Ένα παλτό γεμάτο τραγούδια

Του φάνηκε σαν άνθρωπος που κοιμόταν. Πλησίασε, έσκυψε να δει, ήταν μόνο ένα
παλτό πεταμένο στην άκρη του δρόμου, σαν κάποιος να ανανέωνε τη χειμερινή του
γκαρνταρόμπα. Το σήκωσε, το έριξε στους ώμους του και πρόσεξε την ετικέτα MMJ.
«Ωραία», είπε, «θα είναι το πρωινό μου πανωφόρι». Και έμελλε να γίνει ένα από
τα πιο εμπνευσμένα σύνολα του ροκ.

«Z» My Morning Jacket (Sony/BMG)

Άλλαξε ο καιρός για τους My Morning Jacket, αλλά τούτα τα παλικάρια από το
Λούσβιλ του Κεντάκι φαίνεται πως έχουν τα καλύτερα αντανακλαστικά από ποτέ για
να ανταποκριθούν στις νέες εξελίξεις. Πώς είναι να ξυπνάς ξαφνικά και να
αρχίζεις αντιπολίτευση; Στιβαρή, ρωμαλέα αντιπολίτευση; Έτσι. Μεγαλωμένα με
την πλούσια σε θρεπτικές ουσίες διατροφή του Νότου, με «bluegrass» και Lynard
Skynard αφομοιώνουν τα στοιχεία, σαν στερεή πλατφόρμα δημιουργίας. Το καθένα
από τα τραγούδια, ένα λούνα-παρκ έμπνευσης. Και ο Τζίμι Τζέιμς, ο 27χρονος
οργανωτής της εκστρατείας τους, «πειρατής» σε ωκεανούς από μουσικές με
παρελθόν.

Οι MMJ σε μια μικρή σύσκεψη στο πεζοδρόμιο

Μοιάζουν βγαλμένοι από το άλμπουμ με ξεθωριασμένες φωτογραφίες από τη δεκαετία
του ’70, χίπηδες με μαλλιά – ο θείος Τζίμι σε καθιστική διαμαρτυρία – ή μια
εκδρομή από τα νιάτα μας. Οι Morning Jacket σημάδεψαν σωστά δοκάρι – νοσταλγία
και γκολ. Οι νέοι Radiohead; Μάλλον βρίσκονται σε καλύτερο δρόμο.

Στις τσέπες του «παλτού» κρύβονται ιδέες αντίθετες, αρμονικές, ρετρο-μοντέρνες
και τεκνο-ρουστίκ. Γελάτε, εσείς – εκείνοι να δείτε: παίρνουν γόμα και σβήνουν
τα ίχνη τους έως εδώ, μηδενίζουν το κοντέρ και ξαναφεύγουν για άλλη
κατεύθυνση, βγάζοντας στη φόρα καλό και μεθυσμένο ροκ τού Νότου. Δεν είναι
απλώς η πιο ωραία φάση τους – είναι το σημείο που πρέπει να τρέξεις να βρεις
αυτό το άλμπουμ – με μπαλάντες για συγκινήσεις σαν το «It Beats For You» ή μια
πονηρή ρέγκε δόση στο «Into the Woods», που σε κάνουν να θέλεις να παίρνεις τα
δάση για πικνίκ – και να μην ακούς αυτούς που περιγράφουν αδιέξοδα,
καταστροφές και ακραία καιρικά. Τώρα πήρε τον λόγο η αντιπολίτευση. Ησυχία να
ακούσετε.

«Candy Ass» Mark Eitzel (cooking vinyl)

Όσο καιρό ξέρουμε τον Μαρκ Έιτζελ, από τότε που είχε τους American Music Club
και μετά, που συνέχισε μόνος του και που ήρθε και στην Ελλάδα και ηχογράφησε
και από συναυλίες και από δίσκους, πάντα έβλεπε τον κόσμο σαν να βρέθηκε
ξαφνικά μέσα σε αυτόν και χωρίς κανένας να του κάνει τις συστάσεις. Ο Έιτζελ
δεν έχει αλλάξει βλέμμα αλλά λοξοκοιτάζει τον υπολογιστή, όχι μόνο στην
κιθάρα, και έτσι συνδυάζει το γνωστό lo-fi ροκ του με την αφηρημένη πλευρά της
«ελεκτρόνικα» και φέρνει πανέμορφες καρτ-ποστάλ από εκείνα τα μέρη. Όπως το
«Homeland Pastoral» και το ινστρουμένταλ «Cooton Candy Tenth Power», ενώ αν
ακούς κάτι από «Calexico» να φέρνει ο αέρας, δεν είναι παραισθήσεις είναι οι
Μπερνς/Κονβερτίνο. Λίγο απομονωμένος εκεί που βρίσκεται ο Έιτζελ, αλλά δέχεται
φίλους για καφέ. Και βλέπει Φασμπίντερ.

«Fly School Reunion» Giant Panda (tres rec/hitch hyke)

Να πώς γίνεται να τιμάς τις ρίζες τού χιπ χοπ και να κάνεις ταυτόχρονα
τεράστια βήματα μπροστά. Δένεις μαζί τη χάρτινη ειρωνεία των κόμικς και τον
όλο γλύκα συμβολισμό ενός γιγάντιου πάντα. Ανάμεσα στα «μπρέικς» και τις
ελέκτρο γέφυρες, ο Αφρο-Αμερικανός Μαανουμένταλ, ο λευκός Νιούμαν και ο
Ιάπωνας Τσικαραμάνγκα (κινούνται και οι τρεις μεταξύ Σιάτλ και Λος Άντζελες)
αποκωδικοποιούν τις εμπνεύσεις τους στη γλώσσα του ρυθμού που φωτίζει.
Βρέθηκες κιόλας στην επόμενη ημέρα του χιπ χοπ έξω από τα σαλόνια – φωτεινή,
ξάστερη και χωρίς παραπλανητικά λίφτινγκ, που αρέσουν μόνο στους ιδιοκτήτες
των κλαμπ. Όλα ξεκίνησαν από τις κασέτες που αντάλλασσαν μεταξύ τους. Κάτι για
να έχουν και οι νεώτεροι κατά νου.

Ο αταίριαστος και το μαγικό χαλί

Γεννημένος στην Τυνησία, μεγαλωμένος στο Παρίσι και λαβωμένος στην καρδιά από
τις μουσικές, ο μεσιέ Κλοντ Σαλ πετάει με ένα μαγικό χαλί και όπου κάτι
ακούσει προσγειώνεται (μετά το μεταδίδει από τις κονσόλες των κλαμπ και τις
πολύ σικ συλλογές με την υπογραφή του). Γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να
συναντηθούν ο Λούι Βέγκα από τη λάτιν καρδιά τής Νέας Υόρκης με τον Βαλκάνιο
φίλο Γκόραν Μπρέγκοβιτς και δύσκολο θα το ‘βρισκα κάτω από την ίδια στέγη (τη
συλλογή «best of Claude Challe») να δω Σαλίφ Κεϊτά, Σενιόρ Κόκονατ, μη σας πω
και τους λαοφιλείς Pink Martini. Μα, ακριβώς εδώ είναι ο σοφία τού μεσιέ
Κλοντ, που δείχνει πώς να ταιριάζεις τα αταίριαστα και να γράφεις με αυτά
ερωτικές ιστορίες. H ειδικότης του!