MATIEΣ H παιχτάρα!

Ήταν ένα ξανθό παιδί 13-14 χρόνων. Εγγλεζάκι. Μιλούσε στην τηλεόραση κι
έκλαιγε. Έκλαιγε κι έλεγε: «Πέθανε ο Μπεστ! Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στον
κόσμο!». Βούρκωσα. Την άλλη μέρα διάβασα τον Τριάντη. Στη στήλη του, στην «E».
Έγραφε πολλά γι’ αυτήν την παιχτάρα! Και είχε και μερικούς στίχους από ένα
ποίημα του Μάνου Χατζιδάκι για τον άσο της Μάντσεστερ, που κηδεύτηκε την
Παρασκευή, σακατεμένος από το αλκοόλ, στα 59 του.

Τηλεφώνησα αμέσως στον Τριάντη. «Πού το ανακάλυψες αυτό το ποίημα;». Στη
«Λέξη». Στο τεύχος 25, του 1983. Βρήκα το τεύχος. Αντιγράφω το ποίημα γραμμένο
στο Λονδίνο μια Κυριακή του Ιουνίου 1969:

«Αιώνιο πάθος. Μια μπαλάντα για τον Τζωρτζ Μπεστ».

«Εκμηδενίστηκε η ορμή μου / Έγινε χιόνι το κορμί μου / από μια εικόνα κρεμαστή
/ Χρωματιστή / Από ‘να ποδοσφαιριστή / που σφυροκόπαε τη βροχή / Θεέ μου, με
τι ψυχή! / Γινόταν ο ίδιος πάθος / εικόνα και βροχή / μες στην τηλεοπτική μου
συσκευή / “Ο Μπεστ υπήρξεν ο… / υπήρξεν ο… / καλύτερος!/ Ο Μπεστ υπήρξεν
ο… / καλύτερος!”

Έτσι θα τραγουδάνε τα παιδιά / της Αλγερίας /αλλά και της Αγγλίας / της
Αλβανίας, της Αρμενίας / της Τασμανίας και της Δανίας / “Ο Μπεστ υπήρξεν ο…”
Κι όσο για μένα/ έτσι καθώς θα ‘μαι χωμένος στην πατρική μου Γη / οι απόγονοι
/ θα ‘ρχονται κάθε Κυριακή / να με ποτίζουν έρωτα / ψωμάκι και βροχή/ Κι όταν
θα σουρουπώνει θα στέκουν μπρος μου προσοχή / Οι απόγονοι / Γιορτάζοντας το
πάθος μου / για μια φωτογραφία χρωματιστή / γι’ αυτόν τον Γεώργιον Μπεστ / τον
ποδοσφαιριστή».

Στο γραφείο μου, στο σπίτι, εκεί που γράφω, υπάρχουν τέσσερις φωτογραφίες.
Στην πρώτη είναι οι γονείς μου στο τσαγκαράδικο του πατέρα μου. Στη δεύτερη, ο
Ρίτσος, ο Μίκης κι εγώ, κριτική επιτροπή για το τραγούδι, σε φεστιβάλ της KNE.
Στην τρίτη, η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, λίγο πριν να πεθάνει, μαζί μου. Στην
τέταρτη, ο Πελέ, με τη φανέλα της Σάντος, ενώ μου δίνει συνέντευξη.

Θέλω να πω σε μερικούς πολιτικούς που κοκορεύονται ότι ο Μαραντόνα, ο Πελέ, ο
Μπεστ είναι θρυλικά πρόσωπα. Θέλω να πω ότι ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο
Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, ο Μάρκος, ο Τσιτσάνης είναι λαϊκοί ήρωες. Και
επιθυμώ να τελειώσω με μερικούς στίχους του Αντώνη Σαμαράκη, που δεν τους
ξεχνώ ποτέ: «… Ίσως να σου φανεί αστείο / σαν μάθεις ότι / έγραψα τούτο το
φτωχό ελεγείο / εις μνήμην Ναπολέοντα Λαπαθιώτη».

Καλό ταξίδι και πολλές γκολάρες στα γήπεδα του ουρανού, μεγάλε της μπάλας και
αιχμάλωτε των παθών σου (όπως και ο Ντιέγκο) Τζορτζ Μπεστ.