Άγνωστοι σε όνειρα κρεβατο-κάμερας

Πού τα ξέρω εγώ αυτά τα πρόσωπα και τα βλέπω στα όνειρά μου; Διότι δεν μπορεί
να βλέπω κάτι άγνωστο. Κάπου θα το ‘χω δει πριν, στην κανονική μου τη ζωή.
Αλλιώς, πώς έρχονται αυτά τα μάτια τα τετράγωνα κάτω από πυκνά γαλάζια φρύδια
(υπάρχουνε γαλάζια φρύδια;) και μου στοιχειώνουνε τον ύπνο;

Είναι περίεργη η χώρα των ονείρων. Ένας χώρος κατ’ άλλους εύγλωττος, κατ’
άλλους γρίφος άλυτος και γόρδιος δεσμός. Το ωραίο είναι πως πάντα ένα όνειρο
έχει στο κέντρο του κάτι βατό, γνωστό και οικείο. Έχει ένα σπίτι όπου έζησες
κάποτε με τη μητέρα, στο βάθος ένα παλιό ραδιόφωνο που αλλάζει μόνο του
σταθμούς, το κρεβάτι που σε ζέστανε τόσες φορές κι εκεί που πα να σηκώσεις το
σεντόνι να πλαγιάσεις, βλέπεις από κάτω τη θάλασσα να σκάει το κύμα της στο
μαξιλάρι. Λες, εντάξει μέχρι εδώ, είναι από τον πίνακα του Νταλί με το
κοριτσάκι στην παραλία να σηκώνει τη θάλασσα σαν σεντόνι, αλλά μετά εισβάλλει
στο σπίτι ένας άντρας υπέρβαρος με μια μακριά κοτσίδα και κάνει Σόριντο (το
Σόριντο στο όνειρο είναι ένα παιχνίδι με δύο παίκτες στο οποίο κερδίζει ο
χαμένος, που είναι και οι δύο).

Κάνεις τον άνετο, αλλά κάτι ραγίζει στην καρδιά, την οποία και βλέπεις σε
καρδιογράφημα και υπερήχους συγχρόνως χλιάπ-χλιούπ, χλιάπ-χλιούπ, ενώ ο
γιατρός (σαν παπάς σε φιλμ αρνητικό) τραγουδάει «Ριγκολέτο», έρχεται
καθαρίστρια αγνώστων λοιπών στοιχείων, σηκώνει την αυλαία, βγαίνουν στη σκηνή
κάτι πολύ γνωστοί μου, από τους οποίους δεν ξέρω κανέναν. Ποιοι είναι αυτοί οι
άγνωστοι επί σκηνής; Είναι το κοινό, μου λέει ο αδερφός μου, που φοράει φέσι
και φουστανέλα και πάμε στο πάρτι της Λούσυς, στην Φραγκιαδών, ο Λένον
αυτοπροσώπως «Lusy in the sky with diamonds», και στη γωνία έχει το σιντριβάνι
με τα νερά που χορεύουν, ο πατέρας μου παγωτό καϊμάκι: «Δεν τα ‘κανες καλά
αγόρι μου. Δεν τα ‘κανες καλά». Με πιάνει μια κυρία από το χέρι, γυρνάω,
κατακκόκινα χείλη, άσπρο λινό ταγέρ και χρυσά δόντια. Μιλάει Ρουμάνικα στα
Ελληνικά.

Μετά, πάλι κάτι πολύ γνωστό και τετριμμένο: σχολείο, η Ιωάννου Δροσοπούλου, ο
Μινωτής στη σχολή να βοηθήσει την Κατίνα, ένα πεύκο στην Επίδαυρο και το
ρετσίνι κολλημένο στην πλάτη τού μακό, όλα της μνήμης μου παιδιά, γνωστά και
μη εξαιρετέα, και ξαφνικά πίσω απ’ τον καθρέφτη της ντουλάπας ανάβει ένα
παράθυρο και ταξιδεύει στο Αιγαίο νύχτα. Ο καπετάνιος, τον λένε Νικήτα και με
φωνάζει Σπύρο, εγώ γυρνάω και απαντάω κανονικά, ο εισπράκτορας μου δείχνει την
κόρη του. «Σώστε την, κύριε Σταμάτη μας, σώστε την, έχει μπλέξει, πάρτε την
στο θέατρο να τη στρώσετε στη δουλειά, να ξεμπλέξει απ’ τις παρέες,
χιλιοτρυπημένο το χεράκι του». Παίρνω τη Σεμίραμις (Σεμίραμις το λένε το
κοριτσάκι), της κάνω πρόσληψη, IKA, δώρα, άδειες. Αυτή με σημαδεύει με μια
τσάντα στο πρόσωπο: «Σ’ έπιασα πούστη», μου λέει η ευεργετηθείσα, «έχω
κρυμμένη κάμερα, θα πάω να δείξω στο Πανελλήνιο πως πουλάς ντολμάδες ZANAE για
μεταξωτές κορδέλες, ξόφλησες κερατά» και πατάει τη σκανδάλη και μπαίνει η
λιλιπούτεια κάμερα μέσα στο μάτι κι από ‘κεί κατεβαίνει στα βάθη της ψυχής μου
και τα καταγράφει όλα. Τα πάντα. Μετά τα πάει στο κανάλι να τα δείξει να
φρίξει όλος ο κόσμος. Κάνω να ξυπνήσω, αλλά μετά το σκέφτομαι καλύτερα και
ξαναγυρνάω στον ύπνο τον βαθύ…