Tηλε-τζουράσικ παρκ

Ένα φρέσκο πρόσωπο ανακαλύφθηκε και αυτό γρήγορα γρήγορα μπήκε στον παλιό γύψο για να μοιάσει σε ό,τι ήδη ξέρουμε

Το μέλλον της τηλεόρασης μοιάζει να είναι το παρελθόν της. Επιστρέφει σε
παλιές συνταγές, σε παλιές εκπομπές, σε παλιά πρόσωπα, ποντάρει στο
δοκιμασμένο, αλλά και στη νοσταλγία του κοινού όχι φυσικά για τις εκπομπές ή
τα πρόσωπα, αλλά για τις εποχές που του θυμίζουν, ίσως τη νιότη του. Άλλωστε,
ο χρόνος εξωραΐζει αναμνήσεις και πρόσωπα. Ξανασυζητούν συνεργασία Κορομηλάς –
Antenna, που είχαν φθάσει στα δικαστήρια, προτιμώντας προφανώς να θυμούνται
τις καλές στιγμές της συνεργασίας τους και όχι τη φθορά. Ούτε καν τη φθορά τής
πάλαι ποτέ σταρ του πρωινού. Μέχρι και τη μαστοράκεια παμπάλαια συνταγή ξέθαψε
από το σεντούκι ο Antenna, μία τηλεόραση-ζόμπι για τα Σαββατόβραδα,
ποντάροντας προφανώς στη γοητεία του αποτρόπαιου. Κυνισμός; Ανάγκη;

Μάλλον έλλειψη φαντασίας, η οποία συνδυάζεται με την πρωτοφανή έλλειψη
επένδυσης σε οτιδήποτε καινούργιο, τολμηρό, ζωντανό, ανανεωτικό, πραγματικά
νέο και δροσερό. Τον Μαστοράκη σκέφθηκε, για παράδειγμα, ο Antenna για να
αναλάβει εκπομπή απέναντι από τη Σεμίνα – και οι δυο τους πρόσωπα από παλιές
τηλεοπτικές εποχές. Αφού η Σεμίνα βασίζεται στη νοσταλγία για το ωριμούτσικο
κοινό του Σαββατόβραδου, το ίδιο θα κάνει και ο Antenna. Είναι στη φύση τού
μέσου να είναι εξαιρετικά συντηρητικό, λόγω του υψηλού κόστους λειτουργίας
του.

Ωστόσο, ο άγριος ανταγωνισμός του εγχώριου τηλεοπτικού τοπίου και η
απουσία οποιασδήποτε θεσμικής ρύθμισης, που θα ανακούφιζε τις τηλεοπτικές
επιχειρήσεις από το άγχος της διάρκειας, συνέβαλλαν στην απόλυτη
«δεινοσαυροποίηση» της ελληνικής τηλεόρασης.

Στόχος πλέον δεν είναι η ψυχαγωγία, η αναζήτηση νέων, σύγχρονων μορφών
τηλεόρασης, αλλά η διατήρηση των ειδικών, εργαστηριακών συνθηκών στις οποίες
θα συντηρούνται τηλεοπτικά είδη τα οποία, υπό κανονικές συνθήκες, θα ήταν υπό
εξαφάνιση. Αυτή δεν είναι τηλεόραση, είναι εθνικό τηλε-τζουράσικ παρκ.

H μοναδική «φρεσκαδούρα», που έχει επιδείξει τα τελευταία χρόνια, είναι ο
απόλυτος, ασφυκτικός συντηρητισμός των ριάλιτι. Αυτά και αν έγιναν
«θερμοκήπια» του πλέον αναχρονιστικού, κλειστοφοβικού επαρχιωτισμού. Δεν
έχουμε παρά να θυμηθούμε τον θρίαμβο του Τσάκα, με τα παραληρήματα τοπικισμού
και μικροαστισμού, ή του Περικλή του «Fame Story», σύμβολο της εθνικής
παράδοσης του μαμμοθρεφτισμού, ή της Καλομοίρας, που με τη σειρά της ήταν η
υπόσχεση της αναβίωσης βουγιουκλάκειων νιάου-βρε-γατούλα σουσουμιών. Έχει
καταλάβει την τηλεόρασή μας κάτι σαν σύνδρομο υστερικής τρομολαγνικής
νοσταλγίας, γιατί όσα αναβιώνουν δεν είναι παρά πρόσωπα και τηλεοπτικά πρότυπα
τα οποία έχουν υποστεί τη φθορά, που αποσύρθηκαν σε μια ορισμένη στιγμή λόγω
κόπωσης του κοινού.

Και όμως, τα ίδια αυτά επανέρχονται. Λες και ο χρόνος αφαίρεσε τις
αιχμές τους. Ίσως γιατί οι άγριες συνθήκες της ζωής δεν επιτρέπουν παρά
νοσταλγικές αναδρομές σε εποχές κατά τις οποίες όσο χειρότερη και να ήταν η
τηλεόραση, υπήρχε ακόμη η ελπίδα βελτίωσής της, όπως και της ζωής των
ανθρώπων.

Ίσως γιατί οι μικροτροποποιήσεις στις γνωστές συνταγές δίνουν την αίσθηση της
αλλαγής, της ανανέωσης, χωρίς αυτό να συμβαίνει στ’ αλήθεια, οπότε η
ατμόσφαιρα παραμένει καθησυχαστικά ίδια για το κοινό, το οποίο ήδη βρίσκεται
αντιμέτωπο με ραγδαίες αλλαγές στην πραγματική ζωή. Ίσως γιατί, πολύ απλά,
αυτό μόνον ξέρει να κάνει ο εξαιρετικά μικρός κύκλος των ανθρώπων που παίρνουν
τις αποφάσεις.

Παράδειγμα η συμπαθεστάτη Ελεονώρα Μελέτη, πρόσωπο φρεσκότατο, το οποίο
εξαερώνεται σιγά σιγά βράζοντας στο φτωχό «ζουμί» ξεζουμισμένων προσώπων και
ιδεών. Κλήθηκε να στηρίξει μια χιλιοδοκιμασμένη συνταγή, με την οποία είχε
κάνει ήδη καριέρα η Μενεγάκη. Ένα φρέσκο πρόσωπο, με τη δυνατότητα ενδεχομένως
να κάνει τη διαφορά, θυμίζει ντάμα που παλιμπαιδίζει, παρ’ όλο που είναι
αρκετά νέα για να μη χρειάζεται να το κάνει, βρέθηκε στριμωγμένη στο γύψινο
καλούπι ενός πρωινάδικου-κονσέρβα, με μόνιμο πάνελ δίπλα της «εξαντλημένους».
Ο Σεφερλής με τα αστειάκια του ήδη σε πολλές τηλεοπτικές δόσεις, αφού
εμφανίζεται και στο Alter, η Καλομοίρα κουραστική σαν μονόχνωτη έφηβη που δεν
ξέρει να κάνει τίποτε και είναι ανεπίδεκτη μαθήσεως. H Δρούτσα με μόνιμο το
ύφος αυθεντίας, σαν να κρίνει διαρκώς παίκτες του «Fame Story», εξίσου
πληκτική. Μία τηλεόραση που μηρυκάζει, ράθυμη και ουσιαστικώς δύσθυμη, μία
τηλεόραση δεινοσαύρων της ψυχαγωγίας, που κι αυτοί θυμούνται τα περασμένα
μεγαλεία και νομίζουν ότι μπορούν να τα ξανακερδίσουν με τα νυστέρια της
πλαστικής χειρουργικής.