Aπό τον «Άρχοντα» στις… διόπτρες

Διοπτροφόρος, «κουλτουριάρης» και τελείως διαφορετικός απ’ ό,τι στον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» εμφανίζεται ο Ελάιζα Γουντ στο «Όλα είναι φωτισμένα» του (και ηθοποιού) Λιβ Σράιμπερ

Ο Λιβ Σράιμπερ δεν είναι μόνο καλός ηθοποιός, όπως απέδειξε στο περσινό ριμέικ
της ταινίας «Ο άνθρωπος από τη Μαντζουρία» του Τζόναθαν Ντάμι αλλά είναι κι
αυτός που κατάφερε να βοηθήσει τον Ελάιζα Γουντ να απαλλαγεί από το στερεότυπο
του μαλλιαρού χόμπιτ. Στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα ο Σράιμπερ
εμπιστεύτηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Γουντ, ο οποίος υποδύεται έναν
Εβραίο συγγραφέα που αναζητά στη μετα-σοβιετική Ουκρανία τις ρίζες των
μακρινών συγγενών του.

«Είναι ανθρωπιστής κι έχει μια φυσική γλυκύτητα που είναι τέλεια για την
αθωότητα του Φόερ. Δεν έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου πιο καλοπροαίρετο άνθρωπο
από τον Ελάιζα», λέει ο Σράιμπερ. H ταινία «Everything is illuminated» (Όλα
είναι φωτισμένα) βασίζεται στο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Τζόναθαν
Σάφραν Φόερ.

Ο πρωταγωνιστής του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών» Γουντ χρησιμοποίησε τον Πίτερ
Σέλερς και τον ίδιο τον Φόερ ως μοντέλα για το δικό του παίξιμο. Από τον
συγγραφέα δανείστηκε τις κινήσεις του. «Ο Τζόναθαν είναι παρατηρητής. Δεν
αισθάνεται καλά στο κοινωνικό περιβάλλον, δεν έχει πολλά να πει. Όλα
συμβαίνουν στο μυαλό του. Δεν λέει πολλά, γι’ αυτό βασίζεται στην παρατήρηση».

Τα γυρίσματα έγιναν στην Πράγα και τώρα είναι μια περίοδος γεμάτη αγωνία παρά
χαρά για τον άπειρο σκηνοθέτη. «Δεν μου πάει πολύ αυτός ο ρόλος. Παίρνω τα
πάντα προσωπικά. Δεν ξέρω πώς επιβιώνουν οι άνθρωποι σε αυτή τη δουλειά». Ο
Σράιμπερ αποφάσισε να γυρίσει την ταινία γιατί η υπόθεση ήταν πολύ κοντά στην
προσωπική του εμπειρία, καθώς ήθελε να τιμήσει τον Ουκρανό παππού του. Το
πικρόχολο χιούμορ της ταινίας οφείλεται στις εβραϊκές ρίζες του συγγραφέα και
του σκηνοθέτη. Ο Σράιμπερ είχε ήδη αρχίσει να γράφει το σενάριο για την
αναζήτηση της καταγωγής του στην Ανατολική Ευρώπη όταν συνάντησε τον Φόερ και
έμαθε για το βιβλίο του. Οι ιστορίες τους ήταν πανομοιότυπες. «Δεν μπορούσα να
πιστέψω πόσο έμοιαζαν. Ο παππούς μου πέθανε, άρχισα να γράφω για την Ουκρανία,
ψάχνοντας τις δικές μου αναμνήσεις ξαφνικά βρίσκω το βιβλίο του Φόερ που λέει
την ίδια ιστορία».

Όσο κι αν προσπάθησε, ο Σράιμπερ δεν κατάφερε να βρει το χωριό του παππού του
στην Ουκρανία. Παρ’ όλα αυτά, το φιλμ τον βοήθησε να ηρεμήσει. «Συμφωνώ με
αυτό που γράφει ο Τζόναθαν στο βιβλίο του, ότι το παρελθόν που φανταζόμαστε με
αγάπη είναι τόσο πολύτιμο όσο και το παρελθόν που θυμόμαστε με ακρίβεια».