Στοπ καρέ

* Από τις επτά αίθουσες του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αυτές που μαζεύουν τους
περισσότερους θεατές είναι όσες προβάλλουν ταινίες από «τρίτες» χώρες, γιατί
δεν θα έχουν την ευκαιρία να τις ξαναδούν. Και εκείνη που μαζεύει τον λιγότερο
κόσμο είναι το «Ολύμπιον», όπου προβάλλονται ταινίες του διεθνούς
διαγωνιστικού προγράμματος και το πανόραμα των ελληνικών ταινιών.

* Θέλετε να δείτε τον Νίκο Αλιάγα ως παπά και την Αν Μουγκλαλίς παπαδιά; Δεν
έχετε παρά να αναζητήσετε «Το όνειρο του Ίκαρου», του Γιώργου Νάτση – αν
κάποτε βγει, φυσικά, σε κάποια αίθουσα… Το χειροκρότημα στο φινάλε τής
προβολής στο «Ολύμπιον» ήταν σχεδόν ανύπαρκτο.

* Τα ίδια και στην «Εύκολη Λία» του Βαγγέλη Σεϊτανίδη με πρωταγωνιστές τους
Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ιωάννη Παπαζήση. Απογοητευμένοι και οι θεατές, με
το ζόρι προσπάθησαν να χειροκροτήσουν στο φινάλε…

* H μοναδική από τις ελληνικές ταινίες που ενθουσίασε είναι το ψηφιακό σπλάτερ
«Κακό» του Γιώργου Νούσια, που κόστισε μόνο 50.000 ευρώ και έχει γίνει, ήδη,
καλτ για τους πιτσιρικάδες σινεφίλ.

* Το φιλμ του Ιρανο-Αμερικανού Ραμίν Μπαχρανί «Άνθρωπος που σπρώχνει καρότσι»,
που συμμετέχει στο Διεθνές Τμήμα του Φεστιβάλ, έκανε τους σινεφίλ να
συγκινηθούν.