Eρασιτέχνες με αντοχή επαγγελματία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Αν εκπαιδεύεις τους ανθρώπους, όπως κάνουμε εμείς με το Θεατρικό Εργαστήρι, |
Δεκάδες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες είναι διάσπαρτες σε όλη την Ελλάδα. Υπό
τη σκέπη των Δήμων κυρίως. Αλλά και συλλόγων, εταιρειών, οργανισμών… Ακόμα
και υπό καμία σκέπη. Ανθεί το ερασιτεχνικό θέατρο στην Ελλάδα. Όντως, όμως,
συμβαίνει αυτό;
«Υπήρχε και υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον. Φέτος μου ήρθαν πάνω από εξήντα άτομα.
Αλλά όταν βλέπουν ότι υπάρχει μια “επαγγελματική” αντιμετώπιση της δουλειάς,
ως προς τις προδιαγραφές και την προετοιμασία, αρχίζουν και οπισθοχωρούν.
Γιατί οι περισσότεροι έχουν μια ομιχλώδη εικόνα περί θεάτρου. Νομίζουν ότι
θέατρο είναι να βρίσκονται πάνω στη σκηνή πρωταγωνιστές κι από κάτω να τους
πετάνε λουλούδια. Εγώ από την αρχή τούς λέω: “Δεν περνάμε και πολύ καλά στην
πρόβα”. Για να τους γνωρίσω, κάνω δίμηνο σεμινάριο πριν να αρχίσω πρόβες. Και
απαιτώ μεγάλη πειθαρχία».
 |
H Βάσω Παπαθεοδώρου-Μπελίτση, υπάλληλος του ΟΤΕ με μεγάλη αγάπη στο
θέατρο, η οποία κατάφερε, μεγάλη και με παιδί, να τελειώσει τη Σχολή Σταυράκου
και να κάνει σπουδές πλάι στον Βασίλη Διαμαντόπουλο και στον Τάσο Λιγνάδη,
έστησε, το 1984, τη Θεατρική Σκηνή του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου
Ηρακλείου Αττικής. Όπου σκηνοθετεί και παίζει.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει κανείς διευθύνοντας μια
ερασιτεχνική θεατρική ομάδα; «Το σεβασμό και την αφοσίωση στη δουλειά, την
απόλυτη ησυχία και τη συνέπεια στις πρόβες δεν είναι εύκολο να τα περάσεις σε
έναν απαίδευτο άνθρωπο», λέει η κ. Παπαθεοδώρου. «Υπάρχουν βέβαια και οι
οικονομικές δυσκολίες».
 |
Στο πρόβλημα των οικονομικών «σκοντάφτει» και ο Ιωσήφ Πολυκάρπου, από
το 1981 συνιδρυτής και σήμερα εμψυχωτής στο Θεατρικό Εργαστήρι του Πνευματικού
Κέντρου του Δήμου Νέας Ιωνίας, ο οποίος έχει στενό του συνεργάτη τον αδελφό
του, ηθοποιό με ρίζες στο «Θέατρο Τέχνης», σκηνοθέτη και θεατρολόγο Πολύκαρπο
Πολυκάρπου. Σκηνογράφος με σπουδές στην Ελλάδα, την Αγγλία και τη Βουλγαρία, ο
Ιωσήφ Πολυκάρπου, ο οποίος υπογράφει ως σκηνογράφος αλλά συχνά και ως
σκηνοθέτης τις παραστάσεις του Εργαστηρίου, πρόβλημα θεωρεί και την εξεύρεση
χρόνου από τους ερασιτέχνες της ομάδας. «Μετά τη μεταπολίτευση, στη δεκαετία
του ’80, όταν πρωτοξεκινήσαμε υπήρχε μια μεγάλη τάση στους νέους να
δημιουργήσουν. Σαράντα άτομα ήμασταν. Όσο τα χρόνια περνάνε και η πίεση για το
μεροκάματο μεγαλώνει και ο ελεύθερος χρόνος μειώνεται, οι ρυθμοί πέφτουν.
Πέρασαν οι επαναστατικοί καιροί… Κοινό υπάρχει. Αλλά όχι όσο παλιά. Ο μέσος
όρος θεατών μας έχει πέσει από τους 100 στους 75».
«Είναι απίστευτη η συμμετοχή. Φέτος αναγκάστηκα να φτιάξω ένα έντυπο για να
ελέγξω τα πράγματα και να σταματήσω σε έναν αριθμό ατόμων ώστε να μπορώ να
δουλεύω»: η Αγγέλα Καζακίδου ανήκει στους πιο αισιόδοξους του χώρου. «Βέβαια,
το αρχικό ερέθισμα των περισσοτέρων είναι η τηλεόραση. Μένουν όσοι πραγματικά
αγαπάνε το αντικείμενο».
Ηθοποιός με καριέρα από το 1968 που αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή
του Εθνικού, η κ. Καζακίδου πέρασε από τον χώρο του επαγγελματικού θεάτρου –
«είχα μπουχτίσει» – και των δραματικών σχολών όπου δίδασκε – «άρχισα να
αισθάνομαι ενοχές για όλα αυτά τα παιδιά τα οποία πέρναγαν από τα χέρια μου με
χιλιάδες όνειρα και μετά τα έβλεπα να δουλεύουν μέσα στη μιζέρια σε χιλιάδες
δουλειές εκτός από εκεί που θέλανε» – στο ερασιτεχνικό, αναλαμβάνοντας το 1990
τη Θεατρική Ομάδα του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Αγίου Δημητρίου, που
είχε ιδρυθεί το 1984.
Θυμάμαι το επεισόδιο από τις «Τρεις χάριτες», όπου οι ηρωίδες βρίσκονται σε
ερασιτεχνική ομάδα που θα ανεβάσει τις «Τρεις αδελφές» του Τσέχωφ και τις
ίντριγκες στις οποίες εμπλέκονται παλεύοντας και οι τρεις να παίξουν τη Μάσα,
τον πιο αβανταδόρικο ρόλο… Όντως ο ανταγωνισμός στους ερασιτεχνικούς θιάσους
είναι πιο απροκάλυπτος από τους επαγγελματικούς; «Πράγματι υπάρχουν
ανταγωνισμοί, γιατί όλοι θεωρούν πως πρέπει να πάρουν μεγάλο ρόλο γιατί είναι
μεγάλα ταλέντα», λέει η κ. Παπαθεοδώρου. «Ο εκάστοτε υπεύθυνος πρέπει αυτά να
τα τιθασεύσει». «Ανταγωνισμοί και κόντρες και εντάσεις και συγκρούσεις
υπάρχουν και σε κάθε οικογένεια», συμπληρώνει η Αγγέλα Καζακίδου.
21 ΧΡΟΝΙΑ «ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ»
«Διέξοδος από την καθημερινότητα»
«Είχα πάντα το μεράκι του θεάτρου. Νέος είχα δώσει εξετάσεις σε δραματική
σχολή απροετοίμαστος και δεν πέρασα. Μετά, με άλλα ασχολήθηκα. H θεατρική
ομάδα όπου πήγα ήταν μια διέξοδος στην πίεση και στη φθορά της καθημερινότητας
και ενός επαγγέλματος καθαρά βιοποριστικού. Μένω γιατί μου αρέσει να μαθαίνω
πράγματα. Για συγγραφείς, για κείμενα… Κάνουμε πολύ συστηματικές αναλύσεις,
ανταλλάσσουμε πληροφορίες, γνώμες… ».
 |
Ο Βασίλης Μακρής, στα 67 του σήμερα, λογιστής – συνταξιούχος πια – και
φωτογράφος γραφικών τεχνών, κάνει ανελλιπώς ερασιτεχνικό θέατρο εδώ και είκοσι
ένα χρόνια – στην ίδια ομάδα, τη «Θεατρική Σκηνή» του Δήμου Ηρακλείου Αττικής,
όπου ασχολείται και με τη μουσική και ηχητική επένδυση των παραστάσεων.
 |
Ανάλογα ξεκίνησε και η Θεοδώρα Μαστρομηνά. Φοιτήτρια της Νομικής, είχε
μεράκι για το θέατρο. Το 1990 θα βρεθεί στη Θεατρική Ομάδα του Δήμου
Κερατσινίου την οποία καθοδηγούσε ο Τάκης Τζαμαργιάς και που τελευταίως
μετασχηματίστηκε στο επαγγελματικό σχήμα «Δυτικά της Πόλης». Θα δώσει
εξετάσεις σε δραματική σχολή, δεν θα περάσει και θα μείνει στην Ομάδα. «Ήταν
μια ιδιαίτερη περίπτωση ερασιτεχνικού. Φαινόταν και από το αποτέλεσμα.
Δουλεύαμε πέντε, έξι, επτά ώρες την ημέρα». Θα περάσει στο επαγγελματικό, θα
παίξει σε κάποια ΔΗΠΕΘΕ… «Απογοητεύτηκα. Και οικονομικά αλλά και γιατί δεν
έκανα αυτό που ήθελα. Πήγα, τελείωσα τη σχολή και άρχισα να δικηγορώ». Το
θέατρο πάντως δεν το εγκαταλείπει. «Νοσταλγώ, όμως, πάρα πολύ τις μέρες του
ερασιτεχνικού».
Google news
