Kλάψε λίγο ακόμη

Όταν το ριάλιτι ενδύεται τον μανδύα της ανθρωπιάς και η συγκίνηση φοράει ψηλοτάκουνα

Δύσκολα παιδικά χρόνια, χωρίς την πραγματική της μάνα στο πλευρό της και με τη
θετή να τη βασανίζει, ένα κορίτσι σαν από παραμύθι της Σταχτοπούτας, άρα
ιδανικά φωτογενές για την ψευδογλυκεράδα ενός ριάλιτι σαν το «Έχεις γράμμα»
(Alpha). Περίπτωση «λουκούμι» για τηλεθέαση, αφού τα είχε όλα τα βασανιστικά
και στο τέλος τη συγκίνηση της συνάντησης.

Με το δέον βούρκωμα στα μάτια, η παρουσιάστρια Βίκυ Χατζηβασιλείου
ατσαλάκωτη, με φούξια σατέν εξώπλατο μπλουζάκι να υπογραμμίζει εξέχουσες
καμπύλες, εφαρμοστή φούστα και γόβα στιλέτο, στάιλινγκ κριθέν προφανώς
κατάλληλο για τη συγκινητική περίσταση, παρουσίασε με τρεμάμενη φωνή την
ιστορία της Μαρίας, η οποία αναζητούσε την αληθινή της μητέρα. H εκπομπή
ανέλαβε να της την βρει και είχε έρθει η ώρα να ανταμειφθεί με τηλεθέαση.

Σε ωραίο κοντινό πλάνο, για να φαίνεται το κοκκίνισμα των ματιών, ως απόδειξη
του υψηλού συναισθηματισμού της παρουσιάστριας – συνέπασχε – εξήγησε στο
φιλοθέαμον κοινό ότι η αληθινή μητέρα της Μαρίας, παντρεμένη και με
οικογένεια, δεν θα ήθελε να δημιουργήσει προβλήματα στο στενό περιβάλλον της.
Γι’ αυτό δεν θα έδειχνε πρόσωπο στην κάμερα. Εμείς εδώ δεν κάνουμε ριάλιτι,
απλώς επιτελούμε κοινωνικό έργο, ήταν περίπου το υπονοούμενο. Προ πάντων, η
δεοντολογία. Βούρκωνε, ξαναβούρκωνε η Βίκυ Χατζηβασιλείου, αλλά βράχος
δεοντολογίας. Είναι φανερό ότι έχουμε ξεχάσει τι είναι η δεοντολογία.

Μπροστά στα αιματηρά ξεσκίσματα ανθρώπινων ψυχών στις αρένες του
Μικρούτσικου, μια συμπεριφορά που καμουφλάρεται με δήθεν διακριτικότητα
χρίζεται ως εκπομπή «σεβασμού» του ανθρώπου.

Σεβασμός τα παλιά χρόνια, τα π.M. – προ Μικρούτσικου -, σήμαινε ουδεμία
αποκάλυψη προσωπικών συναισθημάτων, σήμαινε η κάμερα να χαμηλώνει όταν
εμφανίζονται δάκρυα, σήμαινε ότι δεν χρειάζεται να διηγηθεί κανείς την
τραγωδία τής ζωής του μπροστά σε κοινό. Πάνε αυτά.

H μάνα της νεαρής είχε τουλάχιστον τη σύνεση να απαιτήσει αυτό που δικαιούται.
Να μείνει αθέατη. Με περούκα, καθισμένη πλάτη στον φακό, παρακολουθούσε σε μία
οθόνη τηλεόρασης την κόρη της να αφηγείται τη δραματική παιδική ηλικία της.

H κόρη, από την άλλη, σε πλήρη θέα, σαν να ήταν εκείνη που είχε κάνει
το σφάλμα, έπρεπε να πληρώσει την επιθυμία της να βρει τη μητέρα της με την
αποκάλυψη του ψυχικού της δράματος. Καθόταν σε έναν πάγκο, σαν τιμωρημένη, με
ένα ποτήρι νερό, που της πρόσφεραν, αλλά δεν είχε πού να το ακουμπήσει. Το
άφηνε κάτω στα πόδια της. Και μετά ξέσπαγε σε κλάματα. Νέα κοντινά πλάνα στα
κατακόκκινα μάτια, αυτά με ειλικρινές πάθος άλλωστε.

«H μητέρα σου είναι εδώ και θέλω να ξέρω αν είσαι έτοιμη να τη γνωρίσεις έστω
και με πλάτη». «Ναι», είπε αμήχανα η νεαρή γυναίκα, τι να πει, προκειμένου να
συναντήσει τη μάνα της υπέμενε το αφόρητο για κάθε άνθρωπο βάσανο. Μια
κορυφαία στιγμή της ζωής της, με συναισθήματα κουβάρια, με ψυχή ανταριασμένη
και όμως, όφειλε να βρίσκεται μπροστά στις κάμερες. H ίδια είχε καταφύγει
άλλωστε στην εκπομπή για να της βρουν τη μητέρα της.

Νάτη η τηλεόραση που τρυπώνει εκεί όπου η οργάνωση της κοινωνίας αφήνει
τις ρωγμές. Αλλά η τηλεόραση θα πάρει και τη μερίδα του λέοντος. H κάμερα
παρούσα στη συνάντηση των δύο γυναικών, στους λυγμούς τους.

Για να καταναλωθεί ολοζώντανη σαν φρέσκο κουλουράκι η συγκίνηση.

Συγκίνηση σαν φρέσκο βούτημα

Τι άλλο θέλει το φιλοθέαμον κοινό; Απόλαυσε λυγμούς χαράς, ευτυχές τέλος,
τήρηση της «δεοντολογίας» τηλεοπτικής εμπνεύσεως, την παρουσιάστρια βουρκωμένη
στα ψηλοτάκουνα, η οποία την επομένη, καλεσμένη στης Μενεγάκη, επανέλαβε τη
συγκινητική ιστορία. Ξαναπροβλήθηκαν τα πλάνα των βουρκωμάτων, των δακρύων,
των λυγμών σαν ενσταντανέ «ανθρωπιάς» για να καταναλωθεί μαζί με το πρωινό
καφεδάκι και τα βουτήματα. Και αυτό το λέμε «σεβασμό» και «ανθρωπιά». «Έχουμε
στην εκπομπή ψυχολόγο και γιατρό, δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί με τόσες
εντάσεις», λέει η Βίκυ, προφανώς για να ενισχύσει την εντύπωση πως η εκπομπή
τηρεί τους κανόνες του «σεβασμού» και της «ανθρωπιάς». Αν θέλει ψυχολόγο και
γιατρό η ψυχαγωγία πλέον, ποιο είναι το επόμενο βήμα; Ένας χασάπης ίσως, να
μας γλιτώσει από τις συναισθηματικογλυκερές τζιριτζάντζουλες του δήθεν
«σεβασμού».