Mπιγκ (πλήξη) μπράδερ

Μετά βίας τούς χαζεύουν μερικοί τελευταίοι πιστοί θεατές της βαρεμάρας στραβοχυμένης στον καναπέ

Τους είδαμε να σέρνονται με τις παντόφλες στους καναπέδες, να σκαλίζουν τη
μύτη τους, να χασμουριούνται και να βάζουν τα κλάματα για ψύλλου πήδημα, οι
μπιγκμπραδεριστές της πρώτης γενιάς έχουν επιτελέσει τον ρόλο τους και πλέον
θεωρούνται ξεπερασμένοι και βαρετοί. Έγινε φανερό με το ριάλιτι του ANT1, το
«Big Mother» που έγινε «Big Brother», μπας και με φτηνιάρικα κόλπα κερδίσει
καμιά μονάδα τηλεθέασης. Ματαίως.

Αφόρητη είναι η θέα των αργόσχολων που περιφέρουν τα ασιδέρωτα μισοκρυμμένα
εσώρουχά τους από καναπέ σε καναπέ. Απλώς αποσύρθηκαν οι μαμάδες που εμπόδιζαν
τη λίμπιντο των κανακάρηδών τους να… φουντώσει, αλλά και οι άσχετοι τύποι
που προστέθηκαν «φωνάζουν» από μακριά σκηνοθετημένη πρόκληση, η οποία άλλωστε
δεν απέδωσε. Βαριούνται όλοι.

Τέτοιες εποχές, με τους δείκτες της ανεργίας στο κόκκινο και την αγωνία για
καλύτερο μέλλον να πνίγει τα νιάτα, οι αργόσχολοι των μπιγκμπραδερικών
τηλεπαιχνιδιών μοιάζουν με ύβρη. Ουδείς θέλει να ταυτιστεί με κάποιον που δεν
ξέρει πώς να βολέψει τα κανιά του και τα ψυχολογικά του μεταξύ καναπέ και
κρεβατιού. Όσο για τους υποτιθέμενους έρωτες, είναι υποψιασμένο πλέον το
φιλοθέαμον κοινό για το ποιόν τους, οι θωπείες και τα υπονοούμενα δεν είναι
παρά φτηνά και ξεπερασμένα κόλπα για τηλεθέαση.

Από την άλλη, ουδείς εξ όσων πίστεψαν στο μπιγκμπραδερικό όνειρο για
καριέρα κατάφερε να διαπρέψει. Αντιθέτως, διασύρθηκε από τις στρατιές των
επαγγελματιών του κουτσομπολιού και ξέμεινε να ονειρεύεται τα περασμένα
μεγαλεία και αν η ζωή τού φερθεί καλά να τα διηγείται στα εγγόνια του,
αργότερα. Μόνο τα μπιγκμπραδερικά τάλεντ σόου αντέχουν, γιατί δίνουν την
ψευδαίσθηση των ευκαιριών για καριέρα σε εποχές κατά τις οποίες διευρύνονται
οι στρατιές των αποκλεισμένων. Εκτονώνουν τις εντάσεις.

Ο άνθρωπος-προϊόν εξακολουθεί να αποτελεί τον κύριο στόχο της τηλεοπτικής
παραγωγής, γιατί ακριβώς αυτό το είδος αποτελεί την πεμπτουσία της αγοράς, η
οποία εξαπλούται σε όλους τους τομείς που συνθέτουν τον σύγχρονο πολιτισμό,
από την άσκηση πολιτικής μέχρι τη Δικαιοσύνη, από τα Σώματα Ασφαλείας μέχρι τη
μόδα, από τη σοουμπίζ μέχρι τις τέχνες.

H καλλιέργεια του πνεύματος της διαρκούς ορατότητας, ανατριχιαστική και μόνο
στη σκέψη της ιδεολογικής της καταγωγής – κύριος στόχων των ολοκληρωτικών
εξουσιών -, έχει αποδειχθεί ιδανικός στόχος αίφνης και των σύγχρονων
δημοκρατιών, εφόσον βολεύει την αγορά. Γιατί καλλιεργούνται ομοιόμορφες
συμπεριφορές – από ντύσιμο μέχρι τρόπους διασκέδασης -, τροφοδοτείται με
φρέσκο κρέας η βιομηχανία της διασκέδασης, παραγεμίζεται το τηλεοπτικό
πρόγραμμα με φτηνό προϊόν για να έχουν το κατάλληλο φόντο οι φανταχτερές
διαφημίσεις, ενώ το πνεύμα της «διαφάνειας» των ασήμαντων, των αναλώσιμων
προσώπων διευκολύνει την αδιαφάνεια των ισχυρών μηχανισμών του συστήματος.

Για να είμαστε ειλικρινείς, η εγχώρια τηλεοπτική αγορά μπορεί να χωράει
πολλά κανάλια, ουδέποτε χώρεσε όμως πολλά μπιγκμπραδερικά ριάλιτι. Το ελληνικό
κοινό δείχνει σταθερή προτίμηση στις σειρές και το πολύ να μοιραστεί σε δύο
ριάλιτι, αν είναι πρωτότυπα το καθένα στο είδος του. Είναι προφανής η εξήγηση:
η πολιτική επικαιρότητα και ο τρόπος παρουσίασής της από δελτία-ριάλιτι με
μόνιμους πρωταγωνιστές τούς παθιασμένους σχολιαστές καλύπτει και με το
παραπάνω τις «ανάγκες» του κοινού για σκανδαλώδη, «ζωντανή» τηλετροφή.

Αν έχεις τον Χατζηνικολάου να ζητεί επιμόνως, εδώ και τώρα, στο δελτίο του την
παραίτηση ενός στελέχους της κυβέρνησης, όπως έγινε με τον υποδιοικητή του
IKA, τι συγκίνηση να σου προσφέρει μετά ένας άσημος, χαβαλές ριαλιτό-παις, που
ψηφίζει να φύγει ο συμπαίκτης του; Εδώ κάθε βράδυ στις 8.00 παίζεται on camera
το στοίχημα ποιος-θα-κατεβάσει-από-το-τρένο-τον-πιο-άτακτο και μετράει
τηλεθέαση, τι να τα κάνουν μετά τα λυόμενα με δασκάλους φωνητικής τα κανάλια;
Αν τραγουδούσαν κιόλας οι πρωταγωνιστές των δελτίων και κάλυπταν τις ανάγκες
των δισκογραφικών θα είχαμε επιτύχει μόνοι εμείς το ιδανικό μοντέλο αυτάρκους
αγοράς.