Ψυχαγωγία με απ’ όλα, πλην ριάλιτι

Ο Γρηγόρης μερικούς τόνους πιο κεφάτος, κινητικός και φωνακλάς από το πρωινάδικό του, ήταν επόμενο να δείχνει θαμπή «γλάστρα» η Μαριέττα δίπλα του, σε μια εκπομπή πάντως που θυμήθηκε την αξία της οικογενειακής ψυχαγωγίας

Το πνεύμα του παιχνιδιού ήταν τζογαδόρικο, αλλά κεφάτο, παιχνιδιάρικο, η
παραγωγή μπενχουρική, η τεχνολογία των απευθείας συνδέσεων ένα τρελό πανηγύρι
που δίνει την ψευδαίσθηση ότι να, το πετύχαμε το παγκόσμιο χωριό με τον
Γρηγόρη καπετάνιο και τη χώρα να παίζει μαζί του, καθώς η κάμερα τρέχει από
χωρίου εις χωρίον να ενώσει το έθνος σε μια κυριακάτικη παρέα. Πρωταγωνιστές
είναι συνηθισμένοι άνθρωποι με χαμόγελο και κέφι, που παίζουν σε κουίζ και
κερδίζουν δώρα, και όλο μαζί μια τηλεόραση που φαίνεται να επιστρέφει σε
εκείνες τις παλιές, ξεχασμένες αξίες της ψυχαγωγίας για όλη την οικογένεια.

Το «Πολύ την Κυριακή» (Mega) αναβιώνει το παραδοσιακό πνεύμα των εκπομπών προ
ριάλιτι και προ κορομηλάδικων σπαγκέτι σόου, όταν η έννοια «οικογενειακή»
τηλεόραση δεν σήμαινε συγκαλυμμένη ηδονοβλεψία, ούτε βομβαρδισμό του κοινού με
τα μέλη ενός μικρού μιντιαντάρλινγκ θιάσου που περιφέρονται με φτερά και
πούπουλα, πολύ περισσότερο δεν σήμαινε έκθεση του προσωπικού καημού διαφόρων
αδικημένων από τη μοίρα. Μας θύμισε τα παλιά τηλεπαιχνίδια, στα οποία έπαιρναν
μέρος κανονικοί άνθρωποι και έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε πως δεν έχει
εξαφανιστεί το είδος, όπως μας έκαναν να νομίσουμε οι στρατιές από «Κατίνες»
και φλούφληδες των ριάλιτι. Έχοντας πλέον δει τα χειρότερα, το «Πολύ την
Κυριακή» μάς άρεσε γιατί δεν έδειχνε διάθεση εκμετάλλευσης των ανθρωπίνων
αδυναμιών, όχι άλλων πάντως εκτός εκείνης για παιχνίδι.

H πρεμιέρα ήταν εντυπωσιακή, χάρισε δώρα, από αυτοκίνητο μέχρι ταξίδι
στην Ντίσνεϊλαντ για δύο πιτσιρίκια – τα οποία έπρεπε να πλύνουν πιάτα για να
κερδίσουν, οπότε είχε και το μήνυμά του το παιχνίδι -, συνέδεσε χωριά της
Ελλάδας για να παρακολουθήσουμε παιχνίδια των κατοίκων, έως την Αμερική έφθασε
για να παρουσιάσει μια κυρία ειδική στα καρότα (!) και από εκεί στο Ρίο Ντε
Τζανέιρο. Το «Πολύ την Κυριακή» αποτελείται από ένα κεντρικό παιχνίδι με τρεις
παίκτες που «κυνηγούν» μεγάλο ταξίδι, πολλά μικρότερα παιχνίδια, πηγαίνει από
το ένα θέμα στο άλλο με ρυθμό γρήγορο, αγχωτικό, να μην παίρνει ανάσα ο
τηλεθεατής, αλλά δίνοντας την αίσθηση της αδιάλειπτης δράσης και του συνεχούς
τζογαρίσματος. Έχει στιγμές απίθανου χιούμορ, όπως ένα είδος… βουκολικής
ρουλέτας, που αποτελείται από έναν χώρο μοιρασμένο σε αριθμημένα τετράγωνα.
Μια αγελάδα θα κάνει την ανάγκη της λερώνοντας ένα τετραγωνάκι. Κερδίζει αυτός
που έχει ποντάρει σε αυτό το νούμερο. Σατανικό;

Δύο χωριά, τα οποία βρίσκονται σε ανταγωνισμό δεκαετιών σχετικά με το
ποιο παράγει τα καλύτερα καρότα, παίρνουν μέρος σε ένα παιχνίδι, ο νικητής του
οποίου θα πάρει τελικώς τα σκήπτρα του καλύτερου καροτοπαραγωγού. Το
εισαγωγικό φιλμάκι που προηγήθηκε, θύμισε «Αστερίξ» με την πλακατζήδικη
ατμόσφαιρα του τοπικού «πολέμου»-για-το-καρότο και στο οποίο πήραν μέρος από
μαθητές του τοπικού σχολείου μέχρι γέροντες από το καφενείο, ένα χαριτωμένο
δίδυμο που θύμισε τους γέρους του «Μάπετ σόου».

Μία κυρία κερδίζει ένα αυτοκίνητο χωρίς να κάνει τίποτε, μόνο επειδή
βρισκόταν στο κοινό. Αλλά, ως γνωστόν, η μοίρα δεν πρέπει να προκαλείται και
κάθε κοινός θνητός για την τύχη του οφείλει κάτι να καταθέτει. Έτσι πρέπει να
απαντήσει σε πέντε ερωτήσεις και κάθε λάθος απάντηση σημαίνει μια φθορά για το
αυτοκίνητο. Ποια η πρωτεύουσα του Μπουτάν; Δεν ξέρει. Πέντε πιτσιρίκια με
παγωτά μισολειωμένα λερώνουν το πεντακάθαρο σαλόνι. H κυρία που έχει αποκτήσει
ήδη τη συνείδηση της ιδιοκτησίας της καρδιοχτυπά. Κάνει υπομονή. Στο κάτω κάτω
το αυτοκίνητο είναι δικό της.

Πυγμή απέναντι στη ριαλιτζίδικη φτήνια

Μπορεί το σακάκι να μην καλοστέκεται πάνω στον Γρηγόρη, σαν δενεικό, αλλά
αυτό του δίνει τον αέρα του «παιδιού του λαού». Θα μπει ο ίδιος στο λερωμένο
από τα παγωτά αυτοκίνητο. Δεν τον νοιάζει για τον λεκέ που θα τον στολίζει στο
υπόλοιπο της εκπομπής. Ιδού, είμαι ένας από σας, δεν ξεχωρίζω, δεν μένω
ατσαλάκωτος, για να λερωθεί η κυρία που κέρδισε. Εμείς εδώ δεν προσβάλλουμε,
παίζουμε. Ουρλιάζει, πηδάει, χορεύει, ρίχνει ζεϊμπεκιές, ενώ παίκτης σε
απευθείας σύνδεση τραγουδάει. Μέχρι νταλίκα με λαμπιόνια μεταφέρθηκε σε χωριό
για να στηθεί πρόχειρα σκηνικό παιχνιδιού. Λίγο νωρίτερα η απευθείας σύνδεση
παρουσίασε πανοραμική άποψη του εν λόγω χωριού. «Ανοιγοκλείστε τα φώτα όσοι
μας βλέπετε», φωνάζει ο Γρηγόρης. Και τότε αρχίζουν να αναβοσβήνουν τα φώτα
σπιτιών. A! Το θαύμα της «ζωντανής» τηλεόρασης! H Μαριέττα μόνο, η
συμπαρουσιάστρια, θαμπή μέσα στην άτονη μπλε τουαλέτα, ήταν παραδοσιακή
«γλάστρα», που έβγαζε πού και πού κραυγούλες. Πάντως, όλα τα έχει το «Πολύ την
Κυριακή» και δείχνει επιτέλους εκπομπή που ρίχνεται με πυγμή στη μάχη για να
κερδίσει τη ριαλιτζίδικη φτήνια.