ΓNΩMH Ο εξευτελισμός

Τις προάλλες μού τηλεφώνησε ένας φίλος από το Παρίσι. Όχι ακριβώς από το
Παρίσι δηλαδή. Ο φίλος μου είναι ινδικής καταγωγής και ζει σε μια
υποβαθμισμένη «cite», σε ένα προάστιο ονόματι Σουαζί-λε-Ρουά. Ήταν
εξοργισμένος με τους ταραξίες. Άρχισε να μου λέει ότι η κυβέρνηση πρέπει να
στείλει τον στρατό ή να επιβάλει πρόστιμα στους γονείς που δεν μπορούν να
ελέγξουν τα παιδιά τους. Όμως, παρά την ενστικτώδη αξίωσή του για νόμο και
τάξη, καταλάβαινε την οργή των ταραξιών. «Θυμάμαι», μου είπε, «ότι όταν ήμουν
18 ετών και επέστρεφα σπίτι μαζί με τον καλύτερό μου φίλο, μας σταματούσαν και
μας έψαχναν κάθε βράδυ, οι ίδιοι αστυνομικοί, που μας γνώριζαν και ήξεραν ότι
δεν ήμαστε μέλη καμίας συμμορίας. Ήθελαν απλώς να μας εξευτελίσουν, να μας
υπενθυμίσουν ποιος είχε την εξουσία».

Για πολλά χρόνια, η γαλλική Αριστερά αρνούνταν να δει την πραγματική κατάσταση
στα προάστια. H Δεξιά από την πλευρά της, περιόριζε ως επί το πλείστον την
αντεπανάστασή της στο να ενθαρρύνει τυφλά τις τοπικές αστυνομικές δυνάμεις.
Διώκω δεν σημαίνει καταστέλλω, όμως, και ο εξευτελισμός δεν αποτρέπει το
έγκλημα. Από πολλές απόψεις, η ζωή στις cites μοιάζει με φυλακή: η καταδίκη σε
ισόβια των κατοίκων είναι το χρώμα της επιδερμίδας τους.

Ρώτησα τον φίλο μου τι πιστεύει για τα μέτρα που σπεύδει τώρα να πάρει η
κυβέρνηση υπέρ των προαστίων. Μου υπενθύμισε τι είχε συμβεί το 2002, όταν ο
ακροδεξιός Ζαν Μαρί Λεπέν πέρασε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, και
τον περασμένο Μάιο, όταν οι ψηφοφόροι απέρριψαν το Ευρωσύνταγμα. «Όλοι οι
πολιτικοί ήταν στην τηλεόραση, λέγοντας πως είχαν πάρει το μήνυμα και πως τα
πράγματα θα άλλαζαν. Πόσο κράτησε;».

Με τους ταραξίες να στερούνται άλλης έναρθρης πολιτικής έκφρασης, πλην της
οργής, και τις πόλεις να επιβάλλουν απαγορεύσεις κυκλοφορίας, η σημερινή
αναταραχή πολύ δύσκολα θα εξελιχθεί σε πραγματική εξέγερση. H κρίση όμως
εκθέτει για ακόμα μία φορά τις ανεπάρκειες μιας κοινωνίας που δεν γνωρίζει
πλέον ούτε πώς να εφαρμόσει τους κανόνες της ούτε πώς να δημιουργήσει το
όνειρο μιας καλύτερης ζωής για τις νεώτερες γενιές της.

Ο Αντουάν Οντουάρ είναι συγγραφέας. Το επόμενο βιβλίο του θα έχει θέμα
τη γαλλική ταυτότητα