Nέα γυναίκα, μόνη, διαβάζει προσωπικές αγγελίες

Σύντομη, απλή, περιεκτική: «Προσφέρεται κοπέλα για άνδρα που διαθέτει

καρδιά, αλλά και μυαλό». Προκλητική: «H ιδανική γυναίκα για μένα είναι άνδρας.

Μαμά, λυπάμαι». Αλλά και πρωτότυπη: «Πήρα διαζύγιο από άνδρες καλύτερους από

εσένα. Και έχω φορέσει παπούτσια πιο ακριβά από αυτά που φορώ σήμερα. Μη

νομίζεις λοιπόν ότι με αυτήν την αγγελία κάνω τη μεγαλύτερη παραχώρηση στη ζωή

μου. Ευαίσθητη. Φ. 34 ετών».

Θα περίμενε κανείς αγγελίες όπως αυτές να δημοσιεύονται σε κάποιο ειδικό

έντυπο, αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στις «ροζ» αναζητήσεις προσώπων. Κάθε άλλο

όμως, και ίσως αυτό να κάνει τη διαφορά. Τα συγκεκριμένα σύντομα μηνύματα

δημοσιεύθηκαν στο σοβαρό, λογοτεχνικό, βρετανικό περιοδικό, «London Review of

Books» (LRB), το οποίο πιστό στην παράδοση επτά ετών συνεχίζει την πορεία που

χάραξε η πρώτη του προσωπική αγγελία: «67χρονος αργόσχολος, ενισχυμένος με

Viagra, αναζητεί τρομπετίστα με σωματικά χαρίσματα».

«Επισκέψεις». Από αυτήν την αγγελία έως τις σημερινές, πολλά πράγματα

άλλαξαν. Ο χώρος των προσωπικών αγγελιών απέκτησε τον χαρακτήρα μιας μικρής

ιδιαίτερης κοινότητας, όπου όσοι τον επισκέπτονται συχνά δημοσιεύοντας το

αίτημά τους νιώθουν οικεία απέναντι στους άλλους «φιλοξενουμένους». Πολλές από

τις αγγελίες αναφέρονται σε άλλες, άλλων, που δημοσιεύθηκαν σε προηγούμενα

τεύχη ή ακόμη και στο ίδιο το περιοδικό και τους συντάκτες ή συγγραφείς με

τους οποίους συνεργάζεται. Το όνομα του αρθρογράφου Τζον Σάδερλαντ ή του

δημοσιογράφου και συγγραφέα Άντριου Ο’Χάγκαν φαίνεται να είναι από τα

αγαπημένα των αναγνωστών…

Οι σελίδες αυτές διαμορφώνουν μια ξεχωριστή στήλη στο περιοδικό. Έχουν τη δική

τους σφραγίδα, το δικό τους άρωμα και συχνά γίνονται ανατρεπτικές. Όπως κι

εκείνος που κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές τους. Διευθυντής των αγγελιών του

LRB είναι ο Ντέιβιντ Ρόουζ, ένας άνθρωπος στον οποίο το χιούμορ και η

εκκεντρικότητα περισσεύουν. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να δημοσιεύεται σε κάθε

τεύχος του δεκαπενθήμερου περιοδικού τουλάχιστον μία αγγελία για τον Εργατικό

βουλευτή Γκέραλντ Κάουφμαν, με αναφορά στις σεξουαλικές του προτιμήσεις;

«Είχαμε αρχίσει να υποθέτουμε ότι οι αποστολείς αυτών των αγγελιών ήταν

κάποιοι αναγνώστες με πολύ καλές πηγές στους κόλπους του κόμματος των

Εργατικών…», επισήμανε ο Ρόουζ.

Εκκεντρικότητα. Είναι ο ίδιος που κάποια στιγμή είχε δώσει εντολή να

εκδοθούν στα γερμανικά οι αγγελίες γιατί, απλώς, εκείνη την περίοδο άκουγε με

πάθος το τραγούδι «Reeperbahn» του Τομ Γουέιτς, το οποίο αναφέρεται στην

ομώνυμη περιοχή του Αμβούργου με τα κόκκινα φώτα. «Γνωρίζουμε ότι έχουμε

αναγνώστες, οι οποίοι στέλνουν περίπου τρεις αγγελίες τον χρόνο από τότε που

εισήχθησαν οι σελίδες αυτές. Κάποιοι είναι ιδιαίτερα ιδιόρρυθμοι, αλλά μπορεί

και να δανείζονται στοιχεία από τους χαρακτήρες των βιβλίων τους», σχολίασε…

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι αγγελίες του LRB αγαπήθηκαν πολύ και εκτός

Βρετανίας, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία. Μάλιστα, φέτος

αναμένεται να κυκλοφορήσουν σε ένα ανθολόγιο οι καλύτερες από αυτές που

δημοσιεύθηκαν στο έγκυρο περιοδικό.

Οι άνδρες και οι μαμάδες τους

Το πιο αγαπημένο θέμα των αναγνωστών πάντως παραμένει οι άνδρες και οι…

μητέρες τους: «Ένα κορίτσι, για να γίνει το κορίτσι μου, θα πρέπει κάνει τη

μαμά μου να κλαίει με πόνο κάθε φορά που θα την επισκέπτεται. Επί δύο χρόνια

τώρα είναι καθισμένη μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς να δίνει δεκάρα για το τι

συμβαίνει στον κόσμο. Αυτός είναι ο κόσμος μας. Επαγγελματίας, M., ετών

38…». «Στην ενδιαφερόμενη θα πρέπει να αρέσουν τα χωριστά δωμάτια και να

σέβεται τη μητέρα μου, φορώντας ρούχα όπως τα δικά της».

«Το LRB είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό ανάγνωσμα», εξηγεί ο Νίκολας Σπάις,

εκδότης του περιοδικού. «Απαιτεί αφοσίωση, γι’ αυτό είναι σημαντικές οι

αγγελίες, γιατί σπάνε τον ρυθμό και προκαλούν μια αίσθηση ανακούφισης. Μπορεί

να συμβάλουν με μικρά ποσά στο περιοδικό, όμως ζυγίζουν πολύ περισσότερο από

το… βάρος τους».

Το τελευταίο δώρο των προσωπικών αγγελιών στο LRB ήταν η βραδιά για εργένηδες

που διοργάνωσαν στο Λονδίνο τον Αύγουστο. Περίπου 120 άτομα εμφανίστηκαν, τα

οποία ήταν «όχι ακριβώς μεσήλικες και όχι ακριβώς αργόσχολοι», όπως

αναμενόταν. «Φοβόμασταν ότι θα ήταν καταθλιπτικά άτομα, όμως δεν ήταν έτσι»,

λέει ο Σπάις. «Ήταν νεώτερα, πιο δραστήρια και πιο ωραία απ’ ό,τι είχα

φανταστεί».

Και ευτυχώς για όλους όσοι παρέστησαν, ουδείς από τους άρρενες επισκέπτες

έφερε τη μητέρα του.

LINK:

* www.lrb.co.uk

Επιμέλεια: Ρένα Δημητρίου