H ακαταμάχητη γοητεία της απλότητας

Ο διεθνής μουσικός κόσμος δεν παύει να εκφράζει τον θαυμασμό του για τη Μαντλέν Περού. Οι Έλληνες φαν της το εξέφρασαν με… κοσμοσυρροή και παρατεταμένο χειροκρότημα

Μπήκε στη σκηνή απλά. Σχεδόν αθόρυβα. Πήρε την κιθάρα της, την κρέμασε στον
ώμο πάνω από το ροζέ απλό φορεματάκι της και έκανε νεύμα στους μουσικούς της.
Ας χορέψουμε ώς το τέλος της αγάπης… «Dance me to the end of love». Απλά.
Ανεπιτήδευτα. Σαν να είναι το πιο απλό πράγμα του κόσμου. Κι ας είναι το πιο
δύσκολο, να «περάσεις» αυτά που σε δονούν σε ένα αδηφάγο κοινό ­ έτοιμο να
καταναλώσει ­ αλλά και έναν μύθο που έχουν πλέξει γύρω από το όνομά σου τα
μίντια.

H Μαντλέν Περού στην Αθήνα (επιτέλους και μία καλλιτέχνιδα που τη βλέπουμε
στην ακμή της, την ώρα που μιλάει ­ και παραμιλάει μάλιστα ­ γι’ αυτήν
ολόκληρος ο κόσμος της τζαζ και όχι μόνον). Απλή. Και τόσο μαγική. Με εκείνη
την απλότητα, την αθωότητα που μπορεί να νικήσει και τη μεγαλύτερη ντίβα, τη
σημαντικότερη φωνή και την πιο πληθωρική προσωπικότητα στα σημεία!

Έκλεινες τα μάτια και άκουγες αίφνης πως η Μπίλι Χόλιντεϊ είναι ακόμη ζωντανή
και κάτι έχει να σου πει ­ στο αυτί, ψιθυριστά σχεδόν. Μια Μπίλι Χόλιντεϊ πριν
την κάμψουν τα πάθη, λιγότερο «βρωμισμένη» από την απελπισία και την αβάσταχτη
βαρύτητα τού είναι… Άνοιγες τα μάτια και έβλεπες μια απλή νεαρή
Αμερικανιδούλα να τραγουδά απλά, σαν να είναι το απλούστερο πράγμα του κόσμου.
Κι ας είναι κάτι «πολύ» αυτή η επικοινωνία της «μικρής το δέμας» τέχνης τού
τραγουδιού. «J’ ai deux amours» από τα χείλη της Ζοζεφίν Μπέικερ, να γίνεται
σχεδόν προσευχή τής τζαζ στα χείλη της Μαντλέν. «Careless love», πόσο
απρόσεκτη μπορεί να είσαι, να αναρωτιέται με παιδική αθωότητα· και κάπου πίσω,
στη φωνή και το συναίσθημά της, να «ακούγεται» η ορμή μιας Πάτσι Κλάιν (της
αξεπέραστης κυρίας της κάντρι που σκοτώθηκε, νωρίς, στους αιθέρες)…

Από νωρίς είχαν προπωληθεί όλα τα εισιτήρια για τη μία και μοναδική συναυλία
της Μαντλέν Περού στην Αθήνα, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας της. Ίσως
και παραπάνω. Εξ ου και οι διαμαρτυρίες κάποιων πως πλήρωσαν και βρέθηκαν
δίχως θέση, λίγο πριν από την έναρξη; Όπως και νά ‘χει, μετά τις διαμαρτυρίες,
το στριμωξίδι και την ουρά στην είσοδο (σαν να μην ήταν προετοιμασμένοι για
κόσμο στον «Κεραμεικό») και τους ορθίους, την ώρα που η μουσική και η Μαντλέν
πήραν τον λόγο, με την κατάνυξη που υπέβαλλε η απλότητά τους (και η δεινότητα
των μουσικών) τα παράπονα κόπασαν. Κι έγιναν θερμό, θερμότατο χειροκρότημα
(στο κοινό και ο Γιώργος Παπανδρέου, η Δήμητρα Γαλάνη, η Λίνα
Νικολακοπούλου…). Τόσο θερμό, που έκαναν εκείνη να πει πως τούτη η αθηναϊκή
της συναυλία θα είναι «a special moment». Γιατί το ελληνικό κοινό τη θαύμασε,
την αποθέωσε· και εκείνη το εισέπραξε…