H εκδίκηση του χίπη

Πώς το λέγαμε εκείνο το παλιό; Ποτέ μην εμπιστεύεσαι έναν χίπη; Λάθος ήταν.
Μάλλον εκείνοι που το έλεγαν δεν ήταν άνθρωποι εμπιστοσύνης.

«Cripple Crow», Devendra Banhart (Sony)

«… Πώς είπατε; Παιδί των λουλουδιών, εγώ;», ο Ντέβεντρα Μπάνχαρτ έχει ξεπεράσει και τα κλισέ

Είναι η εποχή που έχεις περίπου φτιάξει τις λίστες και έχεις εικόνα – και ήχο
– για τη χρονιά, ποιοι είναι οι πάνω και οι κάτω, ώσπου έρχεται ο Ντέβεντρα
Μπάνχαρτ με τους γνωστούς χίπικους τρόπους του να ταράξει τις ισορροπίες.
Είναι σαν να βρίσκεις νόμισμα στον δρόμο. Από τον δρόμο έρχεται και ο
Ντέβεντρα. Φαίνεται, λοιπόν, πως λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Στη γωνία
ακριβώς ο Ντέβεντρα έπαιζε μουσική, προσδοκώντας κάνα ψιλό και λίγη συμπάθεια.
Κανένα όμως από αυτά τα δύο, αν και απαραίτητα για τη ζωή, δεν του άλλαξε την
πορεία όσο το έκανε το αυτί του Μάικλ Τζίρα (των Swans), χάρη στον οποίο και
με συνοπτικές διαδικασίες ο Ντέβεντρα έγινε ένα από τα πιο γερά χαρτιά της
Young God Records. Και ενώ οι άλλοι (για τους οποίους βγαίνει δελτίο Τύπου
ακόμη και όταν αλλάζουν χωρίστρα στην κόμμωση) πρέπει να κλείσουν ραντεβού με
την έμπνευση για να προχωρήσουν τη σχέση τους, το παλικάρι μας ο Ντέβεντρα
κοιμάται μαζί της. Πότε ήταν που κυκλοφόρησε το «Nino Rojo» και τo «Rejoicing
in the Hands», πότε καταφθάνει σίφουνας με το καινούργιο του «Cripple Crow»! –
σιγά που θα κρατάει ημερολόγιο. Είκοσι δύο κομμάτια φθάνουν και περισσεύουν
(αλλά δεν τα χορταίνεις) για να δεις πώς αυτός ο χίπης, που περιφρονεί με στυλ
το στάιλινγκ, δίνει να καταλάβεις τι εστί μουσική χωρίς κολλήματα. Γεννήθηκε
στο Τέξας, μεγάλωσε στο Καράκας και έμαθε να αλλάζει χώρους και χρόνους σαν να
ανακατεύει χαρτιά, μοιράζοντας το παιχνίδι.

Και αν μέχρι τώρα έπαιζε σόλο, αυτήν τη φορά στο ζουμερό 22άρι, οργανώνει μια
παραγωγή στην τρίχα. Τη μία βρίσκεται στην καρδιά των 60ς, αραχτός στο φολκ
γρασίδι τους, την άλλη τρέχει σε αγροτικά μπλουζ, παίζει τυφλόμυγα με το ροκ
και ανανεώνει τη βίζα του σε βραζιλιάνικα και λάτιν «γραμμένα» φανερά στο
υποσυνείδητό του. Αν στον κόσμο μετρούσαν πραγματικά οι αξίες, ο Ντέβεντρα
Μπάνχαρτ θα ήταν σούπερ σταρ. Θα ήταν ένας αξύριστος Ρόμπι Γουίλιαμς με όλους
τους προβολείς πάνω σε αυτόν. Πού να φανταστώ τι θα ήταν – κι εγώ από άλλον
πλανήτη είμαι -, αλλά σας το λέω, είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί έξω.
Ντέβεντρα Μπάνχαρτ. Μάθετε το όνομά του.

«Best Of… Todd Thibaud» (hitch hyke)

Ξυπόλητος στ’ αγκάθια βγήκε ο Τοντ Τιμπό, δηλαδή με καθαρές προθέσεις και καλά
τραγούδια του εναλλακτικού κάντρι χώρου – όπως θα έλεγαν όσοι τακτοποιούν τα
πράγματα σε αυτόν τον κόσμο της μουσικής – ενώ γύρω του βούιζαν κιθάρες,
σείονταν τα ντραμς και το ροκ έκανε τον σαματά της αρκούδας. Πάνω από μία
δεκαετία από τότε, οι τόνοι έπεσαν και οι ξυπόλητοι δικαιώθηκαν και ο Τοντ
Τιμπό, ευτυχής με τις εξελίξεις, είναι έτοιμος για ακροάσεις εκ βαθέων. Τα
καλύτερα του κυρίου από το Βέρμοντ, που βρέθηκε να δοκιμάζεται στα συναυλιακά
στέκια της Βοστώνης με τους Courage Boys και άλλα θαρραλέα παλικάρια, ανήκουν
σε εκείνους που θέλουν τη μουσική τους καλή και τον θόρυβο γύρω από αυτήν
χαμηλωμένο. Επιρροές από Νιλ Γιανγκ και κάντρι-ροκ, ήχοι με ορίζοντα και
ιστορίες δρόμου ή, όπως τις περιγράφει ο Τιμπό, «για όλους εμάς που ζούμε μέσα
σε αυτές».

«Coles Corner» Richard Hawly (ΕΜΙ)

Με ένα μπουκέτο λουλούδια έξω από το παριζιάνικο Γκραν Ρεξ, o Ρίτσαρντ Χόλι
περιμένει το κορίτσι. Ευτυχώς υπάρχουν κάτι τέτοιοι ρομαντικοί τύποι ακόμη,
που μπορούν να κάνουν τα πάντα για την αγάπη, μια παλιομοδίτικη αγάπη, είδος
προς εξαφάνιση. Πείτε τώρα ό,τι θέλετε, αλλά όπως τον είδα δίπλα στη Νάνσι
Σινάτρα, που έχει δηλώσει φαν, με έπεισε απόλυτα όχι μόνο για τις προθέσεις,
αλλά και για την τέχνη του να φτιάχνει τραγούδια για μεγάλες κατακτήσεις. Στην
πλατεία, και όχι από τις πρώτες θέσεις, ο συνάδελφός του στους Pulp, Τζάρβις
Κόκερ, είχε ένα βλέμμα που αν μιλούσε θα έλεγε «σας το ‘λεγα εγώ». Γιατί αν
ακούς το «The Ocean» και κρατάς χαρακτήρα μπορείς να ασχοληθείς έως και με την
πολιτική. Τα μεγάλα τραγούδια, πάντως, γράφονται από ανθρώπους που δεν τους
πιάνει το μάτι σου, αλλά δεν φταίνε αυτοί γι’ αυτό.

Και ολίγον σούσι

«Flash», Towa Tei (V2)

Καμάρι της γιαπωνέζικης ποπ κουλτούρας, ο Τόουα Τέι μπήκε σε τροχιά – έτσι
ώστε να είναι ορατός από παντού – με το χαριτωμένο τρίο των Deee Lite (του
Groove is in the heart και άλλων αξιωμάτων της πίστας). Έκτοτε δεν χάνεται,
αφενός γιατί δεν τον αφήνουν ο καλός του φίλος Ριουίκι Σακαμότο και η Κάιλι
Μινόγκ (τη φωνή της οποίας ακούμε στο «Sometime Samurai»), αφετέρου γιατί η
ja-pop (ποπ μέιντ ιν Τζαπάν) συνεχώς ξαναγεννιέται. Από το να ακούς την
Μπρίτνεϊ, κλάσεις ανώτερο… Αλλά προς τι το «My Sharona»;