«Eγώ δεν ξαναπέφτω στην ξεφτίλα της πρέζας»

Αν όλα έχουν πάει καλά, ο A. σήμερα θα είναι «καθαρός». Έτσι έχει

υποσχεθεί. Θα πάψει να κυκλοφορεί με τσαλακωμένες χαρτοπετσέτες γεμάτες πρέζα

και στο σπίτι θα μπορεί να μένει λίγο παραπάνω με τα παιδιά. «Το συμβόλαιο με

τον θάνατο και τη ζωή» που υπέγραψε στα 20 του χρόνια, θα προσπαθήσει να το

ακυρώσει. Οι πιθανότητες είναι εναντίον του. «Μία φορά τζάνκι, για πάντα

τζάνκι», «δίδασκε» ο Μπάροουζ, βετεράνος χρήστης και αυτός. Ο A. όμως, ο

«τελευταίος επιζών» μιας μεγάλης παρέας, που κατά τη δεκαετία του ’80 έκανε τη

δική της «επανάσταση» στα «Δυτικά», «κυνηγώντας την παραμύθα», ξέρει ότι δεν

θα έχει άλλη ευκαιρία.

Όταν τον συνάντησα, μιλούσε σαν γιατρός στο κινητό του: «Θα έρθω να σε κάνω

καλά, υπομονή». Οι «άρρωστοι φίλοι του» τον πίεζαν για μία δόση. «Δεν θέλω να

ξαναπουλήσω πρέζα. Δεν θέλω να δολοφονώ τον κόσμο. Το καταλαβαίνεις αυτό; Έχω

σιχαθεί τον εαυτό μου».

Έχεις πιει τώρα που μιλάμε;

Βουπρενορφίνη. Εξαρτημένος είσαι κι από αυτό. Μόνο που δεν το πληρώνεις και

δεν αναγκάζεσαι να σπάσεις ένα αμάξι να πάρεις το μαγνητόφωνο για να πάρεις

πρέζα.

Πού σου τη δίνουν;

Στη Χαλκίδα. Στην αποτοξίνωση. Είχε μικρή λίστα και με φωνάξανε γρήγορα, γιατί

άμα περιμένεις από ‘δω από την Αθήνα, σε φωνάζουν όταν έχεις πεθάνει ή είσαι

φυλακή.

Ηρωίνη σήμερα δεν έχεις πιει;

Χθες ήπια.

Στο μπάνιο πριν τι έκανες;

Για να πιω μπήκα, αλλά το μετάνιωσα.

Πόση πρέζα έχεις πάνω σου;

Τρία γραμμάρια.

Πόσα χρόνια είσαι στην πρέζα;

Είκοσι πέντε χρόνια. Από είκοσι ετών. Κάτω από το σπίτι μού την έφεραν την

πρέζα. Το κράτος μου την έφερε. Πού ήταν η Αστυνομία εκείνη την ημέρα που

έφερναν την πρέζα και γινόταν το νταλαβέρι και οι πάσες;

Σε ποια περιοχή ήταν το σπίτι σου;

Αιγάλεω. Έπινα κανένα τσιγάρο. Κάποια στιγμή η «κερατιά» κυνηγάει το μαύρο·

πάω εγώ στον έμπορο να πάρω ένα τσιγάρο, μου λέει «δεν έχω, πάρε αυτό». Άντε

να δούμε τι είναι κι αυτό.

Τι ονειρευόσουν να γίνεις;

Αυτό που έγινα. Μηχανικός Εμπορικού Ναυτικού. Ταξίδεψα 12 χρόνια σε

«γκαζάδικα».

Στα καράβια δεν έπινες;

Όταν ταξίδευα, την έκοβα. Νταηλίκι. Έβαζα «πεντάρι» στην τσέπη κι έφευγα. Στον

Ατλαντικό Ωκεανό στη μέση του πουθενά, τελείωνε το «πεντάρι». Έπεφτα στο

κρεβάτι, «κρυολόγησα» έλεγα… Στις 20 μέρες, στα ίσια μου. Στις 30 ημέρες,

στα πόδια μου. Επτά μήνες, οκτώ μήνες καθαρός. Με το που ερχόμουν εδώ, μόλις

το αεροπλάνο ακούμπαγε τους τροχούς κάτω, με έπιαναν ιδρώτες, πόνοι, ρίγη, λες

κι έβγαινα την προηγούμενη ημέρα. Κι αντί να πάω σπίτι, πήγαινα στον έμπορο.

Μπήκατε πολλοί φίλοι στην πρέζα;

Στα Δυτικά γινόταν της τρελής το ’80. Γύρω στα 50 άτομα στη περιοχή πήγαμε

στράφι. Εγώ ζω και 2 – 3 άλλοι. Οι υπόλοιποι έχουν πεθάνει. Κάποιοι στη

φυλακή.

Θυμάσαι αυτόν που σου την έδωσε πρώτη φορά;

Ο «Γούβας». Ήταν βαρύς και στην παραλία που καθόμασταν, η άμμος έκανε γούβα

και του κάναμε πλάκα.

Πρεζόνι κι αυτός;

E, ναι. Αυτόν τον πλησίασε κάποιος άλλος, ο «Κιλάς». Ο ένας έβαζε τον άλλον

και μπήκαμε πενήντα. Κι αυτός, ο «Γούβας», την έχει κόψει εδώ και 15 χρόνια…

Έχει οικογένεια. Άμα του πεις και τίποτα, του σηκώνεται η τρίχα.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι στα προγράμματα αποτοξίνωσης, αλλά

συνεχίζουν να πίνουν και να πασάρουν;

Αμέ. Παλιά, άμα έκανες παράλληλη χρήση, σε διώχνανε εντελώς από τα

προγράμματα. Μετά τους πυροβολισμούς στο σπίτι του Σημίτη, σε στέλνουν στην

παράλληλη χρήση, στη Σοφοκλέους. Εκεί είναι 50 άτομα στο πρόγραμμα· οι 40

κάνουν νταλαβέρι.

Πόσο έχει η πρέζα τώρα;

Ανάλογα την άκρη που έχεις. Αρχίζει και από 10 # η γραμμή και φτάνει στην

Ομόνοια μέχρι και 40 – 50 #. Μπορεί να την πάρεις και με 7 #, άμα έχεις καλό

Αλβανό ή καλό αράπη.

Έχεις προσπαθήσει με μεθαδόνη;

Το 2001, για έξι μήνες. Ούτε έπινα πρέζα, ούτε πούλαγα, ούτε τίποτα. Κανένα

τσιγάρο μόνο έπινα, αλλά έπεσε οικονομική ανέχεια. Δεν μπορούσα να μείνω χωρίς

λεφτά. Είχα συνηθίσει να παίρνω λεφτά…

Και άρχισες να «ξανασπρώχνεις».

Όχι, όχι. Προσπάθησα να βρω ένα βαπόρι να φύγω. Αυτό που έκανα παλιά, που

έφευγα στα καράβια και την έκοβα. Μπαίνω στο βαπόρι και περιμένω 40 ημέρες εδώ

στην Πειραιά για να φύγουμε, αλλά τελικά το βαπόρι δεν φεύγει, πουλιέται· και

εγώ βρίσκομαι και χωρίς δουλειά και έξω από το πρόγραμμα.

Αυτό που κάνεις δεν θεωρείται «σπρώξιμο»;

Άμα παίρνω 50 – 100 γραμμάρια και τα 20 τα πίνω εγώ και τα άλλα τα δίνω σε

πέντε – δέκα γνωστούς και βγάζω τα λεφτά της πρέζας, άντε να βγάλω και 50 –

100 Ä στην τσέπη, είναι «σπρώξιμο» αυτό; «Σπρώξιμο» κάνει ο «Κιλάς». Όχι

εγώ που κοιτάω να βαστήξω τους 2 – 3 φίλους που μου έχουν απομείνει.

Πώς να τους «βαστήξεις»; Δίνοντάς τους πρέζα;

Έχουν κάνει κι αυτοί τις αιτήσεις τους. Περιμένουν να πάνε. Δεν θέλω να την

ξαναπιάσω στα χέρια μου. Να του δώσω και μια πατητή του Αλβανού, να πάει στον

διάβολο.

Πρεζόνι και αυτός;

Καμιά κόκα πίνει στο λάχει και κανένα τσιγάρο. Βλάκα τον έχεις να πίνει; Θα

κάτσει να λειώσει ο Αλβανός; Θα σου δώσω εσένα ένα κιλό πρέζα που κάνει 300

εκατομμύρια και θα την πιεις;

Οι φίλοι σου πώς χάθηκαν;

Έλειωσαν. Και τσιμέντο τους έχουν δώσει και γύψο τους έχουν δώσει· ό,τι είναι

άσπρο βάζουν μέσα.

Εσύ πώς δεν έπιασες καμιά αρρώστια;

Γιατί δεν έκανα παράλληλη χρήση με άλλους. Θα έτρωγα τον κόσμο να βρω

φαρμακείο να πάρω δική μου σύριγγα. Αυτά παλιά, γιατί εδώ και 7 – 8 χρόνια δεν

έχω φλέβες. Ούτε μία.

Τι δεν έχεις προσφέρει στα παιδιά σου;

Δεν τους έλειψε ποτέ τίποτα. Και λεφτά είχαν και τα πάντα. Αλλά δεν έχω κάτσει

να ασχοληθώ. Την περασμένη εβδομάδα ασχολήθηκα με τον μικρό. Μιλήσαμε.

Πόσο μικρός είναι;

Δεκαοκτώ. Ήρθαμε κάπως κοντά.

Εάν πίνανε τα παιδιά σου;

Θα τα σκότωνα. Ή θα τους έδινα εγώ, δεν θα τα άφηνα όμως να βγουν έξω. Αν και

δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει το παιδί μου πιωμένο και να μην το πάρω

χαμπάρι. Τα κοιτάω στα μάτια, τα βλέπω πώς περπατάνε, έχω τσεκάρει τις παρέες

τους.

Όπως δεν πρόσεξε εσένα ο πατέρας σου, έτσι μπορεί να μην προσέξεις

και εσύ τα παιδιά σου.

Έχει γίνει το σκηνικό αυτό με έναν φίλο μου. Πριν από δύο χρόνια, στην Αγία

Βαρβάρα. Πήγε ο γιος του χαρμάνης, ήπιανε μαζί και μετά ο φίλος μου έβαλε ένα

σύρμα στον λαιμό του και κρεμάστηκε από το μπαλκόνι. Και ο άλλος με τα δώδεκα

κιλά στην Ελευσίνα, που τα είχε στο κοτέτσι. Γνωστή ιστορία. Δοχεία είχε. Και

ο γιος του έλειωνε στις πλατείες. Πιάνουν τον πατέρα, το μαθαίνει ο γιος

παίρνει την καραμπίνα και αυτοκτονεί. Το μαθαίνει ο πατέρας μέσα στη φυλακή

κρεμιέται κι αυτός.

Ποιο είναι το πιο ακραίο πράγμα που έχεις κάνει για την πρέζα;

Έχω πυροβολήσει άνθρωπο για την πρέζα· αλλά αυτό δεν είναι τίποτα. Έχω πάρει

τα λεφτά για τη φρουτόκρεμα του παιδιού μου και πήγα και πήρα πρέζα. Δεν πήγα

για το γάλα του παιδιού μου και πήγα για πρέζα. M’ αυτό θα πεθάνω.

Αν ο πατέρας σου φερόταν κάπως αλλιώς, μπορούσε να σε προλάβει,

να μην κυλήσεις;

Μα κοίταγε την πάρτη του. Δούλευε πολύ, γύρναγε 7 – 8 το βράδυ, έπινε κανένα

κρασάκι και έπεφτε ξερός. «Τα παιδιά θα βρουν την άκρη». E, τη βρήκανε. Τελικά

πέθανε από τον καημό του. Έλειωσε, και το έχω τύψεις.

Με τα πολιτικά ασχολήθηκες ποτέ;

Ο πατέρας μου ήταν με τον Παπανδρέου, τον πρώτο. Είχε πάει και στη Μακρόνησο.

Με τον Θεοδωράκη και με τον Μπιθικώτση ήταν. Γνωστό πρόσωπο, τι να σου λέω

τώρα. Με συμβούλευε όμως: «Μην ανακατευτείς με τα πολιτικά, δεν πρόκειται να

βρεις άκρη στη ζωή σου». Ήμουν στην ηλικία που έπρεπε να κάνω κάτι· και

ακολούθησα το κλίμα που επικρατούσε. Ήταν η δική μας επανάσταση.

Έχεις πουλήσει ποτέ στην Ομόνοια;

Στην Ομόνοια έχω να δώσω 15 χρόνια. Τους βλέπω και τους λυπάμαι και γι’ αυτούς

ήρθα να μιλήσω.

Άμα σου πω εγώ ότι ξέρω κάποιον που θέλει πρέζα, του δίνεις;

Επειδή σε θεωρώ άντρα και επειδή εσύ αυτόν θα τον έχεις τσεκάρει, θα του

έδινα.

Άμα το είχε κόψει, θα του έδινες;

Όχι. Σε αυτούς που βγαίνουν δεν δίνω. Ούτε σε πιτσιρίκια. Αυτό που φεύγει από

μένα μπορεί να πηγαίνει εκεί, αλλά εγώ από το χέρι μου δεν δίνω. Και σ’ αυτούς

που δίνω, τους λέω: «Να δίνετε μόνο σε δικούς μας, από 30 και πάνω, πρεζάκια

αναγνωρισμένα. Σε πιτσιρίκια μη δίνετε». Έτσι τους λέω.

Για τον εαυτό σου, τι αποφάσισες;

Θα την κόψω. Ξέρω ότι μόλις την κόψω θα δω καθαρά τη ζωή μου. Οικογένειες,

περιουσίες, τα πάντα· ή θα τρελαθώ και θα πω «ξαναφέρτε μου να πιω» ή θα πάρω

δύναμη από τη γυναίκα μου – που με στηρίζει – και θα πω «άντε να τα σηκώσω,

σιγά σιγά. Λένε ότι δε σώνεσαι, αλλά εγώ θα παρακολουθήσω το πρόγραμμα, θα

πίνω αυτό που μου δίνουν, θα βρω μια δουλειά και θα βάλω μια ταμπέλα πάνω από

το κεφάλι μου. Δεν ξαναπέφτω εγώ στην ξεφτίλα της πρέζας.

H ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Είμαι το μόνο αγκάθι σ’ αυτό το δέντρο

«Αυτή με βαστάει στη ζωή», λέει ο A. για τη γυναίκα του και παραδέχεται πως το

ότι κατάφεραν να αποκτήσουν ένα σπίτι οφείλεται σε εκείνη. Ο ίδιος ομολογεί

πως είναι το «αγκάθι» στο δέντρο της οικογένειάς του…

«Το σπίτι δεν είναι από την πρέζα. Είναι δουλεμένο, από τα βαπόρια. Τα έκρυβε

η κυρά. Τριάντα πέντε εκατομμύρια είχε κρύψει. Και το αμάξι που είδες, δάνειο,

200 ευρώ δίνω τον μήνα. Και η γυναίκα μου είναι σε καλή δουλειά. Και μου λέει:

“Σπίτι πήραμε, κόψε και την πρέζα, βρες κι εσύ μια δουλειά και τελειώσαμε, τα

παιδιά μεγαλώσανε”».

– H γυναίκα σου πίνει;

Και το τσιγάρο που το άρχισε, ήταν από τη στενοχώρια της για μένα. Όταν σου

λέω τίποτα, εννοώ τίποτα. Αυτή με βαστάει στη ζωή. Στον τάφο θα ήμουν και τα

παιδιά στο ορφανοτροφείο. Τη φωτογραφία της την έχω πάντα μαζί μου. Να!.. Έχει

ξεθωριάσει. Κανένας από το σόι μου, γενιές πίσω, δεν έπινε. Εγώ είμαι το μόνο

αγκάθι σ’ αυτό το δέντρο.

– Γιατί αποφάσισες να κάνεις παιδιά, αφού ήσουν «άρρωστος»;

Είχα «βγει» όταν αποφάσισα να κάνω το πρώτο παιδί, το 1982. Είχα γυρίσει από

το καράβι καθαρός. Με το που το πιάσαμε, ύστερα από έναν μήνα έπεσα ξανά. Το

’87, καθαρός πάλι, ύστερα από ταξίδι πιάνουμε και το δεύτερο. Γι’ αυτό έκανα

και ωραία παιδιά, καθαρά.

– Αφού έκανες παιδιά γιατί συνέχισες;

Μα μου έχει κλειδώσει στο κεφάλι. Δεν πίνω «ξίδια», δεν πίνω χάπια. Αλλά με

«αυτό» χάνω τον έλεγχο.

«Έπρεπε να πεθάνει η μισή Ελλάδα για να φέρουν τη μεθαδόνη εδώ;»

H φυλακή είναι ένας από τους «σταθμούς», στην πορεία που αρχίζει με την πρέζα

και τελειώνει στον θάνατο. Και ο μεγαλύτερος εφιάλτης του A. Όχι για τον ίδιο,

αλλά για να μη μαθευτεί. Για τα παιδιά του, όπως λέει.

– Εγώ τι να φοβηθώ; Σε βάζουν στην απομόνωση και σε έχουν μια βδομάδα

χωρίς ρούχα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, μόνο με φαΐ. «Γίνεσαι» νταηλίκι. Τώρα,

άμα γίνεις καλά και συνειδητοποιήσεις ότι από την πρέζα είσαι εκεί μέσα, θα

είσαι χαζός να ανέβεις επάνω στους Αλβανούς και να πιεις. Γιατί επάνω έχει

πρέζα. Λεφτά να έχεις και ό,τι θέλεις βρίσκεις. Και κόκα έχει.

Ποιοι είναι αυτοί που μπαίνουν φυλακή;

– Κάτι σαν κι μένα και οι «κιλάδες». Αν όμως η πρέζα είναι της

«κερατιάς», δεν πας φυλακή. Δεν σε πειράζει κανείς.

Εσύ πιστεύεις ακόμα ότι «οι μπάτσοι πουλάνε»…

– Πλάκα μου κάνεις τώρα; Ποιος θα αντισταθεί; Εδώ είναι μπλεγμένοι και

μεγάλοι. Έχει πολύ χαρτί γιατί μπαίνει καινούργιο αίμα. 17 χρόνων, 18, 19.

Τους βλέπω να σαπίζουν. Και κανείς δεν κάνει τίποτα.

Τι να κάνουμε, δηλαδή;

– Να βάλουμε στα νοσοκομεία, στα φαρμακεία, παντού, τη μεθαδόνη.

Ναι, αλλά έτσι ο καθένας θα λέει «δώσε μου».

– Γιατί να σου δώσω εσένα; Κατούρησε, να δούμε αν είσαι άρρωστος, να

πάρεις χαρτί ότι είσαι πρεζόνι και μετά πας στο φαρμακείο. Στην Αμερική η

μεθαδόνη είναι από το ’60. Έπρεπε να πεθάνει η μισή Ελλάδα για να την φέρουν

εδώ; Οι Ελβετοί είναι βλάκες που βαράνε την πρέζα στα νοσοκομεία; Θες να

πίνεις πρέζα; Κρατικιά. Δίνεις ένα 1 ευρώ, τόσο κοστίζει στο κράτος, και την

πίνεις καθαρή και με τη νοσοκόμα σου.