Όλα στη συσκευασία του ενός

Για δέκα μέρες μ’ έριξε σε κρεβάτι-καναπέ η μοίρα. Με το τηλεκοντρόλ προέκταση
της παλάμης να ψάχνω να βρω κι εγώ ένα κανάλι να μπω να διασχίσω την ερημιά
μου και να περάσω απέναντι, που πάντα έχουνε αναμμένα φώτα, φωνές τραγούδια
και γλεντάνε. Τόσα κανάλια διαθέτει ο τόπος (έτσι τη λέει η Μαριέττα την
Ελλάδα: τόπο)! Τζίφος. Εκεί έμεινα καρφωμένος στη σκληρή πραγματικότητα του
καναπέ-κρεβάτι.

Είπα κι εγώ, αρχίζει η νέα σεζόν θα ‘χουνε τις πρεμιέρες τους οι άνθρωποι. Και
όντως, από πρεμιέρες άλλο τίποτα. Δεν μπορούσα όμως να τις παρακολουθήσω. Όχι
ότι ήταν κακές (που ήταν), αλλά είχα μια τεράστια δυσκολία προσανατολισμού.
Δεν καταλάβαινα τι και σε ποιο κανάλι το βλέπω. Αν είναι αυτό που μου ‘ταζαν
τα τρέιλερ ή το απέναντι. Διότι φέτος, με τις τόσες μετακινήσεις, μεταγραφές
κι αλλαξοκαναλιές, φτάσαμε να μην αναγνωρίζουμε ποιον σε ποιο κανάλι
βλέπουμε… Και δεν είναι μόνο οι παρουσιαστές που πέρσι ήταν κάπου – έβλεπες
Μενεγάκη κι έλεγες ANT1 – και φέτος πήρε ο καθένας το σκηνικό του και
μετακόμισε απέναντι. Είναι και τα σίριαλ (killer), τα οποία δεν φτάνει που
έχουνε το ίδιο σενάριο σε τέσσερις παραλλαγές (σε τόνο ελάσσονα) έχουν και
τους ίδιους πρωταγωνιστές. Τι διάολο, τόσο λίγοι είμαστε; Έτσι, εκεί που
έβλεπα έναν φίλο μου – και πολύ καλό ηθοποιό – σε ρόλο γιατρού, σοβαρού
σοβαρού, με την μπλούζα του την άσπρη, τα ακουστικά του και το στηθοσκόπιο να
του κρέμεται στο στέρνο, σε δευτερόλεπτα (πόσο κάνεις ν’ αλλάξεις κανάλι;) τον
έβλεπα τσοπάνο στα Τζουμέρκα να σαλαγάει τα πρόβατα και ν’ αμολάει αστεία. Μια
κοκκινομάλλα, νέα, ωραία κι ευτυχή την έχω δει συγχρόνως κυρία βορείων
προαστίων, ξέκωλο στην Άνω Βρύση και καλόγρια στο Μοναστήρι της Αγίας
Σουλπικίας. Σ’ έχουνε δε και στο χέρι. Μόνο την ώρα που παίζεται κάτι μπορείς
ν’ αλλάξεις κανάλι. Γιατί αν περιμένεις τις διαφημίσεις δεν κάνεις τίποτα.
Είναι συνεννοημένοι οι κερατάδες (με την καλή έννοια) και βάζουν όλοι την ίδια
ώρα τα διαφημιστικά μηνύματα. Οπότε είσαι μπλοκαρισμένος. Σ’ έχουν στριμώξει
από παντού. Τους έπιασε όλους φέτος μια σύμπνοια, ένα «όλοι μαζί παιδιά», ένα
«ό,τι κάνει η μάνα» (ωραίο παιχνίδι, παλαιών αρχών, παιδικής συναναστροφής.
Χάθηκε κι αυτό μαζί με τη συναναστροφή. Την παιδική τουλάχιστον).

Πρώτα όλες οι ειδήσεις πήραν τον κώλο τους κι άρχισαν να σουλατσάρουν στο
αχανές πλατό. Τι τους έπιασε όλους και το ρίξανε στο σουλάτσο; Τα σκηνικά δε
των εκπομπών «λόγου» έχουνε τρελαθεί τελείως. Αλλά με την ίδια ακριβώς τρέλα.
Το πάτωμα, φέτος, πάντα είναι μαύρο κατράμι, σαν κοκαλωμένο μελάνι, και τα
τραπέζια όλα πολυμορφικά. Αρχίζουν σαν γυάλινο τετράγωνο, συνεχίζουν σε ξύλο
στρογγυλεμένο, προχωράνε σε ατσαλί (άινοξ κατ’ άλλους) κόλουρο κώνο, για να
καταλήξουν τελικά σε ένα παραλληλόγραμμο γαλακτερό αυτοφωτιζόμενο που
σηκώνεται και πιάνει όλο τον τοίχο, να βάζεις τις ακτινογραφίες να βλέπεις πού
έχει κάτσει το τηλεκοντρόλ που κατάπιες.

Μια άλλη ομοιότητα είναι των καλεσμένων. Δεν είναι μόνο οι ίδιοι και οι ίδιοι,
είναι και την ίδια ώρα. Έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια, τα πολύπαθα, τον
αρχηγό της Εθνικής μπάσκετ (να ‘ναι καλά τα παιδιά) ζωντανά σε δύο ταυτοχρόνως
κανάλια. Επίσης κι έναν πρώην υφυπουργό σε τρία κανάλια ολοζώντανη σύνδεση, να
σπαρταράει το καντράν. Δεν θα μιλήσω για τα πρωινάδικα που έχουν όλα ένα ίδιο
σκηνικό, μια ίδια ξανθιά (ανεξαρτήτως χρώματος μαλλιών), μια μαγείρισσα, μια
αστρολόγα και, κάπου για ξεκούραση, ριγμένο έναν αξύριστο να κάνει το
κοντράστ.

Πώς τα κατάφεραν κι έκαναν όλα τα κανάλια στη συσκευασία του ενός; Θαύμα!
Θαύμα! Θαύμα που δεν νομίζω να γίνεται αλλού. Μόνο σ’ αυτόν τον τόπο. Έτσι την
έλεγε η φίλη μου η Μαριέττα την Ελλάδα: Τόπο! Μέχρι που μια βραδιά στο
Λονδίνο, κατά knights Bridge μεριά, όταν τη ρώτησε Έλλην της διασποράς
«Μαριέττα εδώ μένετε;», τότε μόνο αναγκάστηκε κι είπε την πατρίδα Ελλάδα,
αλλιώς θα έπρεπε να απαντήσει: «Όχι. Μένω στον τόπο». Με όλη τη σημασία της φράσης.