Aνεργία με ονοματεπώνυμο

Άνθρωποι χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον, που αποτελούν «νούμερα» για πολιτικούς, οι οποίοι κάνουν καριέρα με ποσοστά

Κάθησαν στο ίδιο πάνελ, στο ίδιο τραπέζι με τον υπουργό Γεράσιμο Γιακουμάτο,
απέναντί του, απέναντι από τον Στέφανο Μάνο και δίπλα στους δημοσιογράφους,
τρεις άνεργοι, αντιπροσωπευτικοί σε ηλικία και φύλο σε μια διάταξη χωροταξικής
δημοκρατίας, όπου τουλάχιστον εκεί, εντός του τηλεοπτικού σκηνικού, όλοι ήταν
ίσοι απέναντι στην κάμερα.

H ιδέα της «Ανατροπής» του Γιάννη Πρετεντέρη (Mega), που στην πρώτη
εκπομπή της ασχολήθηκε με την ανεργία, ήταν πασιφανής. Στο πάνελ του επίσημου
λόγου, όπου οι απόψεις της πολιτικοδημοσιογραφικής ελίτ διασταυρώνονται στο
όνομα των απλών πολιτών, γιατί να μη συμμετέχουν και στα αλήθεια οι
τελευταίοι; Όχι ως κοινό σε κερκίδες γύρω από το κεντρικό πάνελ, αλλά
παρουσίες, με ονοματεπώνυμο και με ίσα δικαιώματα συμμετοχής – υποτίθεται,
γιατί παρεμβαίνει η απειρία και ανατρέπει τις ισορροπίες.

Βρέθηκαν και οι τρεις ύστερα από λίγο να παρακολουθούν τους άγριους
διαξιφισμούς των δύο πολιτικών, Γιακουμάτου – Μάνου, ή τις κόντρες Γιακουμάτου
– δημοσιογράφων ή Γιακουμάτου – Πολυζωγόπουλου για τα νούμερα της ανεργίας. Αν
είναι τόσες χιλιάδες οι άνεργοι ή τόσες παρά κάτι. Όσες και να είναι οι
πραγματικές χιλιάδες των ανέργων, παραμένουν πολλές για έναν τόσο μικρό τόπο.
Άλλωστε, η «Ανατροπή» είχε φροντίσει να βρεθεί με τον φακό του ρεπορτάζ στους
τόπους τους οποίους έχει τυλίξει στο γκρίζο το πρόβλημα της ανεργίας.

Άνθρωποι με την εξαιρετική αξιοπρέπεια εκείνου που ξέρει πως έχει δίκιο
εξηγούσαν την προσωπική τους περίπτωση, με ήρεμη φωνή: «Είμαι 59 ετών, δούλευα
στο εργοστάσιο (κλωστοϋφαντουργείο), τώρα πού να πάω σε αυτή την ηλικία; Ποια
πόρτα να χτυπήσω». Μια γυναίκα χήρα με δύο παιδιά, μια άλλη σε δύσκολη ηλικία.

Το πρόβλημα ήταν εκεί, ανάγλυφο, δεν χρειάστηκε κανείς να υποδυθεί τον
δυστυχισμένο εαυτό του. Απέναντί τους, το πάνελ των ειδημόνων έμοιαζε αδύναμο
να ανταποκριθεί στην πιο βαθιά, πιο ειλικρινή απαίτηση ενός πολίτη από τη
δημοκρατία του: «Ίσους όρους».

Ο υπουργός πανέτοιμος, με τα χαρτιά του, πρώτο του μέλημα να αμφισβητήσει τα
στοιχεία της ΓΣΕΕ για την ανεργία. Ύστερα έπρεπε να επιδείξει τη φροντίδα της
κυβέρνησης. «Δώσαμε επιδόματα», δείχνει χαρτιά ο κ. Γιακουμάτος. «Με τι
χρήματα;» παρεμβαίνει ο Πολυζωγόπουλος, για να διευκρινίσει ότι είναι από τα
κονδύλια που οι εργαζόμενοι δίνουν για βοήθεια προς τους ανέργους. Νέα
σύρραξη.

Κατόπιν έρχεται η ώρα της έντασης με τους δημοσιογράφους. «Υπάρχουν και
κλωστοϋφαντουργίες που ανθούν, απασχολούν εργαζομένους χωρίς δεκάρα
επιδότηση», λέει ο δημοσιογράφος κ. Λάμψας. Είχε έρθει η στιγμή του
«δεν-φταίμε-εμείς-οι-προηγούμενοι-φταίνε». Δεν δώσαμε εμείς τις επιδοτήσεις,
τις έδινε το ΠΑΣΟΚ, είναι η αναμενόμενη απάντηση.

Απέναντι από τους καβγάδες και τις κόντρες των ειδημόνων, απέναντι από του
είδους τα επιχειρήματα που θύμιζαν λόγο στη Βουλή, ορθωνόταν ο αληθινός καημός
των ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί για να δηλώσουν την ύπαρξή τους, την ύπαρξη
ανέργων που έχουν ονοματεπώνυμο, δεν είναι απλά νούμερα. Ήταν παρόντες,
περισσότερο παρόντες από τους συνομιλητές τους, αλλά σιωπηλοί, άμαθοι από τον
φακό, με άγνοια του κανόνα «πετιέμαι και παίρνω τον λόγο φωνάζοντας»,
περίμεναν να τους δώσει τον λόγο ο Γιάννης Πρετεντέρης. Δεν χρειάστηκε να πουν
πολλά. «Είμαι 21 έτους, με επίδομα ανεργίας 200 ευρώ».

«A! ξέρετε, πρέπει να βρούμε τους ανέργους-μαϊμού, αυτοί παίρνουν τα
χρήματα που δικαιούστε, αν τους βρίσκαμε θα παίρνατε παραπάνω», είναι η
απάντηση του υπουργού. Λες και ήταν δουλειά της κοπέλας να ψάχνει τους
ανέργους-μαϊμού ή να στραβοκοιτάζει τους συμπολίτες της. H αντιπαλότητα που
καλλιεργείται μεταξύ ανθρώπων που μάχονται για την επιβίωση ήταν ανέκαθεν μία
από τις τακτικές των εξουσιών και δη των πιο στυγνών.

Απορία πανελίστα… καβγάς

Ξεφλουδίζονταν τα επιχειρήματα του υπουργού και μόνο από την παρουσία εκείνων
που είχαν ακούσει από τα δικά του χείλη άλλες υποσχέσεις. Όπως εκείνες που
έδωσε στους ναυτεργάτες, στο Πέραμα, «ήρθε εδώ, ήπιαμε ουζάκια, είπε ότι θα
μας λύσει το πρόβλημα ή θα παραιτηθεί. Περιμένουμε να κρατήσει την υπόσχεσή
του». Τα νούμερα της ανεργίας λάθος. Οι άνεργοι-μαϊμού. Παρά το εξαιρετικό
επικοινωνιακό του ταλέντο και τις ευέλικτες πιρουέτες του τις δύσκολες
στιγμές, ο κ. Γιακουμάτος δεν κατάφερε να κάνει άλλο από το να αποκρούει με
επιχειρήματα, τα οποία κάθε άλλο παρά ανακούφιζαν όσους έχουν το πρόβλημα της
ανεργίας. Όσο για το καβγατζίδικο ύφος, το οποίο ανέβασε τους τόνους μεταξύ
πολιτικών και δημοσιογράφων, φάνηκε να γίνεται το ιδανικό καταφύγιο του
«στριμωγμένου» υπουργού, ενώ οι τρεις καλεσμένοι που αντιμετώπιζαν το πρόβλημα
απλώς έμειναν να κοιτούν.