ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Οι επτά εχθροί

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Κυριαζής, Βοσπόρου 111, Καλογρέζα, γράφει:

«Σαφέστατο όσο ποτέ το πολιτικό πεδίο. H N.Δ. δηλώνει: παρέλαβε “καμένη γη”. H
έξοδος, μία: ιδιωτικές επενδύσεις· για να γίνουν πρέπει να είναι κερδοφόρες
και θα άρουμε κάθε εμπόδιο που είναι: 1) Ο διεφθαρμένος, αναποτελεσματικός,
πολυπληθής κρατικός μηχανισμός. Παρατήρηση: ΠΑΣΟΚ και Δεξιά έφτιαξαν τον
κρατικό μηχανισμό και φωτογραφία τους είναι.

Εχθρός της κερδοφορίας 2) Οι συντεχνίες, τα συνδικάτα, τα εργοδοτοφάγα. Το 93%
της δύναμης της ΓΣΕΕ είναι οι μόνιμοι. Πυρ στη μονιμότητα! Ο ΟΤΕ, το μοντέλο.
Κι ας τολμήσει να συνδικαλιστεί ο μη μόνιμος… Φίδι που τον έφαγε…

Εχθρός 3) Ο λίγος χρόνος εργασίας – κι ας βεβαιώνει τ’ αντίθετα η Eurostat.
Δωδεκάωρο, λοιπόν, και βάλε…

Εχθρός 4) Ο λίγος χρόνος ανοίγματος των καταστημάτων. Ολόκληρο το 24ωρο ας
είναι ανοιχτά για να σαρωθούν οι ενοχλητικοί μικρομεσαίοι…

Εχθρός 5) Οι “ρετιράκηδες”. Ακούς με 20 χρόνια απασχόλησης, με πτυχίο,
μεταπτυχιακό, παντρεμένος, με δύο παιδιά, τραπεζικός να παίρνει τον θησαυρό
των 1.840 ευρώ τον μήνα! Εξίσωση στην αθλιότητα!!

Εχθρός 6) Το συνεχόμενο ωράριο εργασίας. Ελαστικοποίηση: τη μια μέρα 3 ώρες,
την άλλη 5, την άλλη 15 και σε όποια του 24ώρου διαστήματα… Κι ας φωνάζει ο
Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ότι αυτά καταστρέφουν την υγεία…

Εχθρός 7) H κοινωνική ασφάλιση – οι υψηλές εισφορές και παροχές. Να πέσει σ’
επίπεδο πρόνοιας· κι όποιος τα έχει, ας πάει στις ιδιωτικές ασφαλιστικές
εταιρείες.

1981: 350 δισ. δρχ. φορτώσανε στον λαό (το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση) οι δήθεν
χρεοκοπημένοι μεγαλοκεφαλαιούχοι – δανεικά κι αγύριστα. Αρπάξανε τα 33 τρισ.
ευρώ του Χρηματιστηρίου χωρίς να επενδύσουν. Τεράστια κεφάλαια από την E.E. –
23 τρισ. ήρθαν στη χώρα. Δεν εκσυγχρόνισαν τις επιχειρήσεις. H Ελλάδα είναι η
χώρα των πλουσίων βιομηχάνων και της φτωχής (ή ανύπαρκτης;) βιομηχανίας, είχε
πει ο “γενάρχης” Καραμανλής. Τεράστια κέρδη που πραγματοποίησαν εδώ,
επιδοτήσεις, δάνεια, τα επενδύουν σε Βουλγαρίες… Εισάγουν ως ελληνικά τα
προϊόντα τους και σβήνουν όποιο “φουγάρο” βιομηχανικό ακόμα καπνίζει… Γι’
αυτούς, τα εύγε! Αποτελούν τα άγια και όσια του συστήματος… Νέα θρησκεία:
ανταγωνιστικότητα».