Tρυφερότητα όπως… πλήξη

H Άννα Παναγιωτοπούλου και ο Τάσος Χαλκιάς, το ζευγάρι που βουλιάζει στην τρυφερότητα της ασφάλειας και της πλήξης του μακρόχρονου γάμου

Νυχτικά, παντόφλες, μουγκανητά αντί για διάλογο μπροστά στην τηλεόραση, ο
έρωτας που μεταλλάσσεται σε τρυφερή πλήξη της οικειότητας, ο πόθος που έχει
σβήσει αλλά αφήνει τη γλυκιά ανάμνηση σε εκείνους που κάποτε ένωσε, όλα όσα
γίνονται καθημερινότητα ενός ζευγαριού που έχει φτάσει στην ηλικία της
ωριμότητας αποτυπώνονται στην κομεντί «Σ’ αγαπώ για πάντα» (Antenna), ένα
είδος συνέχειας του «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς».

Εκείνη, η Άννα Παναγιωτοπούλου, με τα κιλάκια της ησυχασμένης νοικοκυρίστικης
μονοτονίας. Εκείνος, ο Τάσος Χαλκιάς, με τις κοιλίτσες του μικροαστού, που
έχει φτιάξει το εξοχικούλι του στον Μαραθώνα και κάνει μπάρμπεκιου για το
οικογενειακό κυριακάτικο τραπέζι. Περιμένουν τα παιδιά τους. Τηλεφωνούν πως
δεν θα ‘ρθουν. Μένουν μόνοι, θλιμμένοι, απογοητευμένοι, αλλά πάντα μαζί, να
ανταλλάσσουν τα πειράγματα της συνήθειας.

Στιγμές οικογενειακής ζωής, ευκατάστατης μεν, πληκτικής δε, μιας ζωής
που έχει συνηθίσει την ασφάλεια της συμβίωσης και τα ελαττώματα δυο ανθρώπων
έχουν γίνει ο άρρηκτος δεσμός της σχέσης τους.

Εικόνες-καθρέφτης των σύγχρονων σχέσεων, που στο «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς» (στο
Mega αυτό) με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου και τον Θοδωρή Αθερίδη είχαν την
αγχωτική υστερία της συνύπαρξης δυο νέων – σχετικώς – ανθρώπων, που ισορροπούν
μεταξύ αφέλειας και αφασίας στην προσπάθεια να κτίσουν μια κοινότητα. Στο «Σ’
αγαπώ για πάντα» η ηλικία δείχνει πως ο χρόνος της συμβίωσης ησύχασε τα
πνεύματα. Το ζευγάρι πιο κουρασμένο, σίγουρα καλοζωισμένο, αλλά πάντα η σχέση
του κλειστοφοβική και μονότονη, αποτελεί το επίκεντρο της ζωής του. Ένας
κλειστός πυρήνας, όπου ο έξω κόσμος είναι α-θέατος. H σχέση με τα παιδιά
παρουσιάζεται σαν συναισθηματική επένδυση των γονιών, όπως συμβαίνει πάντα,
αλλά οι δυο τους παραμένουν η «ιδανική σχέση».

«Τελικά καλύτερα μόνοι μας», θα πει εκείνος, κοιτώντας τη συμβία του με
τρυφερότητα αν και η έκφραση προδίδει τη θλίψη της διάψευσης, όταν τα παιδιά
τηλεφωνούν ότι δεν θα πάνε στο οικογενειακό τραπέζι.

Τελικώς θα καταφθάσουν στο εξοχικό, δεν θα τα δούμε ωστόσο, καθώς
υπογραμμίζεται το «κλειστό σύστημα» του ζευγαριού ακόμη και απέναντι στα
παιδιά του.

Οι σκηνές εναλλάσσονται σαν ένα γαϊτανάκι τετριμμένων στιγμών, από εκείνες που
συνθέτουν υποτίθεται παρόμοιες ζωές, παρόμοιων ζευγαριών. Σαν ένα ριάλιτι που
παρακολουθεί τη λεπτομέρεια των εκφράσεων και των αντιδράσεων του ώριμου
ζευγαριού της διπλανής πόρτας με τη δεδομένη ευτυχία.

Οι ατάκες έχουν την ειλικρίνεια της απλότητας και εκεί ακριβώς κρύβεται και το
χιούμορ. Ο καναπές μπροστά στην τηλεόραση είναι ο «βωμός» της τρυφερής πλήξης
τους. Εκείνη κάνει βαριεστημένο ζάπινγκ, εκείνος διαβάζει εφημερίδες,
σκηνή-κλισέ μικροαστικής συμβίωσης, κουβέντες-κλισέ «δεν έχω τίποτε να
διαβάσω, ευτυχώς που έχω εσένα να λέω καμιά κουβέντα», πικρή η ειρωνεία της
συζύγου που αισθάνεται μόνη και παραμελημένη. Εκείνος απλώς μουγκρίζει. Δεν
χρειάζεται να δώσει σημασία. Δεν χρειάζεται να μιλήσει. Και εκείνη δεν
χρειάζεται να μετράει τα λόγια της. Είναι για πάντα μαζί. Ζουν τη μοναχικότητα
της κουρασμένης σχέσης και μαζί τη γλύκα τού να είναι μαζί. Το παράδοξο του
γάμου.

Και με τρυφερή γλύκα τελείωσε το πρώτο επεισόδιο, με εκείνον επιτέλους
να στρέφεται με ενδιαφέρον ερωτικό σε εκείνη, για χάδια, για στοργή και –
γιατί όχι; – για έρωτα.

Ένα τόσο «συνηθισμένο» ζευγάρι

Ένα παιχνίδι που δεν τελειώνει, μια ανάγκη που ανανεώνεται όσο υπάρχει ζωή,
μια ελπίδα παραμυθένια, που έχει ανάγκη και το τηλεοπτικό θέαμα για να βρει
ανταπόκριση στο κοινό, μια μικρή οπισθοχώρηση από τον κυνισμό που κρύβει η
πραγματικότητα είναι ο έρωτας που αλλάζει μορφή αλλά δεν τελειώνει. Ο Τάσος
Χαλκιάς, φιγούρα που ενσάρκωσε τον σύγχρονο μικροαστό σε πλήθος από
τηλεθεάματα, εδώ δεν έχει ανάγκη την υπερβολή. Υποδύεται με ήρεμη φυσικότητα
τον βαριεστημένο πλην τρυφερό – στην ώρα του – σύζυγο. H Άννα Παναγιωτοπούλου
– στον ρόλο της συνηθισμένης μαμάς-νοικοκυράς, που αποζητάει πάντα την προσοχή
του άνδρα – «και εγώ ζωάκι είμαι», λέει στον σύζυγο όταν εκείνος χαϊδεύει με
περισσή τρυφερότητα το σκυλάκι τους. Στο τέλος το σκυλάκι θα εγκαταλειφθεί στο
παρκέ, για να ξαναβρεί το ζευγάρι τη ζεστασιά της επαφής μεταξύ τους. Με αυτή
την «ευχή» τελείωσε το πρώτο επεισόδιο, μιας σειράς που αναμασά με τρυφερότητα
τα μικροαστικά κλισέ.