PIΠEΣ Pουσφέτια

EIXE προειδοποιηθεί η κυβέρνηση ότι με την προφορική συνέντευξη ανοίγει
τον ασκό του Αιόλου. Λίγους μήνες αργότερα κατάφερε να κάνει πραγματικότητα
τους χειρότερους φόβους μας. Γιατί βέβαια, με ερωτήσεις καθαρά προσχηματικές
του τύπου «τι δουλειά κάνουν οι γονείς σου;», η συνέντευξη χρησιμοποιείται για
να καταστρατηγείται η αξιοκρατία και να κάνουν οι υπουργοί τα ρουσφέτια τους.
Τα κομματικά κριτήρια αποδεικνύονται πολύ σημαντικότερα των πτυχίων. Κι όσοι
υπέστησαν αυτή την εξευτελιστική διαδικασία κατανοούν τώρα διαφορετικά τι
εννοούσε η N.Δ. όταν μιλούσε για επανίδρυση του κράτους.

ΤΟ πρόβλημα είναι πρωτίστως ηθικό. Γι’ αυτό και όσοι μιλούν για
αποκατάσταση «αδικιών» του παρελθόντος, όπως βαφτίστηκε η αποκατάσταση των
γαλάζιων παιδιών, ουσιαστικά μάς καλούν να αποδεχθούμε μια απαράδεκτη λογική
συμψηφισμού, από την οποία χαμένοι βγαίνουν όλοι όσοι δεν έχουν μπάρμπα στην
Κορώνη. Είναι όμως ταυτόχρονα και πρόβλημα πολιτικού πολιτισμού. Τα τελευταία
χρόνια με τον νόμο Πεπονή είχαν γίνει σημαντικά βήματα για την αποδυνάμωση του
κομματισμού. Περιμέναμε από την κυβέρνηση να τα συνεχίσει και να τα δυναμώσει.
Αντ’ αυτού, με τη συνέντευξη μας γυρίζει ολοταχώς στο παρελθόν.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν αντιλαμβάνεται τον τραυματισμό που προκαλεί στο κοινωνικό
σώμα επαναφέροντας τέτοιες διακρίσεις. Ακόμα χειρότερα όμως δεν αντιλαμβάνεται
τη ζημιά που προκαλεί στη Δημόσια Διοίκηση. Μια πρώτη γεύση παίρνουμε ήδη με
τους εμφυλίους που έχουν ξεσπάσει ανάμεσα στη ΔΑΚΕ και σε υπουργούς – εμφύλιοι
που μας επιτρέπουν να δούμε πώς στήνονται τα νέα θερμοκήπια της διαφθοράς.
Πιστεύει άραγε κανείς στην κυβέρνηση πως με τέτοιες συνθήκες εμπεδώνεται το
κράτος δικαίου και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη;