Γιαουρτλού συρτάκι

«Όμορφος κόσμος»: Της ελληνοτουρκικής φιλίας και του αμανέ, λατρεία για Ναζλί και Νίκο, έγινε ο όμορφος κόσμος στην πρεμιέρα του

Πρωινάδικο της συμφιλίωσης των λαών, της ελληνοτουρκικής αγάπης που κάνει
τηλεοπτικό σουξέ, του συρτάκι και του μπέλι ντανς (χορός της κοιλιάς στη
διεθνή γλώσσα) παρουσίασε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου μετά της Ράνιας Θρασκιά, για
να κάνουν κι αυτοί την εντυπωσιακή είσοδό τους στη νέα σεζόν.

Στο στούντιο του «Όμορφου κόσμου το πρωί» (Mega), η Ναζλί και ο Νίκος από το
τουρκικό σουξέ «Στα σύνορα της αγάπης». Ήχοι οριεντάλ και μπουζούκι, γέλια,
παλαμάκια, χαρούλες, τσακίρ κέφι και βίντεο από την παρακολούθηση βήμα – βήμα
των δύο ηθοποιών.

H Ναζλί και ο Νίκος φθάνουν στο αεροδρόμιο: «Δις φλάουερς αρ φρομ
Γκρη-γκό-ρης», λέει ο απεσταλμένος ρεπόρτερ, «τώ-ραα θαα πά-ααμε στοοο
ξε-νο-δο-χεί-ο» λέει στους άρτι αφιχθέντες καλεσμένους.

«Τώρα τα… τώρα τα πα… πη-με;… Πάμε κσα-νο-ντο-κίο» επαναλαμβάνει ο
«Έλλην» αρραβωνιάρης της Ναζλί, ο Νίκος, επιδεικνύοντας τα ελληνικούλια που
έμαθε προκειμένου να υποδυθεί τον Έλληνα. Αξιέπαινος!

Σε άπταιστα ελληνικά και η «γιαγιά του Νίκου» στο σίριαλ στέλνει μήνυμα στο
ελληνικό κοινό και την εκπομπή του Γρηγόρη. Ενθουσιασμός στο στούντιο.

«Όχι, δεν εκμεταλλευόμαστε τη σειρά για τηλεθέαση», εξηγεί ο Γρηγόρης, «εμείς
μια χαρά τα πηγαίναμε από τηλεθέαση και χωρίς ριάλιτι» – μπηχτές για τους
ανταγωνιστές που θα ‘χουν υλικό από τα ριάλιτι των καναλιών τους. «Απλώς, η
σειρά είναι ξεχωριστή, δεν είναι τυχαία…».

Και επειδή δεν την εκμεταλλεύονται για τηλεθέαση είχε η εκπομπή Ναζλί
και Νίκο, ωμούς, ψητούς, γιαχνί, στον φούρνο, με πατατούλες, με ζυμαρικό, με
σάλτσα, με ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του μάγειρα της τηλεθέασης ενός
πρωινάδικου.

Οι δυο τους, διακριτικοί, τι να πουν, δεν μιλούν τα ελληνικά, μοίρασαν
χαμόγελα, επιστρατεύθηκε η συμπατριώτισσά τους μοντέλα Νεσχάν, που κάνει
καριέρα στην Ελλάδα, για τη μετάφραση. Χόρεψαν, για την ακρίβεια ποδοπατήθηκαν
σε συρτάκια και άλλους ελληνικούς χορούς, αλλά τέτοιο σουξέ που έχουν κάνει
στη χώρα μας χαλάλι το ξενύχιασμα.

Ολόκληρο το πρόγραμμα της εκπομπής που είχε βασιστεί στους δυο Τούρκους
ηθοποιούς θύμιζε «μουζάκα-σουβλάκι-γκρικ ντανς» μπουζουκοταβέρνας στην Πλάκα
του ’70. Οι φουστανέλες έλειπαν, αλλά μάλλον από ευγένεια προς τους
καλεσμένους.

Και αφού εξαντλήθηκαν τα λεβεντοζεϊμπέκικα και τα συρτάκια, βγήκε και μια
γιαβρούμ με ελληνοπρεπείς ξανθές ανταύγειες και κοστούμι μπέλι ντανς σε χρώμα
λιλά που είναι της μόδας και άρχισε τα κουνήματα.

Φολκλόρ ένθεν κακείθεν του Αιγαίου και ο Γρηγόρης να σεληνιάζεται προσπαθώντας
να μιλήσει τουρκικά. Το μάθημα Ελληνικών ήταν και το κλου της εκπομπής για τον
Νίκο και Τουρκικών για τον Γρηγόρη.

Προβλήθηκαν επίσης και αποσπάσματα από το σίριαλ για να επιδειχθούν τα
«ελληνικά του Νίκου». Ο Γρηγόρης επέδειξε μόνος του τα δικά του, ρωτώντας για
παράδειγμα τη Ναζλί αν κουτσομπολίστικα έντυπα στην Τουρκία «της έχουν
προσάψει (! ) γάμους και αρραβώνες» – «τι μου προσάπτεις» που τραγουδούσε και
η τραγουδίστρια από τους «Μήτσους» του Λαζόπουλου. Όχι δεν της «έχουν προσάψει
γάμους» στην Τουρκία.

Τελικώς, τα πρωινάδικα έχουν εξελιχθεί από εκπομπές για την ψυχαγωγία
της νοικοκυράς με συμβουλές, υποτίθεται, για θέματα που την ενδιαφέρουν σε
μπουζουκλερί που δίνουν σκληρή τη μάχη των σταρ καλεσμένων, σαν νυχτομάγαζα
που θέλουν γερές «μαρκίζες». Και η σεζόν μόλις άρχισε.

Εθνικό όραμα σεμνότητας

Ωραίες σκηνές μπροστά στην κάμερα με τους παίκτες της εθνικής ομάδας μπάσκετ
να βραβεύονται εκεί στην αίθουσα του αεροδρομίου σε μια σεμνή και σύντομη
τελετή από τους αρμοδίους. Ένα αθλητικό γεγονός οφείλει να παραμένει τέτοιο,
ακόμη και αν οι ψυχικές ανάγκες του κόσμου που το απολαμβάνει αποζητούν το
ντόπινγκ των εθνικών τους φαντασιώσεων. «Εύχομαι αυτή η επιτυχία να μας
κρατήσει να πατάμε στη γη», είπε ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο προπονητής της
ομάδας της νίκης. «Βλέπεις πόσο σεμνά είναι τα παιδιά; Πατούν στη γη»,
σχολίαζαν οι παρουσιαστές στη NET. «Μια νεανική παρέα που τη χαρακτηρίζει ο
αντιβεντετισμός», τόνιζε και ο Αθανασιάδης στον Alpha. Καημό την έχει το έθνος
τη σεμνότητα. Αλλά για να θυμηθούμε και την ποδοσφαιρική μας νίκη, δεν ήταν οι
παίκτες που σήκωσαν ψηλά τον αμανέ, αλλά η καναλική υστερία που είχε πολλά να
ωφεληθεί από τον φωτογενή σεληνιασμό των φιλάθλων, και φυσικά δεν έχασαν την
ευκαιρία να εκμεταλλευθούν το κλίμα πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία τότε.
Δεν κρατήθηκε ο Γιάννης Ιωαννίδης να μην αναφερθεί στο DNA των Ελλήνων που «αν
και τόσο λίγοι αριθμητικά κερδίζουν νίκες», λες και πολεμάμε στα χαρακώματα.

Όσο σεμνές και να γίνουν οι τελετές για αθλητικά γεγονότα, μερικές νοοτροπίες
δεν αλλάζουν.