PIΠEΣ Ο θρίαμβος

ΕΝΑ χρυσό μετάλλιο στο μπάσκετ ύστερα μάλιστα και από ένα χρυσό
μετάλλιο στο ποδόσφαιρο δεν είναι δα και αμελητέο κατόρθωμα για μια μικρή χώρα
όπως η Ελλάδα. Δικαιολογημένη η ευφορία, δικαιολογημένοι και οι πανηγυρισμοί.
Στον αθλητισμό, με όλα τα στραβά και ανάποδα των παραγόντων, πάμε καλά. Κι όσο
να μην είναι τα πράγματα συγκρίσιμα, δεν μπορεί κανείς να μην τα αντιπαραθέσει
στη μιζέρια των πολιτικών μας πραγμάτων.

EINAI σαν να συγκρούονται δύο Ελλάδες. Από τη μια πλευρά η Ελλάδα των
ανοικτών οριζόντων, με αυτοπεποίθηση και σιγουριά παρά τους χαμηλούς τόνους, η
Ελλάδα που δεν φοβάται να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις όποιον αντίπαλο βρει
μπροστά της. H Ελλάδα των παικτών που δεν δίστασαν να βγουν έξω από τα σύνορα
και να πρωταγωνιστήσουν όταν οι ελληνικές ομάδες έγιναν προβληματικές. H
Ελλάδα που δεν φοβάται τις εισαγωγές των ξένων γιατί τώρα οι Έλληνες είναι
καλύτεροι!

KAI από την άλλη η Ελλάδα της μιζέριας και της καταγγελίας. H Ελλάδα η
οποία έναν χρόνο μετά την τεράστια επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων όχι μόνο δεν
έχει αποκτήσει διακριτό ρόλο στην Ευρώπη – όπως ελπίζαμε – αλλά έβγαλε μόνη
της τα μάτια της, βρέθηκε υπό επιτήρηση να δίνει ξανά εξετάσεις στους
τεχνοκράτες των Βρυξελλών. H Ελλάδα της παθητικότητας, της έλλειψης σχεδίου
και της αφόρητης κενολογίας. H Ελλάδα που θέλουμε να αλλάξουμε!