MATIEΣ Tελειότητα

Συμβαίνουν πολλά πράγματα γύρω μας, αυτό τον καιρό. Πολιτικά, αθλητικά,
καλλιτεχνικά, κοινωνικά. Εγώ, όμως, ούτε ματιά δεν τους ρίχνω. Θέλω να
τελειώσω, πριν να μπω στο «μεροδούλι – μεροφάι», με τους σπουδαίους ανθρώπους
που χάθηκαν φέτος το καλοκαίρι. Έγραψα για τον Τάσο Μήνη. Κι έχω στον νου μου,
συνεχώς, τη Μοσχολιού. Ο Λοΐζος, κάθε Σεπτέμβριο, δεν λείπει από τη στήλη. Κι
έχω τύψεις που, κάθε Αύγουστο, δεν βρίσκω τρόπο για να θυμίσω στον Αντώνη
Σαμαράκη ότι δεν τον ξεχνώ. Υπάρχει στη ζωή μου, στα κείμενά μου, στις
κουβέντες μου.

Τα είπα και στο «Βήμα» για τη Βίκυ Μοσχολιού: «Είναι η τραγουδίστρια που
άλλαξε τον τρόπο ερμηνείας του λαϊκού τραγουδιού. Αν η Μπέλλου αποτελεί
αντικείμενο θαυμασμού για τη «μαρμάρινη», και γ’ αυτό τόσο ανθεκτική στον
χρόνο, ιδιαίτερη φωνή της, η Νίνου θαυμάζεται για το δαιμονικό κέφι της στο
πάλκο, η Μαρινέλλα για το σπάσιμο της καθιερωμένης εμφάνισης των
τραγουδιστριών στη σκηνή – κίνηση, χέρια, διάλογος με το κοινό -, η Πόλυ Πάνου
για τον ειλικρινή στόμφο της, που πήγαζε απ’ ό,τι ένιωθε στην καρδιά της, η
Μοσχολιού έδωσε στο λαϊκό τραγούδι και κυρίως στο «έντεχνο» της «χρυσής
δεκαετίας» του ’60, πολλά μαζί: ειλικρίνεια, πάθος, διαύγεια, ξεχωριστή
συγκίνηση, τελειότητα στην άρθρωση, στιλπνότητα.

H Βίκυ Μοσχολιού κατάγεται από την Πόλυ Πάνου. Και από τη Βίκυ παίρνει τη
σκυτάλη η Χάρις Αλεξίου, που βάζει τη δική της σφραγίδα. Προσθέτοντας βαθύ
ρεμπέτικο καημό, μουσικά «θραύσματα» από το δημοτικό τραγούδι, ανοίγματα σε
νεολαιίστικο ήχο και στυλ. Και, πολύ φοβάμαι, ότι η άκρη της αλυσίδας, για τα
χρόνια μας, δεν μπορεί να έχει άλλον κρίκο. Το τραγούδι αλλάζει. Νέες
απαιτήσεις, νέες φωνές και μια «παράδοση» που όλο και περισσότερο
εγκαταλείπεται.

H Μοσχολιού έσπασε τη μονοκρατορία των ανδρών στο λαϊκό τραγούδι. Ήταν ισάξια
ενός Μπιθικώτση! Ο κόσμος έλεγε «πάμε ν’ ακούσουμε τη Μοσχολιού» την εποχή των
θριάμβων της. Και πρέπει να μην ξεχνάμε τον Ξαρχάκο που την ανακάλυψε, της
έδωσε το πρώτο τραγούδι, σε στίχους Γκούφα («Πέτρα την πέτρα»), την επέβαλλε
και (μαζί με τον Τάκη Λαμπρόπουλο) την καθιέρωσε.

Όλοι οι σπουδαίοι συνθέτες την ήθελαν για ερμηνεύτριά τους. Ξεχωριστό εργαλείο
και πηγή μεγάλης έμπνευσης ήταν για τον Ζαμπέτα. Που της χάρισε μια σειρά από
τα ωραιότερα τραγούδια του. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο – απόδειξη επιτυχίας
– ότι τραγούδια του Ζαμπέτα με τη Μοσχολιού «βάφτισαν» πολλά νυχτερινά κέντρα.

H Μοσχολιού: θα είναι παρούσα, πάντοτε.