Mεθυσμένη από… φως!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Τούτο το βραβείο είναι κάτι αντίστοιχο με τους αθλητές που παίρνουν το |
«Λατρεύω το φως. Με μαγεύει. Ακόμη και τώρα, βλέπω πώς χτυπάει το φως στα
δέντρα, πώς αλλάζουν τα χρώματά του στην ανατολή, στη δύση, πόσο διαφορετικό
είναι το φως σε διαφορετικές χώρες και πόλεις, αλλά και το φως των κεριών, το
αγαπημένο μου, τόσο ρομαντικό και μεταφυσικό ταυτόχρονα. Το φως είναι
αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας…».
Είναι να μη λατρεύει το φως η Ελευθερία Ντεκώ; Ιδιαίτερα λίγες ημέρες αφού η
ίδια – διευθύντρια και σχεδιάστρια φωτισμών των Τελετών Έναρξης και Λήξης των
Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας – και ο Θεόδωρος Τσεβάς – συνθέτης, σχεδιαστής
ήχου και πολυμέσων, ο οποίος συμμετείχε στην ομάδα που σχεδίασε τις τελετές –
απέσπασαν βραβείο EMMY για τη δουλειά τους στην απονομή των 57ων Δημιουργικών
Βραβείων EMMY, στο Λος Άντζελες;
Το βραβείο και τα θετικά σχόλια ήταν δικαίωση για τους στενούς συνεργάτες του
Δημήτρη Παπαϊωάννου. «Είναι κάτι αντίστοιχο με τους αθλητές που παίρνουν το
χρυσό! Δεν είναι μόνο ατομική δικαίωση. Επειδή το βραβείο αφορά και
αντιπροσωπεύει και την Ελλάδα, η χαρά πολλαπλασιάζεται κι αυτό είναι πολύ
μεγάλο συναίσθημα», τονίζει στα «NEA» η Ελευθερία Ντεκώ από το Λος Άντζελες
όπου βρίσκεται και δηλώνει ότι θέλει να μοιραστεί το βραβείο μαζί με τους
συνεργάτες της από τη δημιουργική ομάδα και, φυσικά, με τον Δημήτρη τον
Παπαϊωάννου: «Αν δε μου είχε δείξει εμπιστοσύνη, δεν θα είχα πάρει αυτό το
βραβείο», εξομολογείται.
Το περιμένατε το βραβείο ή ήταν έκπληξη;
«Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν τον Ιούλιο, οπότε ήλπιζα. H αλήθεια είναι ότι
το ήθελα πολύ και βαθιά μέσα μου πίστευα ότι πρέπει να το πάρουμε. Έβλεπα τους
συνυποψηφίους κι έλεγα ότι η Τελετή Έναρξης ήταν καλύτερη, για παράδειγμα, από
το αμερικανικό Λέτερμαν Σόου. Όμως, δεν ήθελα να το περιμένω για να μην
απογοητευθώ. Όταν ανακοινώθηκε το όνομά μου στην αίθουσα της τελετής απονομής
δεν κατάλαβα ότι το είχαμε πάρει! Το συνειδητοποίησα από τους πανηγυρισμούς
των γύρω μου. Έτρεμα για μισή ώρα!», θυμάται, γι’ αυτό και σκοπεύει να
επιστρέψει την ερχόμενη εβδομάδα στην Ελλάδα με το αγαλματάκι στο χέρι!
H τηλεοπτική κάλυψη των τελετών, όμως, δεν ήταν μέτρια;
«H τηλεοπτική κάλυψη δεν μπορούσε να αποδώσει το συναίσθημα και την ενέργεια
που υπήρχε μέσα στο Στάδιο. Νομίζω πως ήταν καλή δουλειά. Μην ξεχνάτε πως
είναι πολύ δύσκολο να καλύψεις ένα τέτοιο γεγονός τηλεοπτικά».
Και η προετοιμασία για τις τελετές;
«Ήταν αξιαγάπητη εμπειρία. Το άγχος υπερκαλύφθηκε από τη συγκίνηση και τον
ενθουσιασμό. Όλοι είχαμε δοθεί σε αυτήν τη δουλειά και βάλαμε το άγχος στην
άκρη. Οι καλύτερες στιγμές ήταν αυτές της προετοιμασίας. Ήμασταν μεθυσμένοι
από δημιουργικότητα. Ιδιαίτερα ο τελευταίος μήνας, όταν η θεωρία άρχισε να
γίνεται πράξη, ήθελα να κρατήσει περισσότερο. Όταν μπήκαμε στο Στάδιο, όταν
αρχίσαμε να κρεμάμε τα φώτα και να παίρνουν ζωή όλα τα σχέδια που είχαμε στα χαρτιά».
«Πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε»
«Το φως αναδεικνύει. Ύστερα, το φως έχει διάφορες αποχρώσεις και για μένα η
ενασχόληση με αυτό ήταν η καλλιτεχνική μου ανάγκη να εκφράζομαι με τη
ζωγραφική. Όταν άρχισα να φωτίζω, μου άρεσε πολύ να “ζωγραφίζω” μια σκηνή που
ήταν άδεια. Ένιωθα ότι με τα κουμπάκια που ανεβοκατέβαζα στα φώτα ζωγράφιζα.
Αργότερα, η παρέμβασή μου έγινε πιο εικαστική. Τα πρώτα μου έργα ήταν
χορευτικές παραστάσεις που δεν είχαν σκηνικό – τα φώτα δημιουργούσαν τον
σκηνικό χώρο. Ο χορός με βοήθησε και στο timing του φωτισμού, το πώς
εναλλάσσεται ο ένας φωτισμός με τον άλλο, ώστε να υπάρχει ρυθμός, ροή και
φόρμα, που διαμορφώνει το στυλ σε μια σκηνική δράση», λέει η Ελευθερία Ντεκώ.
Όσο για τα θεάματα, «μ’ αρέσει να φωτίζω διαφορετικά είδη. Το μουσικό θέαμα,
βέβαια, έχει άλλους κώδικες. Σε μια μουσική παράσταση παίζει ρόλο ο ρυθμός,
ενώ σε μια ροκ συναυλία, για παράδειγμα, είναι πολύ σημαντικό το εφέ. Στη
θεατρική δράση, η διακριτικότητα είναι πιο σημαντική».
Σήμερα, η Ελευθερία Ντεκώ διδάσκει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του
Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. «Στους μαθητές μου δεν δίνω συνταγές για το πώς
να φωτίζουν. Θέλω να τους διδάξω να μάθουν να βλέπουν, να εξασκήσουν τους μυς
της όρασης, να μάθουν να βλέπουν το φως του κεριού, της ημέρας, τις
φωτοσκιάσεις και να το φιλτράρουν μέσα από τη δική τους προσωπικότητα. Θέλω το
φως να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους».
Άφησε τη Νέα Υόρκη για την Αθήνα
Ο φωτιστής, μέχρι πρόσφατα, ήταν ο τελευταίος τροχός της αμάξης των
παραστάσεων στη χώρα μας. H Ελευθερία Ντεκώ πρωτοεμφανίστηκε στο ελληνικό
θέατρο ως σχεδιάστρια φωτισμών το 1992 και είναι από τους ελάχιστους στην
Ελλάδα που έχουν σπουδάσει το αντικείμενό τους. Σπούδασε χορό κι έφυγε για
μεταπτυχιακά στη Νέα Υόρκη, όπου το πρώτο μάθημα επιλογής που πήρε ήταν
σχεδιασμός φωτισμού. Από τότε μαγεύτηκε και «κόλλησε». «Αφιερώθηκα σ’ αυτό,
έκανα κι άλλες σπουδές και ύστερα από 2-3 χρόνια δίδαξα θεατρικό φωτισμό στο
NYU». Δούλεψε δύο χρόνια στη Νέα Υόρκη, αλλά όταν έληξε η άδεια εργασίας της
αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα και να μην μπει στη διαδικασία της
πράσινης κάρτας. «Δεν το μετάνιωσα», τονίζει, «ξέρω, όμως, ότι αν έμενα στη
Νέα Υόρκη ίσως ένα τέτοιο βραβείο ερχόταν πολύ νωρίτερα».
Άλλαξε κάτι τα τελευταία χρόνια;
«Όταν ήρθα το 1992 στην Ελλάδα το όνομα του φωτιστή δεν έμπαινε στο πρόγραμμα
της παράστασης. Τους φωτισμούς τούς έκανε ένας ηλεκτρολόγος ή ο σκηνοθέτης
μαζί με τον ηλεκτρολόγο. Αυτό άλλαξε. Παραγωγοί και σκηνοθέτες άρχισαν να
καταλαβαίνουν την ανάγκη του φωτιστή. Στην Ελλάδα ήμουν γυναίκα και η πρώτη
που σχεδίαζε φωτισμούς. Όταν ήρθα, με κοιτούσαν σαν Αρειανή, αλλά χαίρομαι που
κατά κάποιον τρόπο χάραξα μια πορεία. Σήμερα υπάρχουν κι άλλα παιδιά που έχουν
σπουδάσει σχεδιασμό φωτισμών».
INFO
H 57η τελετή απονομής των Δημιουργικών Βραβείων EMMY θα μεταδοθεί τηλεοπτικά
αύριο στην Αμερική.
Google news
