Θέαμα Ολυμπιακού θυμού

Το σιδερένιο πουλί δεν πετάει μόνο του. Εκτός από καύσιμα, χρειάζεται πολιτική και συνδικαλιστική βούληση

Πήραν φωτιά τα τηλεπαράθυρα. Πηγαινέλα πρωτοκλασάτων στελεχών. Καβγάδες
τρομεροί, να αντιλαλούν οι φωνές στις γειτονιές από τις ανοιχτές τηλεοράσεις.
Τι ξαφνικό σήκωσε την αντάρα; H Ολυμπιακή. Το επικείμενο πολύ πιθανόν κλείσιμό
της. Ξαφνικό; E, όχι και τόσο. Χρόνια τώρα συζητείται το πρόβλημα του εθνικού
αερομεταφορέα. Τώρα, όμως, έφθασε η κρίσιμη στιγμή. Δεν την περίμενε κανείς;

Ναι την περίμεναν, αλλά φαίνεται πως περίμεναν επίσης να πιάσουν τα μαγικά ή ο
Θεός της Ελλάδας να κάνει το θαύμα του για το περιούσιον έθνος. Τα γνωστά.
Αλλά φαίνεται πως στις Βρυξέλλες έκαναν φράγμα στα μαγικά και στις προσευχές
και δεν πιάνουν. Έτσι, νάτοι όλοι στα τηλεπαράθυρα. Μαινόμενοι.

Τι ωραία εικόνα έθνους! Τι θαυμάσια εικόνα πολιτικού διαλόγου. Και τι
υπέροχα που τις αποδίδει το τελετουργικό των εγχώριων δελτίων ειδήσεων! Δίνει
την ευκαιρία να εξελιχθούν οι καβγάδες, να ανάψουν τα αίματα, να κορώσουν οι
πολιτικοί αντίπαλοι και έτσι ο φιλοθεάμων πολίτης να έχει άριστη ενημέρωση
τουλάχιστον ως προς τον θυμό. Γιατί επί της ουσίας αυτό που ήξερε εξακολουθεί
να γνωρίζει, πως η Ολυμπιακή διαλύεται. Και τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι; Οι
απόψεις του κ. Μάνου προκαλούν. Και γιατί να απορροφηθούν από το Δημόσιο οι
απολυμένοι; Αν γίνει κάτι τέτοιο για τους εργαζομένους της Ολυμπιακής, γιατί
να μη γίνει και για τους εργαζομένους στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας που
κλείνουν;

Ανάρπαστος γίνεται ο κ. Στέφανος Μάνος. Περάστε και από εμάς να μας τα
πείτε και να τσακωθείτε. Αλλού εμφανίζεται, αλλού υπάρχει η φωτογραφία του,
πλην ο ίδιος έχει παντού την ίδια ορμή. «Παρακαλώ ακούστε με γιατί δεν έχω τη
χαρά να σας βλέπω…» λέει στην Όλγα Τρέμη. «Ούτε εμείς, παρ’ όλο που σας το
ζητήσαμε», δεν του χαρίζεται εκείνη. Ποιο δελτίο να πρωτοπρολάβει και αυτός.
Με διακτινισμό και μόνο θα τους ικανοποιούσε όλους. Ο πρόεδρος των
συνδικαλιστών της Ολυμπιακής είναι έξαλλος και αυτός. Κλείνει η εταιρεία;
Φταίνε τα ιδιωτικά συμφέροντα. Για τα μαγικά που δεν «έπιασαν» δεν είπε
κουβέντα. Μπας και πιάσουν αργότερα, ίσως.

Εν τω μεταξύ με ωραίους καβγάδες αναζητούνταν οι ένοχοι, λες και αυτό θα λύσει
το πρόβλημα. Το μοναδικό πρόβλημα που λύνεται έτσι είναι της τηλεθέασης. Ο
ένας ρίχνει τις ευθύνες στον άλλον σε ένα κολοσσιαίο εθνικό τηλεδικαστήριο,
στο οποίο οι ρόλοι ενόχων και κατηγόρων εναλλάσσονται κυκλικώς.

Πολύ θεαματικά όλα αυτά. Πολύ τηλεοπτικά. Πολύς θυμός. Έξαλλοι όλοι.
Δεν προλαβαίνουν τα δελτία ειδήσεων να καταγράφουν έντονες αντιδράσεις. Δεν
προλαβαίνουν οι κάμερες τις δηλώσεις. Και πολιτικοί, πολλοί πολιτικοί,
πρωτοκλασάτοι παρελαύνουν από τα κανάλια: ο κ. Καμμένος πρωί πρωί και ο κ.
Αλευράς, η κ. Παπανδρέου, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Μάνος, ο κ. Αλογοσκούφης, ο κ.
Βουλγαράκης – για άλλα θέματα αυτός – ανασκουμπωμένοι και με τα επιχειρήματα
έτοιμα.

Αν η πούδρα ήταν φαιά ουσία…

Αν τα προβλήματα του έθνους είχαν τόση φροντίδα όση η πρεμούρα για τηλεοπτικές
εμφανίσεις πολιτικών, μάλλον θα βρισκόμασταν ως έθνος σε καλύτερο σημείο.

Αν ήταν φαιά ουσία η πούδρα που καταναλώνεται για να μη γυαλίζουν τα μέτωπα
κάτω από τους τηλεοπτικούς προβολείς, δεν μπορεί, όλο και ένα βήμα πιο κοντά
σε λύσεις θα είμαστε αντί για απολύσεις. Και αν ενημέρωση του έθνους σημαίνει
να παρελαύνουν ολημερίς από τηλεπαράθυρα και πάνελ οι πολιτικοί ωρυόμενοι οι
μεν εναντίον τών δε, τότε χαλάλι ο εθνικός αερομεταφορέας, στάχτη και
μπούλμπερη, μόνο και μόνο για να έχουμε τη χαρά να ακούμε τους πολιτικούς μας
να σφάζονται πάνω από τα αποκαΐδια. Έτσι κι αλλιώς, όλο και λιγότερο έχει
σημασία το πραγματικό γεγονός, όλο και περισσότερο το θέαμα που μπορεί να
εξασφαλίσει.