«Ο Όλιβερ Tουίστ είμαι τελικά εγώ!»

«Τα παιδικά μου χρόνια μοιάζουν με αυτά του Όλιβερ Τουίστ στο Λονδίνο του 1840, μόνο που τα έζησα έναν αιώνα μετά», λέει ο Ρομάν Πολάνσκι

Ο Ρομάν Πολάνσκι φαίνεται πως είναι μαγνήτης του δράματος. Όχι μόνο επειδή
βρίσκεται ήδη στα πλατό για τα γυρίσματα του νέου του δράματος, της ιστορίας
του Όλιβερ Τουίστ, αλλά κι επειδή το δράμα τον περιβάλλει και εκτός
γυρισμάτων.

Για παράδειγμα, ο Σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ, ο οποίος υποδύεται τον Fagin, τον
εγκληματικό εγκέφαλο που μαθαίνει στον Όλιβερ Τουίστ τα κόλπα της παρανομίας,
απαιτεί από τους ανθρώπους του συνεργείου να τον αποκαλούν συνέχεια «Σερ Μπεν»
και όταν καταδέχεται να τους μιλήσει, το κάνει μόνο με τη φωνή του ρόλου του –
με τον ίδιο τρόπο απευθύνεται και στη σύζυγό του που είναι παρούσα στα
γυρίσματα. Και σαν να μην έφτανε ο Κίνγκσλεϊ, ο Πολάνσκι έχει να αντιμετωπίσει
και τις παραξενιές του Τζέιμι Φόρμαν – υποδύεται τον ρόλο του Μπιλ Σάικς – ο
οποίος καταριέται τον σκύλο του, ένα μπουλντόγκ από την Αμερική, και απειλεί
να το χτυπήσει με ένα ρόπαλο.

Ο Πολάνσκι έχει πολλά στο μυαλό του. Δεν είναι μόνο η ταλαιπωρία από τα
γυρίσματα που γίνονται στην παγωμένη Πράγα – αρκετά παγωμένη για τον 72χρονο
σκηνοθέτη – αλλά και το γεγονός ότι δουλεύει με το υψηλότερο μπάτζετ της
50χρονης καριέρας του. H επιλογή ενός κλασικού έργου του Ντίκενς έχει
προκαλέσει έκπληξη σε πολλούς. H ιστορία του Όλιβερ Τουίστ έγινε ταινία μόνο
δύο φορές μετά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο: η πρώτη φορά ήταν το 1948, σε
σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Λιν, με τον Άλεκ Γκίνες στον ρόλο του Όλιβερ, και η
δεύτερη το 1968 με τον Μάρκ Λέστερ στον ίδιο ρόλο.

Γιατί λοιπόν αποφάσισε ο Πολάνσκι να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το κλασικό
έργο του Καρόλου Ντίκενς; «Ξέρω τι σημαίνει όταν είσαι παιδί να μην έχεις ένα
σπιτικό και να σε μεγαλώνουν άνθρωποι που δεν είναι οι γονείς σου», λέει ο
σκηνοθέτης στους «Sunday Times». Ο Πολάνσκι ήταν εννέα ετών το 1943, όταν οι
ναζί προχώρησαν σε εκκαθάριση του γκέτο όπου ζούσε στην Κρακοβία και συνέλαβαν
τους Εβραίους γονείς του. Ο μικρός Ρομάν απέφυγε τη σύλληψη, αλλά δεν ξαναείδε
ποτέ τη μητέρα του. «Είναι πολύ ανασφαλής τρόπος ζωής. Οι άνθρωποι
μπαινοβγαίνουν από τη ζωή σου. Φοράς μεταχειρισμένα ρούχα και ζεις μια
μεταχειρισμένη ζωή. Κατά κάποιον τρόπο, τα παιδικά μου χρόνια μοιάζουν με αυτά
του Όλιβερ Τουίστ στο Λονδίνο του 1840, μόνο που τα έζησα έναν αιώνα μετά. H
ιστορία επαναλαμβάνεται».