Mια οικογένεια, όλοι

Μία διευκρίνιση, πρώτα. Οι National έχουν δύο αδέλφια στις τάξεις τους, τον
Άαρον και Μπράις Ντέσνερ και είναι από το Οχάιο. «Οχάιο» λεγόταν το
προηγούμενο άλμπουμ των Drunkard’s Prayer, δηλαδή της Κάριν και του Λίνφορντ
που είναι ζευγάρι. Όπως ζευγάρι είναι και ο Γουίν με τη Ρεζίν των Arcade Fire,
αλλά και ο Αμαντού και η Μαριάμ. Συνεχίστε τώρα.

«Alligator» The National (Beggars Banquet/Sony)

Όλα άρχισαν όταν οι National φόρτωσαν τα πράγματά τους και βγήκαν στον δρόμο
αφήνοντας πίσω το Οχάιο για να εγκατασταθούν στη Νέα Υόρκη. Όλες οι
περιπέτειες κρύβουν μέσα τους μετακινήσεις – αν και δεν χρειάζεται να σηκωθείς
σώνει και καλά να φύγεις από κάπου. Στον δρόμο, τουλάχιστον όπως υποστηρίζει ο
Ματ Μπέρνιγκερ, σταματούσαν μόνο για ανεφοδιασμό και τραγούδια (ένα είδος
ανεφοδιασμού κι αυτό). Αλλά αυτά έγιναν παλιά, προτού εγκατασταθούν σαν «πρώτη
Εθνική» στο Μανχάταν.

Τώρα οι National γεμίζουν τα κλαμπ που παίζουν, ακούνε το όνομά τους δίπλα σε
πολύ ωραία λόγια και ένας ευχάριστος θόρυβος συνοδεύει τις εμφανίσεις τους. Οι
National, με άλλα λόγια, τα κατάφεραν – ίσως κιόλας να είναι ένα από τα γκρουπ
της τελευταίας φουρνιάς που ακολουθεί παραδοσιακούς δρόμους για να πετύχει να
μοιραστεί τη μουσική του με τον κόσμο.

Σε λίγο τη μουσική θα είναι ένα χάπι, ή ένα μικροτσίπ στο αυτί μας, που θα
διαβάζει τη σκέψη μας και θα παίζει το τραγούδι. Μέχρι τότε o Μπέρνιγκερ
μπορεί να τραγουδάει πως «είχε ένα κρυφό μίτινγκ στο υπόγειο του μυαλού του»
και να πίνει νερό στο όνομα του Λέοναρντ Κοέν. Όταν λοιπόν ανοίγουν τις πόρτες
του «Alligator» – ήδη ξέρεις πως δεν θα ψάξεις την έξοδο. Μέσα από κιθάρες και
σκηνικό παράξενα φωτισμένο, οι National οργανώνουν τον μύθο τους. Έχουν την
αίσθηση όχι μόνο της μελαγχολίας – «Λυπάμαι, λυπάμαι αληθινά για όλα» – αλλά
και της μελωδίας – αίσθηση τραγουδιού – αυτό το βασικό πράγμα δηλαδή, που
λείπει από εδώ και από εκεί, από τους νεο-δανδήδες και τα πυροτεχνήματα, από
τους ανατέλλοντες αστέρες που κάνουν μουσική για τα περιοδικά μόδας. Αυτήν τη
στιγμή, τα καλά νέα έρχονται από την Εθνική, μια παράλληλη πορεία που οδηγεί
στην πόλη των ονείρων. Αν ζητήσουν διόδια, δώστε τα. Και δεν χρειάζεται να
ρωτάτε, πού σταμάτησαν και βρήκαν αυτά τα τραγούδια – έχω την αίσθηση πως αυτά
τα πράγματα τα κουβαλάς πάντα μαζί σου.

«Arcade Fire ΕΡ» The Arcade Fire (Rough Trade)

Ανάμεσα σε εκείνους που εντυπωσιάστηκαν ακούγοντας τους οκτώ του Μόντρεαλ,
Arcade Fire, είναι ο Ντέιβιντ Μπάουι, ο Ντέιβιντ Μπερν, ο Μπεκ, ο Έλτον Τζον –
που σημαίνει πως έχουν πολύ καλές δημόσιες σχέσεις (ή) και έχουν πολύ καλή
μουσική. Οι ίδιοι, πάλι, ακούγεται πως δεν κάνουν διακρίσεις στους φαν και αν
τους εντοπίσουν στο πρώτο τραπέζι δεν αρχίζουν τα φιλιά και δεν τους δίνουν το
μικρόφωνο (πώς να κάνεις καριέρα έτσι στην Ελλάδα;). Με το άλμπουμ τους
Funeral και με τούτο εδώ το Ep, που θα πετύχετε εκεί έξω, είναι αδύνατο να μην
πιάσετε το υπονοούμενο πως κάτι σημαντικό τρέχει. Βιολιά, κιθάρες, φωνές και
ηχώ από «παράξενες» ιστορίες. Θα είναι ο ορισμός της post-pop αυτός ή κάτι
άλλο πιο σημαντικό. Όλα προς τα εκεί δείχνουν, όπου δεν υπάρχουν καθαρά
διαχωριστικά στα μουσικά είδη.

«Over The Rhine» Drunkard’s Prayer (Virgin)

Και η γάτα να περπατούσε μέσα στο δωμάτιο θα την άκουγαν έτσι όπως έπαιζαν
γλυκά και σιγή η Κάριν Μπέγκουιστ και ο Λίνφορντ Ντέτγουίλερ, παντρεμένοι πια
σε αυτό το άλμπουμ. Από τα κόλπα της γάτας ακόμη πιο πολύ κλέβουν την προσοχή
τα παιχνίδια που κάνουν το τσέλο και το πιάνο, η ακουστική κιθάρα και η φωνή
με όλη την ένταση της σιωπής πάνω της, και πάνω σε γυμνά, όμορφα τραγούδια. Αν
περνούσε η Λουσίντα Γουίλιαμς απέξω θα χτυπούσε να ανέβει – δουλεύει βλέπετε
κι εκείνη με τα ίδια υλικά. Ή αν τίποτε σκληροί ροκάδες άκουγαν, θα έσπαγαν τα
κεφάλια τους να βρουν – πώς στο καλό «ξεκουφαίνουν» αυτά, τα γλυκά, καραμελωτά
τραγουδάκια. Πώς ένας γάμος βγάζει έναν τόσο σιωπηλά υπέροχο σαματά;

Υπεράνω… υποψίας

«Dimanche a Bamako», Amadou & Mariam (Warner)

Ο Αμαντού και η Μαριάμ είναι ένα ζευγάρι από το Μάλι, τυφλοί και οι δύο, και
έχουν κάνει τον κόσμο που έχει πληροφορηθεί τα μουσικά τους νεώτερα να
τεντώσει τα αυτιά του να ακούσει. Πικάντικη σπεσιαλιτέ, με τα πιπέρια της
παράδοσης, και έξυπνες ενορχηστρώσεις, με ένα σχέδιο που διαβρώνει το καθεστώς
της μουσικής από μέσα. Υπεράνω πάσης υποψίας (αλλά με διασυνδέσεις με
σαλτιμπάγκους όπως ο Μανού Τσάο που συμμετέχει και παρεμβαίνει δυναμικά)
πετυχαίνουν χτυπήματα ευφορίας και αναζωογόνησης σε αυτό που είναι τελικά η
αφρο-πόπ. Σηκώστε τις σημαίες.