ANAΛΩΣIMA Eπιστροφή

Μια μακριά σειρά αυτοκινήτων σέρνεται να μπει στην πόλη. Είναι να απορείς, πού
θα χωρέσουν όλ’ αυτά, πώς θα βολευτούν μέσα στους δρόμους της, πού θα κρυφτούν
και πώς θα ζήσουν τους επόμενους μήνες. Ωστόσο τα αυτοκίνητα, οι πραγματικοί
κάτοικοι αυτής της πόλης, τα καταφέρνουν αρκετά καλά. Όχι, δεν κρύβονται.
Λίγες ημέρες τους χρειάζονται για να ξανακυριεύσουν τα πάντα. Μέχρι να
αρχίσουν τα σχολεία είναι κάπως διστακτικά, κάπως διακριτικά, αφήνουν λίγο
χώρο στα άπτερα δίποδα να κυκλοφορούν ανάμεσά τους, αλλά η αναμέτρηση είναι
τόσο άνιση που δεν έχει νόημα. Σε λίγο καιρό θα ξεχαστεί η παρουσία των πεζών
και οι ανάγκες τους. Τα τροχοφόρα όμως θα καταπιέζονται με τον δικό τους
τρόπο. Οι οδηγοί τους γαντζώνονται στις αναμνήσεις, βρίσκονται στην Χαριλάου
Τρικούπη και ονειρεύονται εκείνον τον χωματόδρομο της Άνδρου όπου ανέβηκαν με
το αγαπημένο αυτοκίνητο μέσα στην αγωνία, αν θα τα καταφέρει να φτάσει σώο
στην κορυφή, κι εκείνο το θηρίο μούγκρισε και σήκωσε σκόνη, αλλά τα κατάφερε,
σκαρφάλωσε, θόλωσε ο αέρας, στραφτάλιζε πίσω του η θάλασσα, τι ωραία που ήταν!
Το αδικεί το τροχοφόρο η Αθήνα, είναι φτιαγμένο για περιπέτειες μεγάλες και
κατορθώματα, τι κρίμα να στριμώχνεται στους δρόμους με τις μάζες, να
υποχρεώνεται να σέβεται κανόνες, αυτό το άγριο άτι της υπαίθρου, να
συμβιβάζεται με τα κόκκινα και τα πράσινα, να φρενάρει και να πειθαρχεί στις
διαδρομές ρουτίνας. Καθώς ο Σεπτέμβρης πλησιάζει, ακόμα οι αναμνήσεις
αποδράσεων συντηρούν την καλή διάθεση οδηγών και τροχοφόρων. Αλλά το αίσθημα
αδικίας θα γενικεύεται σιγά σιγά και το κλίμα διαμαρτυρίας ετοιμάζεται να
επικρατήσει.