Ήχοι Nαυπλίου…

Όμορφη πόλη… Το Ναύπλιο. Την αγαπάω. Και πάω συχνά. Και χαίρομαι που την
έχουν κρατήσει όσο καλύτερα γίνεται. Με όλες αυτές τις λεπτομέρειες, ακόμα και
στις ταμπέλες των τουριστικών μαγαζιών, που μπορούν να πείσουν τον τουρίστα
για την αυθεντικότητα και την ελληνικότητα μέσα από το καλό γούστο και χωρίς
να του προτείνουν το κιτς. Όμως κιτς είναι και ο ήχος κάποτε. Και ο ήχος που
«αναδίνεται» από όλα αυτά τα καφέ, και τα κλαμπ, και τις παμπ της παραλίας –
που, αλήθεια, έχουν άδεια για να «εκπέμπουν» τέτοιους ήχους; – δεν δένει πάντα
με την πολιτισμένη ατμόσφαιρα της πόλης. Μαθαίνω ότι οι Ναυπλιώτες που μένουν
στην παραλία, πάνω από τα μαγαζιά αυτά, δεινοπαθούν από τους συγκεκριμένους
ήχους ακόμα και σε ώρες κοινής ησυχίας. Και ότι η «καθ’ ύλην αρμόδια»
Αστυνομία που καλούν, λίγο αργοπορεί, λίγο μειωμένο ενδιαφέρον επιδεικνύει,
λίγο μόλις φτάσει, όλως περιέργως, οι μουσικές έχουν γίνει σεμνοτάτων
ντεσιμπέλ… Λίγο το ένα όμως, λίγο το άλλο, μπορεί να αρχίσει κανείς να
υποψιάζεται ότι κάποια κοινά άνομα «νήματα» δένουν τα όργανα της τάξεως με τα
όργανα της αταξίας… Να μην το υποψιαστώ. Διότι αν το υποψιαστώ…