ANAΛΩΣIMA Kορμοράνοι

Ένα παράξενο πουλί επισκέπτεται τα βράχια της Λαυρεωτικής και θαρρετά
τσαλαβουτά στα ρηχά, ανάμεσα σε παραθεριστές και ψάθες. Μοιάζει με γλάρο, αλλά
δεν είναι, κάνει κάποιες κομψές, εξωτικές κινήσεις, έχει πολύ μυτερό ράμφος.
Σε λίγο όταν πετά μακριά, παίρνει σχήμα εντελώς πρωτόγνωρο για πουλί της
περιοχής. «Κοιτάξτε, κορμοράνος!» φωνάζει ένα πιτσιρίκι που παρατάει την μπάλα
του και τρέχει μάταια να το κυνηγήσει, ενώ γελάνε γύρω του οι φίλοι και οι
συγγενείς. Άκου, κορμοράνος! Πολλά οικολογικά αναγνώσματα καταναλώνει το
μικρό. Ύστερα για λίγο τα μάτια όλων στενεύουν με κάποια φευγαλέα μελαγχολία,
καθώς ατενίζουν τον ορίζοντα όπου χάθηκε κιόλας το θαλασσοπούλι. Ίσως να
νιώθουν ήδη και αυτοί περαστικοί από αυτά τα βράχια. Περνάνε οι ημέρες των
διακοπών, τελειώνουν πια, μετριούνται στα δάχτυλα μία μία, και όσο κι αν τη
συνήθισαν τη μικρή παραλία, το ωραίο γαλάζιο, τα δροσερά νερά, όση ευτυχία κι
αν βρήκαν πλατσουρίζοντας και χαλώντας τον κόσμο με τα παιδιά τους, θα την
αφήσουν σε λίγο. Ξένοι στο τοπίο, αν και ιδιοκτήτες εξοχικής κατοικίας. Πίσω
τους, κρέμεται στον βράχο ένα στριμωγμένο αντίγραφο της Μυκόνου. Δίπλα του
ακριβώς έχει υψωθεί περήφανο το κόκκινο μεξικάνικο αρχοντικό των πιο λάτιν
ονείρων. Μεσολαβεί ένα άχτιστο οικόπεδο τεσσάρων στρεμμάτων (άρτιο) και
ακολουθεί η ρωμαϊκή αποικία πάνω στο κύμα, με ελληνικές επιδράσεις και
βυζαντινές πινελιές. Τόσα έθνη τέλος πάντων άφησαν το χνάρι τους στο απόκρημνο
ακρωτήρι, χωρίς καν να το υποπτεύονται μάλιστα. Τόσα στυλ αρχιτεκτονικά,
στριμωγμένα στις μικρές απαιτήσεις τους, αποφασισμένα να συνυπάρξουν. Γιατί
δεν θα μπορούσε να το επισκεφθεί και ένας κορμοράνος;