Iστορίες γραμμένες με αίμα

Αριστερά: Ο Σωκράτης Αλαφούζος φέρεται σκληρά στη Θέμιδα Μπαζάκα, σε ένα επεισόδιο της «10ης εντολής». Επάνω: ο Πάνος Κοκκινόπουλος μπροστά από το μόνιτορ την ώρα των γυρισμάτων

Ο βιαστής με το κατσαβίδι, οι τρεις απατεώνες που προσπαθούν να κλέψουν μια
μεγάλης αξίας εικόνα από εκκλησία, το ανδρόγυνο που σκοτώνει μια γυναίκα για
να εισπράξει την ασφάλεια ζωής, ληστεία σε τράπεζα και τα παρατράγουδα μεταξύ
των ληστών, ο δολοφόνος που διέπραξε αρκετά εγκλήματα και δεν συνελήφθη ποτέ
είναι μερικές από τις 30 ιστορίες που θα δούμε στην τηλεόραση (Alpha) τη νέα
σεζόν από τον μετρ του είδους Πάνο Κοκκινόπουλο, στην αστυνομική σειρά
αυτοτελών επεισοδίων «10η εντολή».

Είναι αληθινές ιστορίες; «Όλες βασίζονται σε αληθινά γεγονότα. Όμως
διαφοροποιούνται έτσι ώστε να μην είναι φωτογραφήσιμα», απαντά ο Πάνος
Κοκκινόπουλος. Κι αυτό το κάνει για δύο λόγους: «Πρώτον, για να μη
διαπομπεύουμε θύματα και θύτες. Αρκετά κάνει η τηλεόραση γι’ αυτό. Και
δεύτερον η μυθοπλασία είναι ένα βήμα πιο μπροστά από την πραγματικότητα».

Εδώ και χρόνια επιμένετε στις αστυνομικές ιστορίες…

«Δεν είναι ακριβώς έτσι. M’ αρέσει και η κωμωδία και το μελόδραμα. Όμως δεν
νομίζω ότι υπάρχουν άλλες ομάδες παραγωγής στον χώρο της τηλεόρασης για να
διηγηθούν τέτοιες ιστορίες. Κατά καιρούς ετοιμάζω κωμωδία, μαύρη κωμωδία,
σειρά εποχής, κάνοντας με αυτό τον τρόπο διάλειμμα από τις
αστυνομικο-κοινωνικο-ψυχογραφικο-θρίλερ ιστορίες».

Όμως είστε υπέρ των αυτοτελών ιστοριών.

«Κατά πολύ. Διότι μου δίνουν τη δυνατότητα να δοκιμάζω καινούργιες ιδέες. Στα
σίριαλ αναγκάζεσαι να διηγείσαι μια ιστορία επί εννέα μήνες. Έτσι, αναγκαστικά
θα πέσεις σε επαναλήψεις, σε ημέρες μη αποδοτικές, θα βαριέσαι που ζεις. Στις
αυτοτελείς ιστορίες κάθε φορά συμμετέχουν άλλοι ηθοποιοί, άλλοι σκηνοθέτες,
άλλοι σεναριογράφοι. Τίποτε κοινό», επισημαίνει ο Πάνος Κοκκινόπουλος, που
φιλοδοξεί φέτος η «10η εντολή» να κινείται πιο γρήγορα αφηγηματικά, να
εφαρμόσει δηλαδή κινηματογραφική λογική.

Οι τηλεθεάσεις δεν επηρεάζουν τη δουλειά σας;

«Από τη στιγμή που δουλεύεις σε ιδιωτικό σταθμό, προφανώς και σε επηρεάζουν.
Εάν δεν πάνε καλά υπάρχει γκρίνια, εάν πάνε καλά σε χτυπούν στην πλάτη. Τα ‘χω
ζήσει όλα».

Ο σκηνοθέτης πιστεύει πως ό,τι συμβαίνει στην Αμερική, αργά ή γρήγορα έρχεται
κι εδώ. Ό,τι καινούργιο δραματουργικά, αφηγηματικά, αισθητικά συμβαίνει εκεί,
δεν βγαίνει μέσα από τον κινηματογράφο, αλλά μέσα από την τηλεόραση.

Το εξηγείτε;

«Ο αμερικανικός κινηματογράφος αποτελείται από δύο κομμάτια: από τις μεγάλες
παραγωγές – που λόγω έλλειψης προτάσεων στρέφονται στην εύκολη λύση, στα
κόμικς και στα ριμέικ – και από ένα ανεξάρτητο κίνημα, που όμως δεν κόβει
εισιτήρια ή αν το πετυχαίνει είναι σαν τη μύγα μες στο γάλα. Έτσι, λοιπόν,
μετά την εισβολή των ριάλιτι, τα σίριαλ έσβησαν. Αναγκάστηκαν οι άνθρωποι να
αναζητήσουν πρωτότυπα πράγματα, να προτείνουν κάτι εναλλακτικό. Αυτό το
εναλλακτικό έχει γίνει καθεστώς. Στην Αμερική υπάρχουν σειρές – όπως οι
“Σοπράνος”, η “Ασπίδα του νόμου”, το “24” – που τις βλέπεις πιο ευχάριστα απ’
όσο μια ταινία. Αυτό θέλει μια καινούργια πνοή και μακάρι κι εμείς εδώ να
μπορούσαμε να γυρίσουμε τέτοιες σειρές».

Μέχρι στιγμής ο Πάνος Κοκκινόπουλος έχει έτοιμα για τη νέα σεζόν τα πρώτα
τέσσερα αυτοτελή επεισόδια, στα οποία πρωταγωνιστούν οι Βασίλης
Χαραλαμπόπουλος, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ταμίλα
Κουλίεβα, Άκης Σακελλαρίου, Κατερίνα Παπουτσάκη, Θέμις Μπαζάκα, Σωκράτης
Αλαφούζος, Γεράσιμος Γεννατάς, Ναταλία Δραγούμη. Μερικές φορές και ο
σκηνοθέτης περνά μπροστά από την κάμερα, έστω για λίγα λεπτά. «Το κάνω, γιατί
την ώρα του γυρίσματος δεν βρίσκω κάποιον άλλον, γιατί έτσι καταλαβαίνω πόσο
δύσκολο είναι να παίξεις έναν ρόλο, γιατί αγαπώ τους ηθοποιούς δείχνοντάς τους
πόσο κακός είμαι εγώ (ως ηθοποιός), γιατί προσπαθώ να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα
κάνοντας τον καραγκιόζη».

«H τηλεόραση είναι μεγάλη φαγάνα»

Αυτό το καλοκαίρι όλοι βλέπουν το τουρκικό σίριαλ «Τα σύνορα της αγάπης».
Δεν σας κάνει εντύπωση;

«Είναι απίστευτο. Το τουρκικό το είδα μια-δυο φορές. Αποδεικνύεται πόσο
ευρηματικοί είναι οι Τούρκοι. Πάντως η τηλεόραση είναι μια μεγάλη φαγάνα. Όλα
χρειάζονται. Και το Dream Show, και τα ριάλιτι, και η trash TV. Δεν είναι τι
μ’ αρέσει εμένα. Ο καθένας βρίσκει κάτι που του αρέσει. H τηλεόραση είναι για
όλο τον κόσμο. Άλλοι βλέπουν τα σαπούνια και καλά κάνουν. Εμένα δεν μου αρέσει
η «Βέρα στο δεξί», γιατί δεν μου αρέσουν οι σαπουνόπερες. Αυτό δεν σημαίνει
τίποτα. Αφού αρέσει στους άλλους, εμένα μου περισσεύει. Περί ορέξεως… κολοκυθόπιτα».