Tο Tέταρτο κουδούνι

«Ένας μεγάλος δημιουργός!» (με θαυμαστικό). «1.500 αριστουργηματικές
ερμηνείες…» (εδώ, ευτυχώς, με αποσιωπητικά – κρατούν και μια πισινή).

Όχι. Δεν αναφέρονται στον Σεργκέι Αϊζενστάιν. Όχι. Δε μιλούν για τις ερμηνείες
των ηθοποιών του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Στον Νίκο Φώσκολο αναφέρονται. Και στις
ερμηνείες – κατ’ ευφημισμόν – που σημειώθηκαν – πώς λέμε «σημειώθηκαν
κρούσματα»; – στην «Λάμψη».

Στην ολοσέλιδη καταχώρηση του ΑΝΤ1 – με εικονιζόμενο μέσα σε μια αχλύ
δόξας το σκηνοθέτη και με όλο το φόντο «χαραγμένο» (ακριβώς όπως στο Μνημείο
του Αγνώστου Στρατιώτου, στο Σύνταγμα, οι ηρωικές μάχες του Έθνους) με τα
ονόματα των «αριστουργηματικών ερμηνευτών» – που τη βλέπω να επανέρχεται, ξανά
και ξανά, τις μέρες αυτές ευχαριστώντας τους συντελεστές της σειράς η οποία
εξέπνευσε: Σας ευχαριστούμε!

Κάτι όπως τους πεσόντες υπέρ πατρίδος. Σας ευχαριστούμε! H Μνήμη σας θα
παραμείνει Εσαεί! Ζήτω η Πατρίς! Ζήτω το Έθνος! Μόνον ο Εθνικός Ύμνος που δεν
ακούγεται. (Αν είχαν τα τεχνικά μέσα…).

Ένα ιστορικό γεγονός, στο οποίο έχουν δοθεί διαστάσεις ανάλογες αν όχι
της Μικρασιατικής Καταστροφής, τουλάχιστον της Μεταπολίτευσης: ο τερματισμός
μιας μακροχρόνιας – πώς λέμε «ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια υπέκυψε…»; –
τηλεοπτικής σειράς.

Μα καλά, δεν επεμβαίνει η Αγορανομία; Ή, έστω, το Ηθών;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Επανέρχεται τον ερχόμενο χειμώνα ο Τάκης Βουτέρης (φωτογραφία) στην
παράσταση «Δύσκολες νύχτες », που ετοίμαζε σε σκηνοθεσία του την άνοιξη του
2004, αλλά την ακύρωσε, λίγες μέρες πριν απ’ την πρεμιέρα, για λόγους υγείας.

Πρόκειται για το δίπτυχο που συναποτελούν ο μονόλογος του Ιάκωβου
Καμπανέλλη «Οι δύσκολες νύχτες του κυρίου Θωμά», ειδικά γραμμένος για το
«θέατρο Εξαρχείων» και τον Τάκη Βουτέρη που θα τον ερμηνεύσει, και το
μονόπρακτο τού αγαπημένου τού «Θεάτρου Εξαρχείων» – «Το τίμημα» 1992,
«Σπασμένο γυαλί» 1995, «Ο τελευταίος Γιάνκης» 1999 – Άρθουρ Μίλερ, που έφυγε
απ’ τη ζωή τον Φεβρουάριο, «Δεν θυμάμαι τίποτα», το οποίο θα παίξουν η
Αφροδίτη Γρηγοριάδου με τον Τάκη Βουτέρη.

H αποτυχία του καλοκαιριού – τι αποτυχία δηλαδή… Ναυάγιο. Αύτανδρο:
«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας – The Rock Musical» – διασκευή, λέει, απ’ το έργο
του Σαίξπηρ. Που παρουσίασε το «Σύγχρονο Σαιξπηρικό Θέατρο» – τι φιλοδοξίες!
Πώς λέμε «Βασιλικός Σαιξπηρικός Θίασος»; -, σε διασκευή – σκηνοθεσία – μουσική
Άγγελου Προβελέγγιου.

Πότε ανέβηκε στο «Μινώα», πότε κατέβηκε ποτέ, ποτέ κανένα στόμα δεν το
‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα… Αμφιβάλλω αν παίχτηκε κι ολόκληρη βδομάδα.

Και στα «δελτία Τύπου» να μας λένε πως «προβλέπεται να σπάσει το ταμείο
του θεάτρου “Μινώα”». Μωρέ, κομμάτια και θρύψαλα το ‘κανε… Ακόμα μαζεύουν τα
σπασμένα.

Και η καλή Νικαίτη Κοντούρη (στη φωτογραφία) θα συνεργαστεί – για πρώτη
φορά – το χειμώνα με το «Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν» που συνεχίζει τα
«ανοίγματα».

Ανεβάζει – δεύτερο έργο της σεζόν στο Υπόγειο – το πολυπαιγμένο στην
Ρωσία και στο εξωτερικό «H Πολωνέζα του Ογκίνσκι» (1994) του γεννημένου το
1957 στην Ουκρανία Νικολάι Κολιάντα, ο οποίος ζει στη Ρωσία, που τη μετάφρασή
του ανέλαβαν ο Λεωνίδας Καρατζάς κι η Λουίζα Μητσάκου – δεν έχει αποφασιστεί
ακόμα ο ελληνικός του τίτλος.

H Τάνια, μια Ρωσίδα εκπατρισμένη επί σοβιετικού καθεστώτος στην
Αμερική, η οποία επιστρέφει ύστερα από δέκα χρόνια απουσίας στην εντελώς
αλλαγμένη πατρίδα της όπου οι παλιοί υπηρέτες της, ενώ την περίμεναν με το
φόβο ότι θα τους απολύσει, τη βλέπουν να φτάνει πρόωρα γερασμένη, ντυμένη
μπαλαρίνα, συνοδευόμενη από μια τραβεστί και πιστεύοντας ότι την καταδιώκει
ακόμα η Κα Γκε Μπε, είναι το κύριο πρόσωπο του έργου.

Ο συγγραφέας «παίζει» επιδέξια με το «Λεωφορείον O Πόθος» του Τενεσί
Ουίλιαμς, που την ίδια εποχή, κατά σατανική σύμπτωση, θα παίζεται απ’ το
«Θέατρο Τέχνης» στη Σκηνή της Φρυνίχου σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλου –
σαν η Μπλανς Ντιμπουά του να συναντάει το «Στον βυθό» του Γκόρκι.

Τους ρόλους θα επωμιστούν η Κάτια Γέρου – η Τάνια της παράστασης – που
επανεμφανίζεται στο «Θέατρο Τέχνης» έπειτα από ένα χρόνο απουσίας – δούλευε με
τον Κυριάκο Κατζουράκη για την ταινία του «Έχουν δίκιο επειδή τους αγαπώ» -, η
Σμαράγδα Σμυρναίου – επανέρχεται στο «Θέατρο Τέχνης» για τη δεύτερη συνεργασία
της, μετά την Όλια στις τσεχωφικές «Τρεις αδελφές» του Γιώργου Λαζάνη, τη
σεζόν 1998-99 -, ο Γιάννης Ροζάκης που γυρίζει στο Υπόγειο έπειτα από τριάντα
τρία χρόνια, ο Παναγιώτης Παναγόπουλος, ο Γιώργος Γλάστρας που εντυπωσίασε το
χειμώνα στο «Με το ίδιο μέτρο» του Θωμά Μοσχόπουλου κι ο Δημήτρης Καραβιώτης –
πολύ καλός θίασος. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης θα είναι του
Γιώργου Πάτσα.

H πρεμιέρα, τον Φεβρουάριο.