«Mαγικά» παιχνίδια με τις νότες

Ο μαέστρος Βασίλης Χριστόπουλος με την πιανίστα Δόμνα Ευνουχίδου

H πιανίστα Δόμνα Ευνουχίδου αρνήθηκε ευγενικά στον νεαρό μαέστρο. Ο μόλις 30
χρόνων Βασίλης Χριστόπουλος, που διηύθυνε τη Φιλαρμονική του Λονδίνου, την
προέτρεψε να παίξει ξανά. Άλλωστε, ο κόσμος φώναζε «μπράβο Δόμνα», «μπιζ
Δόμνα».

Εκείνη με σεμνότητα – κι ας είχε συναρπάσει το κοινό με την γλυκύτητα της
ερμηνείας της – επέμεινε. «Δεν είναι σωστό, δεν συνηθίζεται στο μέσο μιας
συναυλίας», σχολίασε αργότερα.

Κι όμως το κονσέρτο σε «λα μείζονα» KV 488 του Μότσαρτ που ερμήνευσε το βράδυ
της Κυριακής στο Ηρώδειο είχε γοητεύσει τον κόσμο. Κάπου 2.500 θεατές –
ανάμεσά τους εκατοντάδες Βρετανοί – είχαν προσέξει πως στα «γυρίσματα» του
δεύτερου μέρους, του adagio, η Δόμνα Ευνουχίδου είχε υπερβάλει σε ευαισθησία,
αναδεικνύοντας όλες τις «γωνίες» του καταπληκτικού έργου του Μότσαρτ.

Στο κοινό, η Δόμνα Σαμίου, η Λίζα Ζώη και ο Ευάγγελος Ασημακόπουλος, ο
Βαγγέλης Χριστόπουλος, ο Γιώργος Δεμερτζής, άκουγαν με προσοχή. Και πιο πίσω
στο «E» διάζωμα του Ηρωδείου, απ’ όπου έβλεπαν «πλάτη» την πιανίστα, μία μικρή
μαθήτρια του Ωδείου Αθηνών φώναζε: «Κυρία Ευνουχίδου μη φεύγετε από την
σκηνή».

H έκπληξη όμως ήρθε στη συνέχεια. Όταν ο Βασίλης Χριστόπουλος, αυτός ο
ξερακιανός μαέστρος που έσταζε από τον ιδρώτα, διηύθυνε τις «Εικόνες από μία
Έκθεση» του Μόντεστ Πέτροβιτς Μουσόργκσκι, ένα ενθουσιώδες έργο που
ενορχήστρωσε ο Μορίς Ραβέλ.

Οι σκηνές που εναλλάσσονταν έδειχναν μαγικές. Οι δύο άρπες «συναγωνίζονταν» η
μία την άλλη, με τα μαγικά δάχτυλα των δύο γυναικών μουσικών να τρέχουν σε όλο
τους το πλάτος. Τα πνευστά έδιναν ένα μεθυστικό χρώμα στη βραδιά. Τα πολλά και
διαφορετικά κρουστά «έκοβαν» με την «ανάσα» τους τους πίσω βράχους του
Ηρωδείου. Και τα πρώτα βιολιά «διασταυρώνονταν» με τα δεύτερα, κάτω από το
μαγικό ραβδί του Βασίλη Χριστόπουλου, ο οποίος από τον Σεπτέμβριο θα διευθύνει
σε μόνιμη βάση τη συμφωνική ορχήστρα της πόλης Κόσταντς της Γερμανίας.

Αλλά και πάλι απογοήτευση… Το κοινό έβγαλε επί σκηνής τον μαέστρο έξι φορές.
Αλλά εκείνος απτόητος. Δεν του έκανε το χατίρι να ξαναπαίξει, επαναπαυμένος –
και δίκαια – στις δάφνες του…