Tο Tέταρτο κουδούνι

Με συναυλία της Έλενας Παπαρίζου θα γιορτάσουμε στις 13 Αυγούστου την
πρώτη επέτειο απ’ την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας – τελετή που
υπέγραφε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου κ.λπ., κ.λπ. «Για να διατηρηθεί η μνήμη…»,
λέει. ΕΤΣΙ δηλαδή θα διατηρηθεί;

Θέλει να κρυφτεί (πολιτιστικά) η Νέα Δημοκρατία κι η χαρά δεν την
αφήνει. Όλο και κάτι καλύτερο πάει να κάνει, αλλά κάτι βαθύ, αρχέγονο την
τραβάει στις ρίζες της φτηνίλας…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Επιτέλους κι ένας άπαιχτος ώριμος Εντουάρντο ντε Φιλίπο – χρόνια τώρα,
τα ίδια και τα ίδια έργα του, αν και πολυγραφότατος, ανακυκλώνονται στην
ελληνική σκηνή: «Το ψέμα έχει μακριά ποδάρια» που πρωτοπαίχτηκε τον Δεκέμβριο
του 1947, γραμμένο ανάμεσα στο «Φιλουμένα Μαρτουράνο» και το «Μεγάλη μαγεία».

Θα το ανεβάσει το χειμώνα στο «Νέο Ελληνικό Θέατρό» του ο Γιώργος
Αρμένης. Σε μετάφραση Νίκου Αναστασόπουλου, σκηνοθεσία του ιταλοθρεμμένου
Γιάννη Διαμαντόπουλου που ‘χει «προϊστορία» με τον πολυαγαπημένο της Ιταλίας
έξοχο λαϊκό θεατρίνο και συγγραφέα, τον Ναπολιτάνο Εντουάρντο, με σκηνικά και
κοστούμια Τάσου Ζωγράφου και μουσική Διονύση Τσακνή.

Ο Γιώργος Αρμένης (φωτογραφία) θα επωμιστεί τον κεντρικό ρόλο του Λίμπερο
Ινκορονάτο. H υπόλοιπη διανομή – πολυπρόσωπο έργο, δώδεκα ρόλοι… –
μαγειρεύεται.

Θυμίζω ότι ο πιο πρόσφατος Εντουάρντο που είδαμε ήταν απ’ το ΔΗΠΕΘΕ
Πάτρας: το «Αν μια νύχτα του χειμώνα…», διασκευή του σκηνοθέτη Βασίλη
Παπαβασιλείου απ’ το επίσης έως τότε άπαιχτό του στην Ελλάδα, πρώιμο όμως – το
πρώτο του πολύπρακτο έργο -, «Άνθρωπος και αρχοντάνθρωπος».

Κάποτε η Άνδρος «εξήγαγε» στην πρωτεύουσα «δούλες» – όρα «H τύχη της
Μαρούλας». Ονομαστές οι Ανδριώτισσες νταντάδες.

Άλλαξαν οι καιροί, όμως. Τώρα είναι η Αθήνα που εξάγει «δούλες» στην
Άνδρο…

Πρόκειται για τις «Δούλες» του Ζενέ, βέβαια. Που μετακόμισαν στο νησί
όπου και το εξοχικό του Λευτέρη Βογιατζή. Ο οποίος έχει ήδη αρχίσει τις
δοκιμές για το έργο που θα ανεβάσει το χειμώνα για την «Πράξη» της Μπέττυς
Αρβανίτη, στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» – πλάι στο δικό του, της οδού
Κυκλάδων, στο οποίο και θα συνεχίσει την αλματώδη πορεία του το «Bella
Venezia» του Γιώργου Διαλεγμένου.

Γνωρίζοντας τους περιώνυμους «ρυθμούς Βογιατζή» οι τρεις
πρωταγωνίστριές του – η Μπέττυ Αρβανίτη, η Μάγια Λυμπεροπούλου κι η Ρένη
Πιττακή που έχει μάλιστα υποδυθεί την Ανδριώτισσα Μαρούλα – μάζεψαν τα
μπογαλάκια τους, νοίκιασαν σπίτι στην Χώρα, κατέφθασαν στην Άνδρο,
εγκαταστάθηκαν εν είδει… εκπαιδευτικής κατασκήνωσης και ο Λευτέρης Βογιατζής
κατεβαίνει κάθε μεσημέρι, με την καινούργια μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη
ανά χείρας, απ’ το χωριό του, τις Στραπουριές, κι αρχίζουν τις πρόβες που
είναι ευνόητο ότι έχουν τον ατελείωτο… (Ελπίζω να είναι υπομονετικές μαζί
του και να μη φτάσουν στο σημείο να του πασάρουν κάνα τίλιο όπως η Κλερ και η
Σολάνζ στην Κυρία τους στις «Δούλες» – τίλιο με άρωμα… δηλητηρίου. Κορίτσια
κουράγιο!).

Την πρακτική αυτή – πρώτες δοκιμές στην Άνδρο – ο Λευτέρης Βογιατζής
δεν την εφαρμόζει για πρώτη φορά. Αλλά τείνει να την καθιερώσει τα τελευταία
χρόνια, συνδυάζοντας τις δοκιμές με καθαρό αέρα, ήλιο και καμιά βουτιά.

Το πόδι της στο γοφό έσπασε η Λήδα Τασοπούλου στο αεροδρόμιο του
Μονάχου γυρίζοντας με το σύντροφό της Σπύρο Ευαγγελάτο από ένα πασχαλινό τους
ταξίδι.

Χειρουργήθηκε, ταλαιπωρείται ακόμα, αλλά όλα πήγαν και πάνε καλά – έτσι
κι αλλιώς δεν είχε δοκιμές, μια κι ο Σπύρος Ευαγγελάτος ανεβάζει αύριο στην
Επίδαυρο με το «Αμφι-Θέατρο» και πρωταγωνιστή τον Χρήστο Καλαβρούζο τον
«Οιδίποδα επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, όπου δε θα έπαιζε.

Περαστικά!

Αστράφτει: η νεαρή Σάννυ Χατζηαργύρη (στη φωτογραφία) – που επιστρέφει στο
σανίδι ύστερα από πέντε χρόνια απουσίας για σπουδές στις ΗΠΑ -, Ηλέκτρα στο
καινούργιο ανέβασμα του ποπ, νεανικού «Μόλις χώρισα» των Βασίλη Μυριανθόπουλου
– Βαγγέλη Χατζηνικολάου σε σκηνοθεσία του πρώτου, στην ταράτσα του «Λαμπέτη».
Κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι είχε κάνει μέχρι τώρα – Ελίζα στην «Ελίζα»
της Ξένιας Καλογεροπούλου, «Ellis Island» του Πέτρου Σεβαστίκογλου, Μαργαρίτα
στον «Φάουστ» του Σπύρου Ευαγγελάτου.

Ντάμα ολκής, με τσαγανό, κομεντιέν ανάλαφρη, με χιούμορ, πανέμορφη,
υπέροχη στη μακριά, ξώπλατη, μαύρη, βελούδινη τουαλέτα της που ξέρει να τη
φοράει, με κίνηση ελαφίσια, υποστηρίζει τον «τίποτα» ρόλο της με γερή
υποκριτική χωρίς να τον βαραίνει – μια έκπληξη.

H γιαγιά – μάνα Ελένη πολύ θα καμάρωνε…