Kύλησε ο τέντζερης…

Μέσα σε μια κουζίνα στήθηκε ένα απολαυστικό πανηγύρι μαγειρικής και ψαροφαγίας

Κατσαρολικά, πιατικά, μαντεμένιες πλάκες που καίνε και ο ιδρώτας να γυαλίζει
στα μέτωπα, άσπρες ποδιές και τα χέρια με ταχυδακτυλουργική μαεστρία να
ψιλοκόβουν σκορδάκια, μαϊντανούς, ντοματούλες, η κουβέντα για τα υλικά –
ψάρια, σαρδέλες και μια σκορπίνα και τυριά μυκονιάτικα -, όλα από τον ίδιο
τόπο, αυθεντικά με τις μυρωδιές τους και η ομήγυρη – έκπληξη: ο ένας, μάγειρας
– εστιάτορας, ο Γιώργος Ριζόπουλος, ο άλλος καθηγητής, ποιητής, συγγραφέας,
ηθοποιός και λάτρης του παιχνιδιού της επικοινωνίας, ο Γιώργος Βέλτσος, σε μια
εκπομπή επίσης έκπληξη για το τηλεοπτικό κοινό.

Ζεστό απομεσήμερο του Ιουλίου, γύρω στις 4.30, και η ET3 προβάλλει την
εκπομπή «Χρώμα Ελλάδας» από τη Μύκονο – η παρέα της εκπομπής προφανώς κάνει
τις διακοπές της ετοιμάζοντας εκ του προχείρου μερικά τουριστικά ημίωρα. Της
προέκυψε όμως ανατροπή. Αυτόχθων ο Γιώργος Βέλτσος, «μετανάστης» στον ίδιο
τόπο ο φίλος του Ριζόπουλος με τις μαγειρικές ιδέες, οι δυο τους παρουσιάζουν
αυτό που πιστεύουν ότι κρατάει το άρωμα του νησιού. Παίζουν με τα χρώματα και
τις γεύσεις. Παίρνουμε μια σαρδέλα, της αφαιρούμε το κόκαλο, τη βουτάμε στο
τσίπουρο, ντόπιο φυσικά, και μετά στο χοντρό θαλασσινό αλάτι «μαζεμένο από
τους βράχους της Μυκόνου» και χωωωπ! μια χαψιά. Σούσι α α λα ελληνικά; Μα, οι
ωμές σαρδέλες τρώγονται σε αυτό τον τόπο πολύ πριν καταφθάσουν τα σούσι και τα
συναφή.

«Μετάφορα», λέει ο Γιώργος Βέλτσος, χρησιμοποιώντας τον Μπαρτικό όρο
για τον μαγειρικό του οίστρο, που μετατρέπει το μικρό, στενάχωρο, παλιό
μαγειρείο σε φασαριόζικο πανηγύρι γεύσεων και διαλόγων για τη γεύση, την
αυθεντική, όπως και οι άνθρωποι του μυκονιάτικου τόπου, όχι μόνο όσοι
γεννήθηκαν, αλλά και όσοι εγκαταστάθηκαν σεβόμενοι την ιστορία και τους
τρόπους του.

Εικόνα παράδοξη, προκλητική, περισσότερο για την αδιαφορία (;), μήπως ειρωνεία
απέναντι στην υποτιθέμενη σοβαρότητα μιας εκπομπής που αναζητούσε ίσως την
τυπική πρόκληση του καθηγητή – ποιητή – ηθοποιού, που θα μιλούσε με τον
αντίστοιχο λόγο για τη μυκονιάτικη ζωή, αλλά βρήκε την ανατροπή.

Χιούμορ, καθώς ανοίγουν τα στόματα, αααααπ, και καταπίνουν τις ωμές,
αλατισμένες σαρδέλες, ανατριχιάζει η παρουσιάστρια, «δεν μπορώ να τις φάω»
ψελλίζει αναγουλιάζοντας. Και να αχνίζουν οι κατσαρόλες που βράζουν τις
παπαρδέλες για τη μακαρονάδα με σκορπίνα και να εκθειάζονται τα μυκονιάτικα
τυριά που γεμίζουν τα κολοκυθάκια και ωωωωπ, στον φούρνο, για ένα έδεσμα απλό
με αγνά υλικά, σαν τη ζωή του νησιού, που είναι αλλού από την κοσμική βιτρίνα.

Οι θόρυβοι, φυσικοί, δυναμώνουν με τον βρασμό στην κατσαρόλα με τις παπαρδέλες
και τη ζέστη, οι παρεμβάσεις της παρουσιάστριας προκαλούν χαμόγελα, «ρώτησα
τον κ Ριζόπουλο, όταν του μιλάτε κ. Βέλτσο, αν σας καταλαβαίνει και μου είπε
ναι, απολύτως». Μα, είχε πάρει την απάντησή της στο κοινότοπο σχόλιο με μια
εκπομπή που ήταν θέαμα απολύτως καταληπτό την ίδια στιγμή που αδιαφορούσε για
τους τυπικούς όρους της τηλεόρασης. Παρ’ όλο που την χαρακτήριζε ένα είδος
«ρητορικής» υπερβολής στο μαγειρικό τελετουργικό και σχετικής αδιαφορίας για
τον λόγο.

Μια εκπομπή σύγχυσης για την κάθιδρη παρουσιάστρια, που βγήκε εκτός
ρόλου, μια εκπομπή ηθικής φύσης – της μαγειρικής -, ένα θριαμβευτικό
πανδαιμόνιο από τεντζερέδες, επεξηγήσεις, με χέρια που χώνονταν στα ζουμιά από
ντομάτες, στόματα που άνοιγαν να καταπιούν απόλαυση, με τα ενθουσιασμένα
κατακόκκινα μάγουλα του Βέλτσου και το χιούμορ του Ριζόπουλου, εκπομπή εκτός
τηλεόρασης, αλλά απολύτως στα μέτρα της.

Χωρίς λογική και ευαισθησία

Θέμα των ημερών τα σιαμαία που γεννήθηκαν στη χώρα μας και καλεσμένος του
Δημήτρη Καμπουράκη (στο Mega) ο γιατρός που πρώτος είχε κάνει επέμβαση
αποκόλλησης. Οι πρώτες ερωτήσεις τυπικές. Πότε; Πριν από 16 χρόνια. Δύο
κοριτσάκια. Και πέτυχε; Απολύτως!

Εδώ αρχίζει το μαρτύριο. Δηλαδή ζουν; Φυσικά. Και ζουν καλά; Υγιή; Βεβαίως!
Σώωωωωπα! η ευγενής απάντηση του παρουσιαστή, που συνεχίζει ακάθεκτος. Πού
είναι, να τις φέρουμε εδώ. Δεν θέλουν. Μπα, και γιατί δεν θέλουν; επιμένει ο
Καμπουράκης. E, γιατί δεν θέλουν, σπεύδει ο συμπαρουσιαστής Χασαπόπουλος με
έμφαση για να απομακρύνει τις ριάλιτι διαθέσεις του Καμπουράκη.

Θα συμφωνήσουμε πως το θέμα δεν είναι εύκολο, αλλά αρκούσε ευαισθησία και
μόνο· τα σιαμαία ή όσοι υφίστανται τα παράδοξα της φύσης δεν είναι «ασώματες
κεφαλές» για το τσίρκο της τηλεόρασης.