Γιοι και θυγατέρες στο Φάληρο

Δηλαδή χρειάζεται να βάλουμε τις φωνές; Να βουίξουν οι κιθάρες, να πάρουν
φωτιά τα κρουστά, να εξαφανίσει σχεδόν τη φούστα της στα ύψη η Μπιγιονσέ;
Κουφοί είναι οι αρχηγοί του πλανήτη; Μπα… το σόου να συνεχίζεται. Με κάνα
διάλειμμα για αναψυκτικά.

«The Repulsion Box», Sons and Daughters (Domino)

«Γιοι και Θυγατέρες» από τις καλύτερες οικογένειες. Πήραν το όνομά τους από
έναν στίχο του Μπομπ Ντίλαν, τα μαθήματά τους στο… σολφέζ από τον Τζόνι Κας
(πετάξτε τα σολφέζ, πιάστε τις κιθάρες) και προπονήθηκαν στον χλοοτάπητα της
Γκλάσκοου Ρέιντζερς – για να είναι και κοντά στο σπίτι. Μετά άρχισαν τα
ταξίδια και έφθασαν ώς το Τέξας και το southXsouthwest φεστιβάλ, όπου όλη η
καλή κοινωνία δίνει το «παρών». Στη συνέχεια εξελίχθηκαν λιγότερο Glasgow (αν
και από εκεί είναι και οι Texas, μην ξεχνιόμαστε) και περισσότερο… Rangers –
ούτως ειπείν «σπινταριστή» κάντρι, που σπάει το κοντέρ και αφήνει σκόνη, σαν
να ελευθερώθηκαν τα άλογα από τις λαμαρίνες – και άντε πιάσ’ τους τους.

Οι Sons and Daughters και στο Φάληρο. Φίλοι, συγγενείς, οπαδοί του ροκ εν ρολ θα είναι σίγουρα εκεί. Αλίμονο!

Δυο αγόρια, δυο κορίτσια που εναλλάσσονται στις κιθάρες και τα φωνητικά σαν να
έχουν πυροβολήσει και τον σερίφη και τον βοηθό του (κάποιος άλλος θα έμεινε να
πει την ιστορία) και τρέχουν τώρα να κρυφτούν. Σε μισή ώρα και πριν ο εχθρός
κοιτάξει αν είναι τα εξάσφαιρα στη θέση τους έχουν περάσει τα στενά δέκα
φευγάτων κομματιών, ξεκινώντας από το ορμητικό «Medicine», με στάση για ανάσα
στο «Dance Me In» και χάνονται ξανά στην ηχώ – ποιου άλλου; – του Gone. Έχουν
ό,τι χρειάζεται ένα σφιχτοδεμένο ροκ εν ρολ γκρουπ, οι Sons and Daughters,
παράνομοι στο «στημένο» κόλπο της δισκογραφίας. Θα είναι – σημειώστε – στην
Αθήνα, στις 13 Ιουλίου, στο G Fest του Φαλήρου, στο πλευρό των White Stripes.
Την ώρα που τους αναζητάει το σύμπαν για την αντίστασή τους κατά του
βρετανικού «τρεντ». Ας μην το μάθει μόνο ο σερίφης (συνεργάζεται, λέει, με το
καθεστώς του ροκ).

«Gemstones»

Adam Green (Rough Trade)

Κατεβάζετε ταχύτητες, αλλά κρατάτε τη μεσαία λωρίδα με σταθερή πορεία. Ο Άνταμ
Γκριν, στο τιμόνι του «Gemstones», κάνει παρέα με τους Strokes, οι οποίοι
έκαναν με τη σειρά τους τη Νέα Υόρκη ξανά μόδα στο ροκ εν ρολ και εκτιμούν τα
εφηβικά του αντανακλαστικά στο χιούμορ και την ευστροφία του να οδηγήσει την
αντι-φολκ των Moldy Peaches – δικό του σχήμα αυτό – σε μια προσωπική
αναμέτρησή του με τους στίχους και τον ρυθμό. Και αντί να κάνει σαματά, κάτι
που θα δικαιολογούσε και το νεαρόν της ηλικίας (23 χρόνων παλικάρι, ο Άνταμ),
εισχωρεί στα μυστήρια των χαμηλών τόνων, στις παραδοσιακές αξίες και στις
τσαχπινιές που έχει εφεύρει ανάμεσα στα «Over the Sunrise», «Losin On Α
Tuesday» και στα κορίτσια τoυ Carolina και Emily. Αν το δεις αλλιώς, με τον
τρόπο που έχει να σε παρασύρει στη δική του ιστορία και το ότι παίζει το δικό
του «βιολί» σε μια ορχήστρα που το πάει αλλού (στο να πουλήσει με κάθε
τίμημα), ο νεαρός Γκριν έχει μέλλον.

«That’s What Ι Say»

John Scofield (Verve)

Όταν οι άνθρωποι της δισκογραφικής Verve πλησίασαν τον Τζον Σκόφιλντ για να
ασχοληθεί με ένα αφιέρωμα στον Ρέι Τσάρλς, ο διάσημος κιθαρίστας της τζαζ
βιάστηκε να απαντήσει όχι, γιατί δεν ασχολείται με αφιερώματα – μια στιγμή,
όμως, «πώς είπατε; Ρέι Τσαρλς; Εδώ αλλάζει το πράγμα». Και αλλάζει
συναρπαστικά, γιατί ο Σκόφιλντ στρώνεται για τα καλά στη δουλειά, αφού
εξομολογείται ο άνθρωπος πως ο Ρέι Τσαρλς υπήρξε καταλυτικός παράγοντας στη
ζωή του και μέσα από τη μουσική του είδε το πανόραμα των ήχων, το πάθος που
βγαίνει πάνω σε ένα τραγούδι καθώς του αποκαλύπτονταν όλα όσα χρειάζεται
κανείς για να βουτήξει σε αυτό που πραγματικά τον καλεί. Έτσι ο Σκόφιλντ
παίζει Ρέι Τσαρλς, από τα πιο κρυφά έως τα «Georgia On My Mind» κομμάτια του,
με εκλεκτούς γκεστ, σαν τους Dr John, Τζον Μέγιερ, Άαρον Νέβιλ, Μέιβις
Στάιπλς, Γουόρεν Χέιζ. Αξίζει πολύ, εν ολίγοις, προτού κλείσει κανείς για αυτή
την εποχή το κεφάλαιο Ρέι Τσαρλς, το οποίο εξαντλήσαμε από όλες τις πλευρές
τελευταία, να ακούσει την άποψη Σκόφιλντ. Γι’ αυτό και για τον Ρέι φυσικά…

UB40… Σαράντα, να το αφήσω;

«Who You Fighting For?» UB 40 (Virgin)

Οπωσδήποτε ναι. Γιατί οι Ub 40, είκοσι πέντε χρόνια αφότου έβαλαν στο
Μπέρμπιγχαμ μπροστά τις μηχανές τους για Τζαμάικα δεν έχουν χάσει επαφή από
τον ορίζοντά τους, που είναι ένα ατέλειωτο ρέγκε καλοκαίρι – με πολιτική
συνείδηση και όχι αστεία. «Who Do You Fighting For?». Και αυτήν τη φορά, δεν
αστειεύονται. Όσο τα «είχαν πάρει» με τη Μάργκαρετ Θάτσερ και ακόμη πιο πολύ.
Για ποιον πολεμάς – πες μου. Τι θέλεις εσύ στο Ιράκ; Το «Reasons» και το «War
Poem» – είναι τα One In Ten για τώρα. Όλα με τις μυρωδιές της ρέγκε. Το μόνιμο
πηγαινέλα στην Τζαμάικα. Ένας ευτυχισμένος Σίσυφος.