Διαστάσεις Ο κόσμος δεν είναι επίπεδος

«Δεν κάναμε την επανάσταση για να έχουμε δημοκρατία. Στο ιρανικό σύστημα, η
δημοκρατία και η ελευθερία είναι πέρα απ’ αυτό που μπορούμε να φανταστούμε».
Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ.

Δυσάρεστη έκπληξη: από την ιρανική δημοκρατία επωφελήθηκε ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει σ’ αυτήν

Την περασμένη εβδομάδα, ανάμεσα στους δύο γύρους των ιρανικών εκλογών, μία
φιλελεύθερη εφημερίδα της Τεχεράνης έκανε έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό με τη
Γαλλία του 2002. Όταν ο σοσιαλιστής Λιονέλ Ζοσπέν έμαθε ότι ήρθε τρίτος,
έγραψε στη «Shargh» ο Ιρανός αναλυτής Εχσάν Ναράγκι που βρισκόταν
εκείνη την εποχή στο Παρίσι, κάλεσε τους Γάλλους να ψηφίσουν μαζικά τον
συντηρητικό Σιράκ για να μην εκλεγεί πρόεδρος ο ακροδεξιός Λεπέν. Οι φοιτητές
βγήκαν στους δρόμους με συνθήματα όπως: «Οποιονδήποτε, εκτός από τον φασίστα».
H κινητοποίηση έφερε αποτέλεσμα, και ο Σιράκ εξελέγη με 80%. Έτσι πρέπει να
κάνουμε κι εμείς, πρόσθεσε ο αρθρογράφος. Οι χώρες και οι λαοί πρέπει να
μαθαίνουν από τις εμπειρίες των άλλων.

Πράγματι: οι μεταρρυθμιστές του Ιράν τάχθηκαν ανοιχτά με τον Ραφσαντζανί, οι
νέοι και οι γυναίκες βγήκαν στους δρόμους με φωτογραφίες του πρώην προέδρου,
ολόκληρη η διεθνής κοινότητα εξέφρασε την πεποίθησή της ότι θα νικήσει η
δημοκρατία, και οι Ιρανοί ψήφισαν μαζικά τον άνθρωπο που δεν πιστεύει ούτε στη
δημοκρατία ούτε στα ανθρώπινα δικαιώματα. Τον έμπιστο του Αγιατολάχ Χαμενεΐ
που, μόλις εξελέγη δήμαρχος της Τεχεράνης, καθιέρωσε χωριστά ασανσέρ,
τηλέφωνα, πάρκα και πεζοδρόμια για άνδρες και γυναίκες. Τον πρώην «πασνταράν»
(φρουρό της επανάστασης), που πιστεύει ότι στην πολιτική δεν έχουν θέση οι
γυναίκες. Πώς εξηγείται αυτή η οπισθοδρόμηση; Γιατί οι Ιρανοί ψήφισαν αντίθετα
από τους Γάλλους; Μήπως τελικά, παρά τις πομπώδεις διακηρύξεις που κάνει ο
Τόμας Φρίντμαν στο τελευταίο του βιβλίο, ο κόσμος δεν είναι και τόσο
«επίπεδος»;

H απάντηση βρίσκεται σε μερικούς αριθμούς. Παρ’ όλο που το Ιράν είναι η
δεύτερη παραγωγός πετρελαίου μεταξύ των χωρών του ΟΠΕΚ, και η οικονομία της
παρουσίασε πέρυσι ανάπτυξη κατά 6,7%, οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από
το όριο της φτώχειας. Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το 20% των
Ιρανών εισπράττει το 49,9% των εισοδημάτων, ενώ το πιο φτωχό 20% εισπράττει
μόνο το 5,8%. Από το 1989 ώς το 2003, οι δαπάνες μιας μέσης ιρανικής
οικογένειας εικοσαπλασιάστηκαν. H καλύτερη πρόσβαση στην εκπαίδευση και η
κατάργηση των διακρίσεων μεταξύ των δύο φύλων απασχολούν ασφαλώς τις νέες και
τους νέους του Ιράν. Όταν τους ρωτούν όμως ποιο είναι το κυριότερο πρόβλημά
τους, αναφέρουν αυθόρμητα αυτό που υποσχέθηκε να λύσει ο «αδιάφθορος»
Αχμαντινεζάντ: την ανεργία.

«Εδώ και 26 χρόνια ασχολούμαστε με τη διαμάχη ανάμεσα στη Δεξιά και την
Αριστερά και η χώρα δεν προχωράει», έλεγε στην απεσταλμένη της «Ελ
Παΐς» η καθηγήτρια Νατζμέ Σομπεϊρί. «Ναι, είναι πιθανό να είναι αυστηρός ο
Αχμαντινεζάντ με τα θρησκευτικά ζητήματα. Αν όμως το να σφίξω το τσαντόρ μου
είναι το τίμημα για να γίνει η χώρα μου ισχυρή, αυτό το τίμημα είμαι
διατεθειμένη να το πληρώσω».

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com