Ο αχταρμάς και η «Kάλλας»…

«Θεωρείται μια από τις σημαντικότερες φωνές της εποχής μας. Όπως συχνά έχει
επισημανθεί, το πάθος αλλά και η γλυκύτητα που χαρακτηρίζει τη δραματική
ένταση της ερμηνείας της συγκρίνεται με αυτή της Κάλλας»: τα διάβαζα στο
αμετροεπές βιογραφικό της κ. Βερόνικα Βιγιαροέλ η οποία εμφανίστηκε – και
«αβανταρίστηκε» – πλάι στον Πλάθιντο Ντομίνγκο στη συναυλία του στο Ηρώδειο.
Βιογραφικό που δημοσιεύεται στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών – καλά, ό,τι
τους πασάρουν τυπώνουν; «Ριράιτινγκ», όταν διαβάζουν τέτοιες μ… ες που ο
οποιοσδήποτε μπορεί να γράφει (ο ίδιος ή ο ατζέντης του) για τον εαυτό του,
δεν κάνουν; Σε συγκρίσεις με την Κάλλας, όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να
προχωρήσω ως προς τη συμπαθητική φωνή της. Οι μόνοι συνειρμοί που μου
προκάλεσε η κ. Βιγιαροέλ με το όλο της «στάιλινγκ» – τι κιτσαριό! -, το
«μπρίο» της, τα χορευταράδικα κολπάκια της και τις βεντάλιες της μόνο με την –
το πάλαι ποτέ… – δικιά μας Λάουρα ήταν, την Ξανθή Περράκη και – στην
καλύτερη περίπτωση – με την Ζωζώ Σαπουντζάκη… Και απορώ: ποιες είναι οι
σκοπιμότητες αυτού του «αχταρμά» – προσθέστε και το «επεισόδιο Μάριος
Φραγκούλης»… – στον οποίο αποδέχτηκε ένας ολόκληρος, Τεράστιος Ντομίνγκο να
συμμετάσχει; Οικονομικές; Δισκογραφικές – άρα και πάλι οικονομικές;