Mπλουζ στα κέντρα αποφάσεων

Αυτοκίνητο στην παραλιακή τραντάζεται από τη μουσική του, σαν φτιαγμένο μόνο
από ηχεία και το χιπ χοπ που παίζει φτάνει ώς τα καραβάκια στο λιμάνι. Σε λίγο
σκάει μύτη από τη στροφή άλλο κουνημένο σε r’n’b αμάξι. Στο φανάρι, προκύπτει
«συναυλία». Το καλύτερο μουσικό τεστ ντράιβ γίνεται πάνω σε 4 τροχούς. Αρκεί
την ίδια ώρα να μη θέλεις να χαλαρώσεις με λίγη τζαζ οδήγησης.

«Magic Time» Van Morrison (Universal)

Van, the man. Σιγά μην κάθεται να βλέπει το ουίσκι να ωριμάζει. Έχει δουλειές ο άνθρωπος

Ό,τι και να ψάχνεις στη μουσική – τι θα φορεθεί φέτος, πού θα φτάσει το
Χρηματιστήριο, το ταίρι σου, κάτι να ξεχαστείς ή τον εαυτό σου, ο Βαν Μόρισον
έχει τους τρόπους που θα ανατρέψουν τα σχέδιά σου. Τον «βλέπω» ελαφρά
ακουμπισμένο στη στάση του λεωφορείου να παρατηρεί την κίνηση από μακριά,
«εξόριστος» όπως λέει πως νιώθει σε σχέση με όλα τ’ άλλα που τον τραβάνε σαν
μαγνήτης μέσα στα πράγματα. Λοιπόν, ακόμη και ο Μπους ομολογεί πως ένα από τα
αγαπημένα του κομμάτια στο προεδρικό i-pod είναι το Brown Eyed Girl του Van,
the Man – αλλά και τι μ’ αυτό; Ο Βαν Μόρισον έχει δική του ζυγαριά για τα
πράγματα, και έναν «μαγικό χρόνο» – εκτός κανόνων. Πώς είναι δυνατόν, λες, να
ακούει ο Μπους τον Βαν και να μην παίρνει σωστές στροφές ο κόσμος.

Τίποτε διαφορετικό, λέει ο Ιρλανδός, δεν κάνει στη ζωή του χρόνια τώρα από το
να δουλεύει. Το κεφάλι κάτω στο στούντιο και δουλειά. Λίγο ουίσκι και ακόμη
περισσότερη δουλειά, σκάψιμο στα μπλουζ, στα «Ευαγγέλια» του Μάντι Γουότερς
και του Τζον Λι Χούκερ – στην τζαζ που γλυκοτραγουδάει, σε ένα δικό του
«Confessin» – εκείνο το κλασικό που έστειλε ο Λούις Άμστρονγκ στους ουρανούς –
«Μορισικά» δηλαδή πράγματα. Μέσα στα τελευταία είκοσι χρόνια, έχει δώσει 18
δίσκους, θηρίο της παραγωγής που ακολουθεί παλιές συνταγές για να βρει τον
εξωτικό του προορισμό. Τον βρίσκει – Wellcome to the Carribean, man! – και
ακολουθούμε τα ίχνη του. Ο κόσμος είναι καλύτερος με τα τραγούδια του Βαν.
Φορτώστε τα στο i-pod του προέδρου.

«… Α tutto beat» V/Α (Sirius)

Ως γνωστόν, οι Ιταλοί έχουν άποψη επί του στυλ και δεν το αφήνουν σε ξένα
χέρια – όταν εμπλέκεται δε, με ένα άλλο αγαπημένο τους, λα μούζικα είναι
έτοιμοι ακόμη και το καπουτσίνο να αφήσουν στην άκρη. Με τέτοια αυταπάρνηση η
Cinedelic records – τις κυκλοφορίες της οποίας φροντίζει στα δικά μας μέρη ο
Σείριος – καταπιάνεται με βινύλια και εκείνο τον αναλογικό (ρετρό;) ήχο που
καίει καρδιές (και καλά κάνει, γιατί δείξτε μου ένα μηχάνημα να τα καταφέρνει
τόσο καλά). Και εδώ – στο… «Α tutto beat» – παίρνει το τιμόνι και βγαίνει
στα ’60ς και στα ’70ς, για να συναντήσει την απίστευτη κινηματογραφική τρέλα
που έπιασε τους Ιταλούς μαέστρους στις ταινίες. Υπογραφές Ένιο Μορικόνε, Πιέρο
Πιτσιόνι, Πιέρο Ουμιλιάνι ανάμεσα σε άλλες, με όλο αυτό το «τζάζι λάουντζ»
ντεκόρ στη συλλογή που ξεκινάει για να πάει σινεμά, αλλά προτιμάει τελικά το
πάρτι. Έχουν αυτοί οι Ιταλοί τον τρόπο τους να σε καταφέρνουν.

«The Bravery» The Bravery (Universal)

Δεν μπορεί! Κάποιος έχει ανακατέψει το περιεχόμενο του Κουτιού της Πανδώρας με
αυτό του Χαμένου Θησαυρού και ξεπετάγονται από μέσα νέα γκρουπ, σαν ζεστά ποπ
κορν. Μερικά ό,τι πρέπει, κάτι άλλα να σου κολλάνε στα δόντια και ουκ ολίγα
αδιάφορα, τα οποία από τη δύναμη της μηχανής πετάγονται πιο ψηλά. Ποπ κορν για
να περνάει η ώρα, οι Bravery σημαδεύουν ακριβώς τους (πολυπληθείς
ομολογουμένως) φαν των Killers και αν έχεις μια κλίση και στα ’80ς, είσαι
δικός τους, θα δώσεις επαίνους στην κιθαριστική-ελέκτρο ανάταση που, μέσα στο
πνεύμα της εποχής, διακρίνει τους Μπρουκλινέζους αυτούς κυρίους. Όταν μάλιστα
με το καλημέρα (πρώτο κομμάτι) παραδέχονται «an honest mistake» δεν μπορεί
παρά να εκτιμήσεις την ειλικρίνεια. Ή την πονηριά των γενναίων κατεργάρηδων.

Στοιχειώδες, αγαπητέ Σκοτ!

«Ringside» Ringside (eros)

Ο Σκοτ Τόμας μεγάλωσε σε μια από τις υπναλέες μικρές φάρμες κοντά στο
Μπέρκλεϊ, στην οποία μικρός έβαλε φωτιά και κάηκε σχεδόν η μισή, έτσι έμεινε
περιορισμένος στο δωμάτιό του για τιμωρία, ακούγοντας δίσκους που είχε
κληρονομήσει από έναν θείο. Ο θείος αποδείχτηκε πως είχε πολύ καλό γούστο, ο
Σκοτ αγόρασε κι άλλους δίσκους και κιθάρα, μετά τα πούλησε όλα για να πάρει
μια παλιά Κάντιλακ και τους δρόμους μαζί της και να βρει τους φίλους και τα
τραγούδια του. Και όλα αυτά τα έμαθα αφού είχα ακούσει το άλμπουμ του Τόμας
και του Μπαλτάζαρ Γκέτι – λέγε τους Ringside – που είναι έξυπνο και με μια
ειρωνεία σαν χαλί και ένα πολύ σωστό «δεν θέλουμε να σας ζαλίσουμε κιόλας,
αυτό είναι όλο κι όλο, η συνέχεια στο επόμενο». Στοιχειώδες, λοιπόν!