MATIEΣ Mακρύ χέρι

Τι γίνεται, τελικά, με το ευρώ; Μιλούσα, προχθές, με έναν φίλο μου –
διακεκριμένο και πολύ γνωστό – οικονομολόγο γι’ αυτό το θέμα. Μου είπε πολλά.
Το ζουμί: είμαστε δέσμιοι της σκληρής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας. Όχι μόνον εμείς, αλλά όλες οι άλλες χώρες της E.E. Μας φόρεσαν ένα
κολάρο και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε. Ο ελεγχόμενος πληθωρισμός δίνει τη
δυνατότητα μιας ανάσας. Αλλά ο πληθωρισμός που δεν πρέπει να υπερβεί το 2%
οδηγεί σε ασφυξία.

Θυμάμαι τον Κώστα Σημίτη και το ευτυχισμένο του χαμόγελο την ώρα που έπιανε
στα χέρια του τα πρώτα ευρώ. Θυμάμαι και τον φίλο μου τον Δημητράκη, που την
άλλη μέρα το πρωί μπήκε στο σπίτι μου, θριαμβευτικά, με ένα μάτσο μπλε
«εικοσάρικα» στην τσέπη. Και, βέβαια, δεν ξεχνώ και όσα έγραφα εγώ, σε τούτη
τη στήλη, υπέρ του κοινού νομίσματος.

Φυσικά, όλοι, σχεδόν, την πατήσαμε. Με το «καλημέρα», άρχισαν οι
«στρογγυλοποιήσεις» σε βασικά είδη και, σε λίγο, η ακρίβεια πήρε να φουντώνει.
Τώρα, δεν υπάρχει Έλληνας της λαϊκής αγοράς που να μην αποδίδει την ένδειά του
και στο ευρώ. Αλλά και στη Γερμανία που ήμουνα, πριν από μία εβδομάδα, η ίδια
μελαγχολία. Με 15 Πόντιους κουβέντιασα. Και οι 15 μου είπαν: «Με το μάρκο
ήμασταν μια χαρά. Το ευρώ μάς ξεδόντιασε!» Και μου συνέβη κι αυτό: σε μια
μικρή πόλη, κοντά στη Φρανκφούρτη, το Λουντβισχάφεν, είδα ουρές μπρος σ’ ένα
σούπερ μάρκετ. «Τι συμβαίνει;» ρώτησα. «Κάθε Σάββατο, όσο περνάει η ώρα, η
τιμή του ψωμιού που μπαγιατεύει μειώνεται. Αποτέλεσμα: όλα τα μπατίρια, λίγο
μετά το μεσημέρι, στήνονται στην ουρά για λίγο φτηνό ψωμί…».

Το είδατε, φαντάζομαι, στα «NEA»: αλυσίδα σούπερ μάρκετ στην Τοσκάνη της
Ιταλίας δέχεται, εκτός από το ευρώ, και λιρέτες! Και ένας υπουργός του
Μπερλουσκόνι δήλωσε: «Μήπως δεν έχει η στερλίνα οικονομική βάση; Μήπως η Δανία
ζει στη φτώχεια, επειδή βρίσκεται εκτός ευρώ; Μήπως οι Σουηδοί είναι
φτωχαδάκια, επειδή δεν συναλλάσσονται με ευρώ;».

Έγραφε, το Σάββατο, ο Κωστής Παπαγιώργης στον «Κόσμο του Επενδυτή»:
«Καταψηφίζοντας το Σύνταγμα, Γάλλοι και Ολλανδοί πιστεύουν ότι ξεσκέπασαν μια
πανευρωπαϊκή απάτη. Τα έχουν με τις κυβερνήσεις τους που, ερήμην των ψηφοφόρων
τους, συναίνεσαν σε μια συνθήκη και κατόπιν τους ζήτησαν τη γνώμη. H συνωμοσία
κορυφής επέτρεψε σε ένα μακρύ μονεταριστικό χέρι να τρυπώσει στην τσέπη τους
και να αφαιρέσει τα περιττά. Αυτό είναι το έγκλημα. Παρόμοιου είδους
μονεταριστική δικτατορία είναι πρωτοφανής στα ευρωπαϊκά χρονικά…».