ΓNΩMH Nα βγουν οι παρωπίδες!

Euro 2004 ή αλλιώς, η ελληνική εκδοχή τής Καπέλα Σιξτίνα. Είναι ηλίου
φαεινότερον πως η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος πέρυσι το καλοκαίρι
ανέδειξε «Πάπα του ελληνικού ποδοσφαίρου» τον Ότο Ρεχάγκελ.

Ο Γερμανός είναι ο αρχιτέκτονας της μεγαλύτερης επιτυχίας της εθνικής ομάδας
και ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός αυτό.

Είναι ο άνθρωπος ο οποίος πίστεψε σε εμάς πριν από εμάς. Είναι αυτός που
ανέδειξε το ταλέντο, το πείσμα και την αυτοπειθαρχία που είχαν βαθιά κρυμμένα
μέσα τους οι Έλληνες παίκτες.

Χωρίς να είμαστε μαθημένοι σε ανάλογες επιτυχίες στο ποδόσφαιρο, μέσα στο
μεθύσι της δόξας δεν διστάσαμε να προσφέρουμε ασυλία στις επιλογές του
Γερμανού, ακόμα και όταν τα αποτελέσματα δεν δικαίωναν τις επιλογές του.

Ο «Ρεχακλής» μετατράπηκε σε κάτι σαν τοτέμ, το οποίο όλοι έβλεπαν με δέος και
αρνούνταν να του καταλογίσουν την οποιαδήποτε ευθύνη.

Στα Τίρανα, στην Κωνσταντινούπολη, ακόμα και στην Αθήνα, στο ματς με το
Καζαχστάν, έγιναν σοβαρά λάθη τα οποία ουδείς θέλησε να εντοπίσει και να
ασκήσει την ανάλογη κριτική. Το αποτέλεσμα ήταν το προχθεσινό ναυάγιο.

Ο Ρεχάγκελ και οι συνεργάτες του υποφέρουν από το… σύνδρομο της μεγάλης
επιτυχίας. Θεμιτό, αν αναλογιστούμε αυτό που έχουν πετύχει. Όμως πρέπει
κάποιος επιτέλους να τους προσγειώσει στην πραγματικότητα.

Ο «Ρεχακλής» που έχει μελετήσει την ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου θα
έπρεπε να γνωρίζει πως έφυγαν «νύχτα» προπονητές όπως ο σερ Αλφ Ράμσεϊ, ο
Σέζαρ Μενότι και ο Έντσο Μπέαρζοτ που είχαν κατακτήσει παγκόσμιο τίτλο γιατί
πίστεψαν πως απέκτησαν το «αλάθητο».

Χρόνος υπάρχει για να αφαιρέσει ο Γερμανός τις παρωπίδες του και να μας
οδηγήσει στα τελικά του Μουντιάλ…