ΓNΩMH Ο θάνατος μιας ιδέας

Ας μην κατηγορούμε τους Βρετανούς. Αναστέλλοντας το δημοψήφισμα που επρόκειτο
να διεξαγάγουν την ερχόμενη χρονιά, έδωσαν αναμφίβολα τη χαριστική βολή στην
ιδέα του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, αλλά τα μοιραία τραύματα είχαν προκληθεί
πρώτα από τους Γάλλους, μετά από τους Ολλανδούς.

Στη μεγάλη τους σοφία, τα μέλη της Συνέλευσης που συνέταξαν το Ευρωπαϊκό
Σύνταγμα είχαν προβλέψει την περίπτωση κατά την οποία μερικά κράτη δεν θα
ενέκριναν το σχέδιο. Και καλούσαν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο «να αντιμετωπίσει το
θέμα» στο τέλος της διαδικασίας, στα τέλη του 2006. Αλλά η διατύπωση αυτή
αφορούσε το σενάριο στο οποίο μικρές χώρες ή μικρές νέες χώρες θα είχαν
ψηφίσει «Όχι». Θα παραμερίζονταν ή θα παρακαλούνταν να αναθεωρήσουν την
απόφασή τους. Όταν οι απειθείς είναι δύο ιδρύτριες χώρες, εκ των οποίων η μία
ανήκει στην ομάδα των «μεγάλων», τουλάχιστον λόγω του αριθμού των ψήφων της
στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, είναι δυσκολότερο να ενεργήσει κανείς σαν να μην έχει
συμβεί τίποτε.

Μαζί με την ιδέα του Συντάγματος, καταδικάσθηκε και η διαδικασία εκπόνησής
του. H Ευρωπαϊκή Συνέλευση δεν κρίθηκε αρκετά δημοκρατική από τους αντιπάλους
του Συντάγματος.

Πώς να ενεργήσει λοιπόν κανείς; Δύο σκοπέλους πρέπει να αποφύγουμε. Να
συνεχίσουμε σαν να μην είχε διατυπωθεί ποτέ η διπλή, γαλλική και ολλανδική,
προειδοποίηση. Να σταματήσουμε στη μέση την ευρωπαϊκή οικοδόμηση. Ο Βρετανός
πρωθυπουργός το κατάλαβε. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνησή του κυρώνει
ανεπίσημα τον θάνατο του Συντάγματος, προτείνει μερικές ιδέες για να βγούμε
από το αδιέξοδο.

Ο Τόνι Μπλερ θέλει να επωφεληθεί από τη βρετανική προεδρία της E.E., από την
1η Ιουλίου, για να διαμορφώσει μια Ευρώπη της αρεσκείας του. Ξεκινώντας από
μεταρρυθμίσεις με στόχο να απαντηθούν τα «άμεσα προβλήματα (των Ευρωπαίων): η
απασχόληση, η επίδραση της παγκοσμιοποίησης στην ασφάλεια, στη μετανάστευση,
στο οργανωμένο έγκλημα». Υπερασπίζεται μάλιστα «ένα ευρωπαϊκό κοινωνικό
μοντέλο προσαρμοσμένο στον σημερινό κόσμο» και δηλώνει έτοιμος να τροποποιήσει
τον κανονισμό του θεσμικού παιγνιδιού ώστε να επιτραπεί η καλή λειτουργία μιας
Ένωσης των είκοσι πέντε.

Απέναντι στον Ζακ Σιράκ και τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, ενωμένους στη δυστυχία
τους, ο Τόνι Μπλερ περνάει στην επίθεση. Δικαιούται να πιστεύει πως ο θάνατος
του Ευρωπαϊκού Συντάγματος δεν είναι για όλους κακό νέο.