ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ H «έξοδος»

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γιάννης Τσιώλης, Ιπποκράτους 10-12, Αθήνα, γράφει:

«Γράφω σ’ εσένα, διότι πιστεύω ότι είσαι γνώστης ενός γεγονότος που έλαβε χώρα
πριν από λίγο καιρό και απεκρύβη από το σύνολο, σχεδόν, του Τύπου για λόγους
άγνωστους, αλλά και περίεργους για εμένα.

Πριν από μερικούς μήνες έφυγε από τη ζωή ένας πνευματικός άνθρωπος που τον
διέκρινε η σοβαρότητα, η εντιμότητα, η ευθυκρισία και, κατά πολύ, η
γενναιότητα. Ο Λ.K. Ο άνθρωπος αυτός έφυγε με τη θέλησή του, πλην όμως όλα
σχεδόν τα MME αρνήθηκαν να το δηλώσουν. Αντίθετα, υποστήριξαν ότι έφυγε λόγω
της επάρατης νόσου που τον ταλάνιζε τελευταία.

Διαβάζοντας πρόσφατα το μοναδικό “μυθιστόρημα” που ο συγκεκριμένος άνθρωπος
μας άφησε φεύγοντας από τη ζωή (“H τελευταία παρτίδα”), διαπίστωσα πόσο
ηθελημένη ήταν η ενέργειά του αυτή και πόσο μελετημένη σαν στάση ζωής γι’
αυτόν.

Νομίζω ότι στις ημέρες μας πλέον δεν υπάρχει λόγος να κρύβουμε την αλήθεια για
το τέλος ενός πνευματικού ανθρώπου, όταν μάλιστα το τέλος αυτό είναι απόρροια
μιας φιλοσοφημένης καθ’ όλα πορείας ζωής που αυτός έζησε πριν αποφασίσει να
φύγει. Μερικά πράγματα πρέπει να τα νιώθει κανείς, δεν εξηγούνται όλα με τη
λογική. Νομίζω ότι αυτό αφήνει να φανεί μέσα από τις σελίδες του παραπάνω
“μυθιστορήματός” του ο Λ.K. και όχι φυγομαχία από τη ζωή. Δίνει μια άλλη
διάσταση στην έννοια της ελευθερίας, πως ελεύθερος δεν είναι αυτός που κάνει
ό,τι θέλει, αλλ’ αυτός που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Σε καμιά περίπτωση δεν
φαίνεται ο θάνατός του σαν πράξη δειλίας. Αντίθετα, μας βάζει σε μια άλλη
μεταφυσική θεωρία, πως η ζωή έρχεται μεν ανελεύθερα, μπορεί όμως να φύγει και
ελεύθερα.

Το ν’ αποκρύβει κανείς το γεγονός αυτό της εθελουσίας εξόδου από τη ζωή ενός
ατόμου (και μάλιστα πνευματικού, σαν τον Λ.K., θυμίζει προκαταλήψεις “ντροπής”
που συνέβαιναν στο παρελθόν για παρόμοια γεγονότα, κυρίως στην ύπαιθρο χώρα
μας…».

Απάντηση: Ίσως να ‘χετε δίκιο. Αυτά, πάντως, είναι πολύ λεπτά θέματα.