Παρθενία και ριαλιτζίδικη μωρία

O 24χρονος νεαρός του «Dream Show» Βασίλης Ευδαίμων δηλώνει στην κάμερα ότι παραμένει… παρθένος λόγω δειλίας

Αφέλεια; Ανάγκη μιας δημόσιας αποκάλυψης των μύχιων της ψυχής ως είδος
κάθαρσης; Να αυτός είμαι, αποδεχθείτε με. Και χάρη στην κάμερα επιβάλλω αυτόν
τον μικρούλη εαυτό μου, τον επιβεβαιώνω και εν τέλει τον αποθεώνω.

Όποιος και να είναι ο λόγος για τον οποίο ο Βασιλάκης Ευδαίμων του «Dream
Show» ομολογεί μπροστά στις κάμερες, με εκείνο το μόνιμα κλαμένο βλέμμα που
απευθύνεται στους ευσυγκίνητους, ότι στα 24 χρόνια του παραμένει παρθένος λόγω
δειλίας, σημασία έχει ότι γίνεται ο σταρ της θεαματικής μιζέριας του.

Και δεν είναι ο μόνος. Συμπαθεστάτη, ξανθιά κυρία, στο σκληρό ριάλιτι «Αυτό
που θέλουν οι γυναίκες» (Alpha, Μικρούτσικος) ομολογεί απιστία στον σύζυγο,
αλλά και απιστία του συζύγου προς εκείνη και κατόπιν και οι δύο δηλώνουν
αγαπημένοι όσο ποτέ, ενώ τα πάνελ που τους πλαισιώνουν χειροκροτούν με
ενθουσιασμό το ζευγάρι που ανακάλυψε το μυστικό του παντοτινού έρωτα στον
γάμο: το κέρατο.

Αναρωτιέται κανείς πώς ένας νεαρός που φιλοδοξεί να κάνει καριέρα στο
θέατρο είναι έτοιμος να αποκαλύψει τόσα για τον εαυτό του, ενώ ακόμη δεν έχει
πείσει για το ταλέντο του.

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η γενιά των ριάλιτι έχει ανατρέψει παλαιές
αξίες της κοινωνικής ένταξης. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι επαναστατικό,
με την έννοια της ανατροπής νοοτροπιών στιγματισμού. Ας δούμε πώς υποτίθεται
ότι αντιμετωπίζονται οι δύο εκτιθέμενοι: η κυρία, η οποία απατά τον σύζυγο,
δεν είναι μία παραβάτισσα των ηθικών κανόνων, αλλά μύστης της τέχνης του
συζυγικού έρωτα. Ο 24χρονος νεαρός, που δεν έχει γνωρίσει ακόμη τον έρωτα και
ομολογεί δειλία, δεν είναι ένας στερημένος ενήλικος που οφείλει να αναζητήσει
θεραπεία, αλλά ένας εξέχων χαρακτήρας, ένας αξιοζήλευτος εγκρατής που χάρη στη
συμμετοχή του στο ριάλιτι πολύ σύντομα δεν θα ξέρει ποιο κορίτσι να
πρωτοπρολάβει από τα τόσα που θα του προσφερθούν.

Έτσι μοιάζει η κοινωνία να γίνεται πιο ανοιχτή, πιο δεκτική, πιο
ανεκτική στις διαφορές. Το επιχείρημα άλλωστε των ριαλιτζίδων είναι ότι όλο
αυτό το θέαμα παράγει υψηλό κοινωνικό έργο.

Ωστόσο, το τηλεοπτικό ξέσπασμα προσωπικών καημών δεν μπορεί να είναι τίποτε
περισσότερο από κατανάλωσή τους. Οι κοινωνικές νοοτροπίες δεν ανατρέπονται με
τη ριάλιτι φαντασμαγορία των μυστικών που αποκαλύπτονται σαν μικρά
πυροτεχνήματα συναισθημάτων. Αντιθέτως, ενισχύεται ακόμη περισσότερο ο
συντηρητισμός, καθώς ο «διαφορετικός» ή ο «παραβάτης» ηθικού κανόνα
μετατρέπεται σε ατραξιόν εκτόνωσης.

Ήδη, άλλωστε, ο Βασίλης προβάλλεται ως η ατραξιόν του «Dream Show» με τις
συναισθηματικές υπερβολές του και τα εύκολα κλάματα, αταίριαστα σε έναν
24χρονο άντρα, που όμως τον κάνουν αγαπημένο των μαμάδων, το καλόπαιδο που
πάνω του επενδύει το φιλοθέαμον κοινό φαντασιώσεις καλοσύνης, φυσικά εκείνης
της καλοσύνης-κλισέ του μαζεμένου, ανέραστου γειτονόπουλου που είναι ακίνδυνο
για την αγνότητα των κοριτσιών μας.

A! ιδανικό υλικό για ένα ριάλιτι που δεν μπορεί να ορθοποδήσει παρά το
τεράστιο κόστος παραγωγής του. Δώστε Βασίλη στον λαό, μοιάζει να γίνεται το
σύνθημα του Alpha, μπας και ορθοποδήσει από τηλεθέαση.

Μεσσίες της συγκίνησης

Εν τέλει αυτό που παραμένει ως κορυφαία επιδίωξη και ιδανικό υλικό για
κατανάλωση είναι η ανθρώπινη ψυχή, είναι τα σκοτάδια της, οι ανάγκες της, οι
φοβίες της, όλα αυτά που έως χθες αποτελούσαν το «μυστικό» μεταξύ ψυχαναλυτών
και θεραπευομένων και που στους τηλεοπτικούς καιρούς του ριάλιτι έχουν γίνει
το πλέον γαστριμαργικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Τέρμα στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή. Εκεί μπροστά στην κάμερα, η ανθρώπινη ψυχή
εξυψώνεται αποκαθαρμένη και ο ταλαιπωρημένος από ενοχές και αδυναμίες
μετατρέπεται σε σταρ, σε μεσσία της θρησκείας της συγκίνησης.

Δεν γνωρίζουμε αν η κυρία και ο σύζυγός της που αλληλοεξομολογήθηκαν on camera
τις απιστίες τους θα ζήσουν ευτυχέστεροι από πριν. Μάλλον το ελπίζουν,
ειδάλλως γιατί να μπουν στον κόπο. Δεν γνωρίζουμε ούτε αν ο Βασιλάκης θα κάνει
λαμπρή καριέρα στο θέατρο – προς το παρόν του λείπουν πολλά για να το
καταφέρει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι προσφέρθηκαν και οι δυο ως διασκέδαση ενός
κοινού το οποίο αναζητεί την ανακούφιση στην παρακολούθηση περιπτώσεων που
μοιάζουν σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι το ίδιο. Και στο κάτω κάτω, η
συγκίνηση μοιάζει αληθινή γιατί μπορούμε να τη μοιραστούμε, μας ενώνει, ενώ η
σκέψη διαχωρίζει και καθίσταται ύποπτη τέτοιους καιρούς. Έτσι δεν είναι;