Θεέ μου, πόσο χαμηλά!

Τουλάχιστον να γελάσει το χειλάκι. Μπα, ούτε μισή στιγμή. Αυτό δεν είναι
«Monster in law» (τερατοπεθερά) αλλά «Monster film» (τερατο… φίλμ). Από πού
ν’ αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς! Το σενάριο της Άνια Κότσοφ, μισό
γραμμάριο τηλεοπτικής γραμμής… H σκηνοθεσία του κάποιου Ρόμπερτ Λουκέτικ της
ίδιας τηλεοπτικής λογικής. Και οι ερμηνείες της Τζέιν Φόντα, της Τζένιφερ
Λόπεζ και της ρέπλικας του Τομ Κρουζ με το όνομα Μάικλ Βάρταν, εντελώς της
ντροπής.

«Κακιά πεθερά». Ανελέητο ξεκατίνιασμα της Τζέιν Φόντα

Να τα πάρω με τη σειρά, αλλά ποια σειρά; Διότι αυτή η πρωτότυπη σειρά είναι η
μία, γνωστή, της λεγόμενης «Κατίνας», της παλαιόθεν ελληνικής. Δηλαδή:
μεγαλουχειρουργός και ωραίος σαν παγώνι ερωτεύεται διαθέσιμο, φτωχό, κορίτσι
(Τζένιφερ Λόπεζ). Στο πιτς φιτίλι προτείνει γάμο, αλλά η μαμά και μέλλουσα
πεθερά, διάσημη τηλεπαρουσιάστρια με τέσσερις χήρους και άφθονο χρήμα, τα
παίρνει στο κρανίο και αρχίζει να μαλλιοτραβιέται με τη μέλλουσα νύφη. Έτσι
είσαι λέει εκείνη; Θα δεις κι εγώ. Κάπως έτσι λαμβάνει χώρα μονομαχία με τα
εξής όπλα: χαστούκια, κακίες, χριστοπαναγίες. Πώς συμβαίνει με την καρακάξα
της διπλανής πόρτας; Ακριβώς. Με την εξής διαφορά. H αυτόχθονη, της Αμαλιάδας,
με μπικουτί και ρόμπα, η Αμερικανίδα με το όνομα Τζέιν Φόντα, με Γκούτσι και
Αρμάνι. Έξω κούκλα αλλά μέσα εντελώς πανούκλα. Να με συγχωρείτε, αλλά αν
πρόκειται να κάνουμε ταινίες τις πομπές μας, τότε την επόμενη φορά και εις
ανώτερα με πορδές, κρεβατομουρμούρα και καμπινέ!

ΥΓ: Τζέιν μου, αν το ‘ξερες θα έκοβες τις φλέβες σου από ντροπή.
Μπροστά στο δικό σου ξενέρωτο monster η Σαπφώ Νοταρά φαντάζει ιερό τέρας!

H μεγάλη ανατριχίλα

Καλλιτεχνική ταινία της εβδομάδας «Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν»
(Turtles can fly) του Ιρανού Μπαχμάν Γκομπαντί, της υπογραφής των ποιητικών
«Μεθυσμένων αλόγων». Μια μεγάλη, τριτοκοσμική, ανατριχίλα με τρεις ενστάσεις:
Επανάληψη του ίδιου θέματος (της καθόδου στην κόλαση αθώων, αγγελικών
πλασμάτων). Ανελέητος εκβιασμός αισθημάτων των ενοχικών Ευρωπαίων θεατών. Και
τρίτο, εντελώς άκαιρη παρουσία μιας τόσο μελαγχολικής ιστορίας σε καιρικές
συνθήκες αθηναϊκού καλοκαιριού. Με άλλα λόγια, ταμειακά την αποτέλειωσαν!

«Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν». Παιδιά-ερείπια χορεύουν θάνατο στα ναρκοπέδια του Κουρδιστάν!

Μια ομάδα ανθρώπινων ερειπίων ηλικίας τριών έως δεκατριών χρόνων κυκλοφορούν,
παίζουν, ψάχνουν και κοιμούνται πάνω σε ναρκοπέδια του Κουρδιστάν, πλησίον της
συνοριακής γραμμής Ιράν – Ιράκ. Επί μιάμιση ώρα το δίλημμα είναι βασανιστικό;
Θα σκάσει η νάρκη; Θα διαμελιστεί το παιδάκι; Θα γίνουν αποκαΐδια όλα τα…
χελωνάκια; Κι ενώ εσύ βουρλίζεσαι από τύψεις και αγωνία, αυτά τα μικρά
συναρμολογούν τσίγκους, λαμαρίνες και άλλα σκουπίδια, ώστε να φτιάξουν
δορυφορικό πιάτο και να ενημερωθούν για την επερχόμενη επίθεση των
αμερικανικών βομβαρδιστικών. Το καταλάβατε; Φανταστείτε την εξής εικόνα. Κάτω
από τα πόδια του παιδιού σας ιρανο-ιρακινές νάρκες. Πάνω από το κεφάλι του να
σφυρίζουν αμερικανικοί πύραυλοι. Ακόμα κι αυτή η αέρινη στέγη τους και η
χωμάτινη φωλιά τους, ιδιοκτησία του Χάρου. Τα πάντα, ο αέρας, η γη, ο ουρανός,
αιχμάλωτοι και όμηροι του ιμπεριαλιστικού πλιάτσικου και των πηγαδιών του
μαύρου χρυσού!

Αν τώρα καταφέρει κανείς να ελευθερωθεί από την τριτοκοσμική ανατριχίλα και
προσπαθήσει ψύχραιμα να αντιμετωπίσει την ουσία της ταινίας, θα πέσει πάνω
στον τοίχο μιας σχεδόν ανύπαρκτης μυθοπλασίας. Το σενάριο επαναλαμβάνεται, οι
χαρακτήρες ανακυκλώνονται και η δράση εξαντλείται. Προβλέψιμη η αγωνία,
προβλέψιμη η τραγωδία, προβλέψιμη η διαδικασία. Φοβάμαι πως αυτήν τη φορά ο
Γκομπαντί δεν είναι τόσο ειλικρινής. Και φοβάμαι πως όσο αγοραία είναι η
χολιγουντιανή κατασκευή άλλο τόσο είναι και η επίκληση της φιλανθρωπίας!

Μόνο για… περιτύλιγμα

Μία και μοναδική η διαφορά ανάμεσα σε μια συνηθισμένη, δεύτερης κατηγορίας,
αμερικανική κομεντί και στο «Έζησαν αυτοί καλά…» του ηθοποιού-σκηνοθέτη Ιβάν
Ατάλ: Το κομψό, γαλλικό, περιτύλιγμα!

Τρεις φίλοι, τρεις παραλλαγές γάμου και έρωτα, πολλές απιστίες, ένα το «θέμα»:
Αφού ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα και αφού αγαπιόμαστε, τότε ας επιτρέψουμε στην
τρίτη και τον τρίτο να μπουν στη σχέση μας για να την… αναθερμάνουν! Σήμερα,
ο άντρας (Ιβάν Ατάλ) κερατώνει την ευαίσθητη γυναίκα του (Σαρλότ
Γκέινσμπουργκ), αύριο, τυχαία, εκείνη θα πέσει στην αγκαλιά ενός ξανθού,
γοητευτικού γαλανομάτη με το όνομα Τζόνι Ντεπ και θα κερατώσει τον άντρα της.
Επομένως στους δύο ο τρίτος πρέπει να μπει, επομένως η ζωή συνεχίζεται και
επομένως έζησαν αυτοί καλά κι εμείς – εντός της αιθούσης – εντελώς πληκτικά!

Θέλετε πιο αναλυτικά; Ωραία. Ο Ατάλ σκηνοθετεί έξυπνα και ευρωπαϊκά. Οι
ηθοποιοί του παίζουν αληθινά. Οι καταστάσεις αναπτύσσονται περίπου αυθεντικά.
Όμως η φλυαρία και η αναποφασιστικότητα φορτώνουν την ταινία με βαρίδια
περιττά. Γιατί, πρώτον, ο σκηνοθέτης δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιο ακριβώς ύφος
πρέπει να ακολουθήσει (δράμα, κομεντί, ηθογραφία). Και δεύτερον, γιατί η
αφήγηση πάσχει από έλλειψη οικονομίας. Συμπερασματικά, ναι μεν, αλλά. Ούτε για
πέταμα ούτε για πολλά!

Αόρατη παρουσία

Τελευταία και (σχεδόν) αόρατη παρουσία το προπολεμικό και σουηδικό
«Ιντερμέτζο» του Γκούσταφ Μολάντερ με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, κοπελούδα σαν τα
κρίνα!

Περίπου σαν να βλέπουν οι σημερινοί Σουηδοί τον «Λουστράκο» της Μαρίας Πλυτά.
Ξεπερασμένα όλα. H αθώα ερωτική ιστορία, η επίπεδη σκηνοθεσία, οι αργόσυρτοι
ρυθμοί και η «μαθητική» ερμηνεία. Διάσημος βιολονίστας ερωτεύεται με πάθος τη
νεαρή δασκάλα πιάνου της μικρής του κόρης.

«Ιντερμέτζο». Ίνγκριντ Μπέργκμαν μόνο για Ταινιοθήκη

Αυτό και τίποτε άλλο. Στα δέκα λεπτά έχεις «τελειώσει» και στα υπόλοιπα
ψάχνεις τη γιαγιά σου. Και κάτι ακόμα. Οι Έλληνες αγοραστές, ακόμα κι αυτή τη
λυτρωτική αναδρομή στο κλασικό, ένδοξο, παρελθόν, κατάφεραν να την κάνουν
απωθητική. Από τη μια η χολιγουντιανή χάρτινη παραγωγή, από την άλλη η
ξεθωριασμένη, αναμνηστική φωτογραφία και στο μέσον ο θεατής μετέωρος,
ανυπεράσπιστος και… απών!

Τα Oscar της εβδομάδας

Ταινίας: Καμία!

Σκηνοθεσίας: Κανένας!

Σεναρίου: Κανένα!

Τηλε… τρύπας: «Κακιά πεθερά»

Ξεκατινιάσματος: Τζέιν Φόντα

Ανατριχίλας: «Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν»

Κοινοτοπίας: «Και έζησαν αυτοί καλά…»

Μαυσωλείου: «Ιντερμέτζο»