Φαντασμαγορική γιουροδιχόνοια

Ας στήσουμε και καμιά σούβλα να το γιορτάσουμε το πράγμα, να πάμε το θέμα Γιουροβίζιον, που έχει γίνει λάστιχο στα κανάλια, ώς την επόμενη διοργάνωση

Φτάνει. Λάστιχο έγινε η γιουροβιζιονική υπόθεση. Μία ακόμη αιτία για εθνικό
διχασμό. Επειδή δεν έχουν καλύτερο τα τηλεπαράθυρα των εθνικών εμφυλίων από το
να αναδεικνύουν τα ακραία.

Και ρίχνουν λάδι στη φωτιά οι «αντικειμενικοί» παρουσιαστές διαφόρων εκπομπών,
και τρίβουν τα χέρια τους κάτω από το τραπέζι που γίνεται το μάλε-βράσε, και
το ‘χουν είτε σε αποκλειστικότητα είτε σε ρεπροντιξιόν από την εκπομπή τους,
αλλά πάντως καβγατζήδικο θέαμα μέχρι εθνικού αλληλοσπαραγμού.

Αν ήταν η πρώτη φορά, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι όλο το ζήτημα το
προκάλεσαν ορισμένοι που εξέφρασαν με προκλητικό λόγο – είναι αλήθεια – την
αντίθεσή τους στο να θεωρήσουμε τη νίκη στη Γιουροβίζιον ισάξια με το Αλβανικό
Έπος. Έχουμε, όμως, από την υπόθεση Τσενάι μέχρι τους Ολυμπιακούς και βάλε
πλήθος τέτοιους εθνικούς σπαραγμούς.

Τι το ‘θελαν και οι αντιρρησίες; Συναγερμός! Εδώ έχει ψωμί, σκέφτηκαν
από τις κουτσομπολούδες του μεσημεριού μέχρι τους παρουσιαστές ριάλιτι δελτίων
ειδήσεων. Πατείς με πατώ σε να προσκαλέσουν προκλητικούς στην εκπομπή και τα
δελτία τους, να σκηνοθετήσουν τηλεπαράθυρα ωραίου δημοκρατικού
αλληλοσπαραγμού.

Όσοι δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν αυτοπροσώπως τους αντιρρησίες της
γιουροβιζιονικής συνείδησης για τις εκπομπές τους, διάβαζαν τις δηλώσεις τους
από εφημερίδες ή απομαγνητοφωνημένες από άλλες εκπομπές και μετά καλούσαν τα
πάνελ τους να τοποθετηθούν επί τέτοιων «προδοτικών απόψεων»!

Και επειδή οι εν λόγω απόψεις δεν έφταναν, προχωρούσαν σε δικές τους
συγκρίσεις για να ανεβάσουν τη θερμοκρασία του τύπου «ή Παπαρίζου ή Σεφέρης»,
όπως ακούσαμε σε πάνελ των μεσημεριανάδικων. Για να είναι η σύγκριση ακραία,
να είναι εύληπτη για το κοινό τους και φυσικά εξοντωτική, να καταργεί τις
αποχρώσεις των επιχειρημάτων.

«A! Μα φτάνει πια ο φασισμός της κουλτούρας» έλεγε η Τατιάνα των
κουτσομπολιών, πολύ σκασμένη με εκείνους που δεν είχαν συντονιστεί με το
εθνοπανηγύρι της γιουροβιζιονικής νίκης. Τι εννοεί ως «κουλτούρα» δεν εξήγησε
και πολύ περισσότερο τι εννοεί «φασισμό».

Γιατί, κουλτούρα είναι και η Γιουροβίζιον, ισχυρή, σαρωτική. Όσο για
τον «φασισμό», μια απλή ποσοτική σύγκριση της «κουλτούρας» του καθημερινού
τηλεοπτικού χαβαλέ και εκείνης που υποτίθεται καταπιέζει την ωραία Τατιάνα του
μεσημεριού θα δώσει την απάντηση για το ποια κυριαρχεί. Αλλά η καταγγελία,
πουλάει, είναι θέαμα ζηλευτό. Ωστόσο δεν υπάρχει συμμετοχή μας ή εμπλοκή μας
σε γεγονός το οποίο να έχει εθνική ή διεθνή απήχηση που να μην καταλήξει σε
αλληλοσφαγή διά των τηλεπαραθύρων. Οτιδήποτε αφορά την «εικόνα» του έθνους,
τις φαντασιώσεις μας ως λαού για το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας ή πώς μας
βλέπουν οι άλλοι, οι «ξένοι», ξεσηκώνει ομηρικούς καβγάδες, άκρως
απολαυστικούς και, φυσικά, άκρως εμπορεύσιμους από τις τηλεοπτικές
επιχειρήσεις.

«Μα δεν μπορούμε να χαρούμε τίποτε; Δεν μπορούμε να απολαύσουμε σαν άνθρωποι
μια νίκη;» αναρωτιόταν ο Νίκος Χατζηνικολάου, στο δελτίο του. Πώς να την
απολαύσουμε, όταν πέφτει επάνω της μια ολόκληρη βιομηχανία απομύζησης κάθε
χυμού της, στην οποία περίοπτη θέση κατέχουν και τα δελτία ειδήσεων της
κόντρας και του καβγά;

Άλλωστε, το έθνος ζει τον φυσικό διχασμό, ήδη από δεκαετίες, μεταξύ
«ξενέρωτων κουλτουριάρηδων» και «πολύ ωραίων τύπων» που την βρίσκουν
σαχλαμαρίζοντας και ακριβοπληρώνονται γι’ αυτό – αχτύπητο επιχείρημα άλλωστε –
που δεν ανέχονται αμφισβήτηση της δεσποτείας τους και όλοι οφείλουν να
υποχωρούν μπροστά στη σαχλότητά τους.

Ξενέρωτοι κουλτουριάρηδες κατά «ωραίων τύπων»

Τα ‘χουμε έτοιμα τα «στρατόπεδα» σε αυτό τον τόπο, όπου άλλωστε έδρασαν ως
ιδεολογικοί καθοδηγητές της γενιάς των νέων καταναλωτών «life style» πλήθος
αρθρογράφοι, που αποκήρυξαν τη στράτευσή τους σε αριστερές νεολαίες για να την
αντικαταστήσουν με τη στράτευσή τους στην υψηλή αξία του καταναλωτισμού.

Αυτοί οι δεύτεροι είναι που ουδέποτε αποποιήθηκαν τις μεθόδους στρατολόγησης,
απλώς τις εφαρμόζουν στο μιντιακό αφρώδες περιβάλλον. Σαν νεοφώτιστη
αγωνίστρια των αμφιθεάτρων της αντιπολίτευσης, η Τατιάνα ξεσπάθωσε κατά του
«φασισμού της κουλτούρας» με την ίδια σύγχυση που θα ‘χε και η φοιτητριούλα
για τις δύο έννοιες. Χαριτωμένο; Μπορεί. Στην εποχή της τηλεοπτικής
πολτοποίησης, το μόνο που έχει καταργηθεί είναι η απόσταση, η ειρωνεία – έχει
απομείνει μόνον η χοντροκομμένη πλάκα. Ως τέτοια μπορεί να αντιμετωπιστεί και
όλη αυτή η γιουροβιζιονική εθνική υστερία.