Zήτω το γιουροβιζιονικό μας έθνος

Επιτέλους, σηκώσαμε και το γιουροβιζιονικό τιμημένο. Εθνικός θρίαμβος, ζήτω η
γαλανόλευκη που κυμάτισε υπερήφανα επάνω και κάτω από τη σκηνή των
γιουροβιζιονικών πόθων. Είμαστε το «number one» εμείς, ο λαός Δαβίδ απέναντι
στους Γολιάθ του πανηγυριώτικου ευρωπαϊκού μουσικού κιτς.

Για μια Ελένη πήραμε την Τροία, η Γιουροβίζιον θα μας γλίτωνε που της στείλαμε
την Έλενα ωραιοτάτη, σε κοκκινομάλλικη εκδοχή, με το φουστανάκι τύπου
κομπινεζόν να ζαλίζει τον τηλεοπτικό φακό – ήταν κι άλλες ωραίες, αλλά η δικιά
μας καλύτερη -, με τα αγόρια του μπαλέτου που πιάστηκε σε μια απομίμηση
πυρρίχιου και ξεσήκωσαν τα πλήθη με τον ελληνικό ρυθμό – που λέει ο λόγος –
και την ελληνική λεβεντιά και εκείνον τον αέρα «πίσω, σάς φάγαμε».

Για να μην αναφερθούμε και στη φιγούρα του μπαλέτου που τραβάει η ωραία Έλενα
τις τιράντες ενός χορευτή και αυτές ξεδιπλώνονται σε μια απομίμηση κάτι μεταξύ
χορδών λίρας και σπληνάντερου, και τα δύο της εθνικής παραδόσεως άλλωστε.
Υπέροχο!

Βασανιστήκαμε, αλλά την πετύχαμε τη συνταγή της γιουροβιζιονικής λαχανόσουπας
και η Ελλάς τιμήθηκε επιτέλους για τον ωραίο αγγλικό στίχο του τραγουδιού της
και τη θαυμάσια ποπ μουσική με ολίγον έθνικ λύρα επίσης σε λάιτ εκδοχή, για να
‘ρθει σε ωραία συμφωνία με τον υπόλοιπο ποπ πολτό. Αλλά να μην είμαστε
μίζεροι, να που μπορούμε να δημιουργήσουμε αυθεντικά προϊόντα για μεγάλη
αγορά, μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις πολιτισμικές προσμείξεις της φυλής χάρη
στη μετανάστευση, που αποδίδουν τα μέγιστα στο έθνος.

Ράγισε και η φωνή της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου, η οποία έκανε μία από τις
καλύτερες αναμεταδόσεις του γιουροβιζιονικού πανηγυριού, ευγενική με τους
εκπροσώπους των άλλων χωρών, είχε μια καλή κουβέντα για τους ανταγωνιστές της
πρώτης θέσης, αλλά όταν πια φθάσαμε στην κορυφή τα ‘χασε από τη χαρά της και
δεν ήξερε τι έλεγε «για τη Σουηδία μας», ε, όσο να ‘ναι μισή πατρίδα και δική
της και της Έλενας – επενδύσαμε και σε αυτό και απέδωσε -, ευχαριστούσε με
πάθος τις χώρες που μας έδιναν δωδεκάρια, παραληρούσε.

Μας τίμησαν οι γείτονες. Επιτέλους αναγνώρισαν την υπεροχή μας. Κουβέντα δεν
θα ξαναπούμε για τους Αλβανούς, αγκαλιασμένοι θα γιορτάζουμε τις εθνικές νίκες
στην Ομόνοια μετά το δωδεκάρι τους, όσο για τους Τούρκους, αχ! τα παλιόπαιδα
μας σπάνε τα νεύρα με τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, αλλά την κρίσιμη στιγμή στο
πλευρό μας. Και οι Βούλγαροι μπορεί να είπαν Μακεδονία την πρώην
Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας – οι μόνοι -, αλλά «ψωμί κι αλάτι»
αφού με το δωδεκάρι μάς χάιδεψαν γλυκά.

Επιτέλους, το βράδυ του Σαββάτου αισθανθήκαμε οι άρχοντες των Βαλκανίων. Γιατί
τα Βαλκάνια πήραν κεφάλι στο γιουροβιζιονικό κιτς, με τα τύμπανα πάνω στη
σκηνή να δίνουν ξέφρενους ρυθμούς κεφιού αφήνοντας πίσω τους γλυκανάλατους,
ζαχαροπασπαλισμένους Κεντροευρωπαίους.

Τα ιδρυτικά μέλη της Γιουροβίζιον βρέθηκαν στις τελευταίες θέσεις – Γερμανία,
Βρετανία – και το νέο βαλκάνιο αίμα έδωσε τη δική του εκδοχή
γιουροβιζιονισμού, με εφέ που παρέπεμπαν σε χρώματα της φωτιάς και με ήχους
πολεμικού σεληνιασμού.

Οι Ούγγροι Νοξ, ντυμένοι στα μαύρα με κόκκινα φωτιστικά εφέ, είχαν θαυμάσια
χορογραφία. H Βρετανίδα Τζαβίν, σέξι με το φουστανάκι της – κι αυτό σαν
μεσοφόρι – να ανασηκώνεται από τεχνητό αεράκι από κάτω προς τα πάνω. H βραδιά
προμηνυόταν απολαυστική.

H Κιάρα από τη Μάλτα, τα πάχη μου τα κάλλη μου ντυμένα στο κόκκινα, ανακούφισε
τα αγριεμένα αυτιά μας με τη θαυμάσια μπαλάντα της και την αγγελική φωνή της.
Ήρθε δεύτερη για να αποδείξει η Ευρώπη ότι τιμά εξίσου την ποιότητα της
λιτότητας.

H ευρωπαϊκή οικογένεια αναδείχθηκε από τις συγγενικές σχέσεις, η Γαλλίδα με
καταγωγή από το Ισραήλ, ο Σκοπιανός με τον πατέρα που μιλάει άπταιστα
ελληνικά, οι δικές μας γεννημένες στη Σουηδία, όλοι σε μια γιουροβιζιονική
αναβάθμιση ευρωβαλκάνιου πανηγυριού ελαφρώς καρυκευμένου με έθνικ ήχους. Και
του χρόνου σπίτια μας!