Λυρική ταραχή ώς την εξωτική Tαϊτή

Ο Τάσος Αποστόλου στο «El Cimarron» των Χέντσε – Έντσενσμπέργκερ στο σκηνικό της Αγνής Ντούτση

Επιτέλους! H Λυρική έπραξε το απαραίτητο. Το επιβεβλημένο. H
Πειραματική Σκηνή της είναι πραγματικότητα.

Μετά την περσινή πρώτη δοκιμή με τρεις μονόπρακτες σύγχρονες όπερες που
παίχτηκαν σε δύο μόνο παραστάσεις, ο διευθυντής της Λουκάς Καρυτινός επανήλθε
με τρεις και πάλι μονόπρακτες όπερες που παρουσιάστηκαν στο Στούντιο, το οποίο
η Λυρική χρησιμοποιεί για τις δοκιμές του Μπαλέτου της βασικά. Και του οποίου
μία αίθουσα διαμορφώθηκε σε χώρο για παραστάσεις.

H παράσταση που κράτησε τρεις ώρες μαζί με τα δύο διαλείμματα – ίσως οι
όπερες, σε πανελλήνια πρώτη και οι τρεις, θα αρκούσε να είναι δύο… – άνοιξε
με το «El Cimarron» του Χανς Βέρνερ Χέντσε: ο μονόλογος ενός δραπέτη σκλάβου
που πρωτοστάτησε στον αγώνα των Κουβανών για την απελευθέρωση του νησιού τους
από τον ισπανικό ζυγό την περίοδο 1895-1898, του Εστέμπαν Μοντέχο που πάνω
στις αφηγήσεις του ο εθνολόγος Μιγκέλ Μπαρνέτ έγραψε ένα βιβλίο για την
κοινωνική και πολιτική ζωή της Κούβας το οποίο το 1970 έγινε, με τη σειρά του,
καρπός καλλιτεχνικού πειραματισμού από τον ποιητή Χανς Μάγκνους
Έντσενσμπέργκερ που υπογράφει το λιμπρέτο και τον συνθέτη Χανς Βέρνερ Χέντσε.

Το «El Cimarron», σκηνοθετημένο με γνώση από τη νεαρή Τζένη Αρσένη,
αποδόθηκε από τον Τάσο Αποστόλου που κατάφερε να τιθασεύσει τις υπεράνθρωπες
δυσκολίες του και να κατεβάσει απρόσκοπτα τον ερεθιστικό λόγο στην πλατεία.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο χειροκροτήθηκε με θέρμη και με «μπράβο».

Δεύτερο στη σειρά το «Τατ», ειδική παραγγελία της Λυρικής στον Ιάκωβο
Κονιτόπουλο. Το λιμπρέτο, με άξονα τη στυγνή βία του πολέμου, της Τούλας Τόλια
που υπογράφει και τη σκηνοθεσία και στη σκηνή ο Τάσος Αποστόλου, η Μαργαρίτα
Συγγενιώτου και η επιβλητική φιγούρα του Γιάννη Ζαβραδινού.

H βραδιά έκλεισε με το χαριτωμένο «Ταραχή στην Ταϊτή» του Λέοναρντ
Μπερνστάιν που ο ίδιος υπογράφει το λιμπρέτο της – μια καυστική ματιά στο
«αμερικάνικο όνειρο» μέσα από τη διαταραγμένη σχέση ενός τυπικού μεσοαστικού
ζευγαριού (Αγγελική Καθάριου και Πέτρος Μαγουλάς) που πλαισιώνεται από τριμελή
«Χορό» (Μαργαρίτα Συγγενιώτου, Χρήστος Γιαννούλης, Βαγγέλης Μανιάτης) – και
που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Μιχαηλίδης με τα φωτεινά χρώματα των κοστουμιών της
Αγνής Ντούτση να κυριαρχούν.

Θερμό χειροκρότημα στο τέλος για όλους και, βέβαια, για τον μαέστρο της
βραδιάς, τον Θόδωρο Αντωνίου «πατέρα» πάσης μουσικής πρωτοπορίας εν Ελλάδι εδώ
και χρόνια.