Παπα-ριζίτικα καρδιοχτύπια

Αυτό το «θα σκίσουμε» και «είμαστε το Νούμερο Ένα» της Ευρώπης (το «μουσικής Ευρώπης», πάει, το έφαγε η μαρμάγκα – ευτυχώς) σε τι θα εξελιχθεί άραγε, αν, λέμε αν, δεν το πάρει το «Number One» η Έλενα Παπαρίζου;

Το έθνος ξεπροβόδισε την Έλενα με καρδιοχτύπι, εκείνη στάθηκε για λίγο με το
ωραίο της πρόσωπο σε κοντινό πλάνο, χαμογέλασε και υποσχέθηκε για μια ακόμη
φορά νίκη. Να μην ανησυχούμε είπε, έχει και τα γούρια της μαζί, μια εικόνα της
μαμάς, μια εικόνα δική της και ένα χνουδωτό σκυλάκι. Χωρίς γούρια νίκη δεν
υπάρχει.

Εκεί, στο ποθοπλάνταχτο «Ελ. Βενιζέλος», όπου το έθνος των Ελλήνων έχει
ξεπροβοδίσει ομάδες, οπαδούς, έχει γλεντήσει τις περιφανείς του νίκες στα
γήπεδα άλλων χωρών με σημαίες και με ταμπούρλα, εκεί, στο τιμημένο έδαφος του
μεγαλοπρεπούς αεροδρομίου, η Έλενα των γιουροβιζιονιστών έδωσε υπόσχεση η ίδια
αυτοπροσώπως μαζί με τα γούρια της. Καλό το ταλέντο και η εκπαίδευση, αλλά
χωρίς μαγεία πού πας στην εποχή του Υδροχόου;

Εν τω μεταξύ, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την κορυφαία μάχη
που θα δώσει ο εγχώριος πολιτισμός μας, δεν σταμάτησαν ούτε η ωραία Έλενα,
ούτε η επιληφθείσα του γιουροβιζιονικού μάρκετινγκ Αλεξάνδρα Πασχαλίδου να μας
υπόσχονται νίκη, τονίζοντας ότι «θα σκίσουμε», ότι «έχουμε το καλύτερο
τραγούδι» κ.λπ., κ.λπ.

Τίποτε λιγότερο από την πρώτη θέση δεν θα δεχθεί το περήφανο έθνος. Αλίμονο αν
του την πάρουν και πάλι την μπουκιά από το στόμα.

Έχουμε πειστεί πως μας ανήκει η νίκη. Ουδείς φυσικά θα αρνιόταν μια στιγμή
πρωτιάς. Είναι πάντα χαρά, όπου κι αν επιτυγχάνεται. Άλλωστε, τέτοια επένδυση,
οικονομική και ψυχική, που έχει κατατεθεί στη γιουροβιζιονική συμμετοχή μας,
αλίμονο αν δεν αποδώσει.

Είναι άλλωστε και ο μοναδικός τομέας στον οποίο η κυβέρνηση έχει να
επιδείξει μια σαφή πολιτική για τον πολιτισμό. Είναι και ο μόνος τομέας στον
οποίο επέδειξε σφρίγος και μέριμνα η νέα διοίκηση της EPT, μόλις ανέλαβε τα
καθήκοντά της. Ο κόσμος να γκρεμίζεται, πρόγραμμα να μην υπάρχει, η
Γιουροβίζιον πάνω απ’ όλα. Σε αυτόν τον πολιτισμό προσβλέπουμε.

Αν θεωρηθεί ότι η Γιουροβίζιον είναι πολιτισμός, αυτό το απόλυτο
σύμβολο της βιομηχανικής μουσικής, όπου διαλύονται τα εθνικά χαρακτηριστικά
στο όνομα μιας αναγνωρίσιμης ποπ σούπας, που μπορεί να καταναλωθεί σαν τα
χάμπουργκερ από Βορρά μέχρι Νότο.

Ωστόσο, να μην είμαστε άδικοι. Μια γιουροβιζιονική νίκη προσφέρει άμεση
ανταπόδοση της επένδυσης. Έχει εκείνο το «εδώ και τώρα» του σουξεδιάρικου
πολιτισμού και εξαργυρώνεται ταχύτατα. Οι μουσικοί δρόμοι έτοιμοι, οι
τραγουδιστές το ίδιο, η αισθητική επίσης, καμία πρωτοτυπία, καμία δημιουργία,
μόνο παραγωγή.

Με άλλα λόγια πρόκειται για έναν προκάτ πολιτισμό, που κοστίζει φθηνότερα σε
χρήμα και χρόνο και αποδίδει ταχύτερα σε φήμη «αν σου κάτσει».

Μέχρι να επενδύσει το έθνος στις υψηλές τέχνες και μέχρι να
δημιουργηθεί περιβάλλον που να αναδείξει ενδεχομένως έναν ή δυο δημιουργούς
που θα κερδίσουν την παγκόσμια αναγνώριση, θα’ χουν περάσει δυο-τρεις γενιές.
Ειδάλλως, ρίχνει μερικά εκατομμύρια ευρώ στη γιουροβιζιονική συμμετοχή,
στέλνει έναν ωραίο εκπρόσωπο της φυλής να τραγουδήσει για να διαλαλήσουμε την
ομορφιά μας στην υφήλιο και μπορεί με μια νίκη να κάνουμε και το έθνος γνωστό,
αν όχι για τον υψηλό πολιτισμό του, τουλάχιστον για το σθένος του. Αυτό μας
απόμεινε, εξ ου και πιπιλίζεται ο μύθος περί «Δαβίδ και Γολιάθ». Οι «μικροί»
στο μάτι, που νικούν.

Να ‘ναι καλά τα γούρια μας…

Το ‘χουμε ανάγκη αυτό το εθνοντόπινγκ, όπως το ‘χαμε και με τους
Ολυμπιακούς Αγώνες, τους «καλύτερους όλων των εποχών», που θέλαμε να
πιστέψουμε πως τους κάναμε – κάναμε πάντως τους ακριβότερους όλων των εποχών.
Για να διατεθεί ενέργεια, να ξοδευτεί για τις ανάγκες μιας αδηφάγου παγκόσμιας
αγοράς άσχετων με τον πολιτισμό προϊόντων, που οφείλουμε να καταναλώνουμε,
τυφλωμένοι από εθνική υπερηφάνεια.

Ας μην γκρινιάζουμε, παραμονές της πολυαναμενόμενης νίκης. Στο κάτω κάτω
σκίζονται οι γιουροβιζιονιστές να πείσουν πως πρόκειται για μεγάλη συνάντηση
της Ευρώπης – το «μουσικής Ευρώπης», ευτυχώς, το κόψανε- πως είναι ένα
πανηγύρι, πως είναι ένα γλέντι.

Ας μην το κάνουμε και θέμα. Τηλεόραση είναι και τίποτε περισσότερο. Αφήστε
που έχουμε και τα γούρια μας, πού να μας ξεφύγει η νίκη, την έχουμε δεμένη…