MATIEΣ Για το τραμ

Ήμουν από εκείνους που είχαν ενθουσιαστεί την εποχή που ο Τρίτσης, ως
δήμαρχος, άρχισε να μιλάει για την ανάγκη επαναλειτουργίας του τραμ στην
Αθήνα. «Αμήν και πότε» έγραφα. «Το πρόβλημα της μόλυνσης του περιβάλλοντος από
τα καυσαέρια των αυτοκινήτων ήταν – και είναι – οξύ. Και το συγκοινωνιακό της
πρωτεύουσας ήταν – και παραμένει – άλυτο».

Είχα και συναισθηματικούς λόγους για ν’ αποζητάω το τραμ. Με τα πράσινα τραμ
της Αχαρνών και με τα κίτρινα της Πατησίων μεγάλωσα. Αυτά ήταν τα μεταφορικά
μέσα που χρησιμοποιούσαμε, σχεδόν όλοι τότε (δεκαετία του ’50), για να πάμε
στο Παγκράτι, στην Κυψέλη, στην Ιπποκράτους, στην Κολοκυνθού, στα Πατήσια,
στην Ακρόπολη.

Πάει ένας χρόνος που ξαναήρθανε τα τραμ. Καινούργια, ευρύχωρα, όμορφα, του
κουτιού. Αλλά, όπως βλέπω, οι Αθηναίοι τα αποφεύγουν. Και καλά κάνουν, κατά τη
γνώμη μου. Γιατί πάνε αργά, σαν χελώνες. Γιατί έχουν προκαλέσει δυστυχήματα.
Γιατί δημιουργούν ένα μπέρδεμα, μια αναστάτωση, όπου κυκλοφορούν. Και,
βεβαίως, γιατί κόστισαν πάρα πολλά χρήματα στον Έλληνα φορολογούμενο.

Διάβασα ένα κομμάτι του φίλου μου Κώστα Καββαθά, στο «Θέμα». Έγραφε: «Το πήρα
μια φορά για να πάω στη Γλυφάδα και έκανα όρκο: “ποτέ πια”. Μιλάω για το τραμ.
Αυτό το αργό, εκνευριστικό, αναποτελεσματικό μέσο μαζικής μεταφοράς, που μαζί
με το ανέκδοτο “Προαστιακός” αποδεικνύει ότι τίποτα, ούτε η δύναμη της κοινής
λογικής, μπορεί να σταματήσει την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων οικονομικών και
πολιτικών συμφερόντων».

Δεν ξέρω σε ποια συμφέροντα αναφέρεται ο Καββαθάς. Και ούτε με ενδιαφέρει να
μάθω. Με ενδιαφέρει, όμως, αυτό που προτείνει στο άρθρο του: να λειτουργήσει
κάποτε κι εδώ ένα υπέργειο τρένο, το Monorail, που είναι «καλαίσθητο,
οικολογικά φιλικό, αθόρυβο και το κόστος του είναι εκατό φορές μικρότερο από
το τραμ και τον προαστιακό».

Έχω χρησιμοποιήσει τέτοια υπέργεια τρένα στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και ένα
αντίστοιχο, άλλου είδους, στο Βούπερταλ της Γερμανίας. Τα τρενάκια αυτά, όπως
σωστά λέει ο Καββαθάς, «δεν κόβουν στη μέση ολόκληρες περιοχές, αφού δεν
έρχονται σε επαφή με την επίγεια κυκλοφορία, και δεν βιάζουν την αισθητική της
πόλης, όπως συμβαίνει με το θέαμα των καλωδίων στην Αμαλίας».

Να δούμε…